Archive for the 'Επικαιρότητα' Category

29
Ιαν.
13

Πες μου ρε !

Έχω ανάψει τσιγάρο και το γυροφέρνω στο τασάκι εδώ και ώρα πριν γράψω αυτές τις λέξεις.  Δεν το άναβα από πείσμα μη τύχει και χάσω μια στιγμή από τη ρουφηξιά του. Βλέπεις με τόσο θάνατο τριγύρω  τάχα φοβόμουν ν’ αφαιρέσω  κάποια λεπτά από τα πνευμόνια μου. Έτσι λοιπόν προσπάθησα να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου, ν’ αρθρώσω λόγο πολιτικό και κοινωνικό, μιας κι αυτό το κείμενο ως τέτοιο ξεκίνησε. Δεν τα κατάφερα όμως ! Δεν θα είναι μια ανάλυση free press ή κάποιου που ψυχαναλύει  μια κοινωνία νεκροζώντανων. Να κοινωνήσω μονάχα τα συναισθήματα μου σε αυτούς που τύχει και διαβάσουν αυτές τις αράδες . Μήπως την επόμενη φορά δεν αποστρέψουμε βιαστικά το βλέμμα μας μπροστά σε μια αυτοκτονία, στη φτώχεια του διπλανού, στη ξεφτίλα του γείτονα που θαυμάζει τη Χρυσή Αυγή και στα παιδιά που βλέπουν τη πόρτα των ιδρυμάτων ολοένα και πιο συχνά.

Σήμερα αυτοκτόνησε άλλος ένας άνθρωπος. Τουλάχιστον γι αυτόν άκουσα. Σίγουρα θα είναι κι άλλοι στο διάβα του. Τριάντα τρία χρόνια αποφάσισε να είναι το μερτικό του σε αυτόν τον τόπο. Πήδηξε από τον τέταρτο όροφο. Λένε χαιρέτησε τους δικούς του ανθρώπους χωρίς ν αφήσει καμιά υποψία για την απόφασή του. Πήγε σπίτι του το βράδυ , ποιος ξέρει τί σκεφτόταν, πώς ή γιατί  και την επομένη ο Βαγγέλης έκανε το δικό του ‘’salto mortale’’ . Φίλοι και γνωστοί, που τον ήξεραν καλά, ήταν άνθρωπος που είχε ενεργό ρόλο στη κοινωνία εκεί του Αιγάλεω και επανασυνέδεε το ρεύμα σε όσους δεν είχαν να το πληρώσουν, κατέβαινε  στις πορείες κι έδινε ότι μπορούσε . Είχε ακόμα και μια σύλληψη στη πλάτη του στην απεργιακή κινητοποίηση της 23ης Φεβρουαρίου 2011. Χειροπέδες, ξύλο και κατηγορίες σκληρές, όπως μας έχει συνηθίσει η δικαιοσύνη που είναι μεν τυφλή αλλά τη ζυγαριά τη κρατούν κάτι χαρτογιακάδες στη Βουλή και κάτι δικαστές πουλημένοι. Αυτός λοιπόν, μην αντέχοντας τις κατηγορίες, τα χρέη, όλα όσα κάνουν έναν άνθρωπο ν’ αφαιρέσει στις μέρες μας τη ζωή του, ανέβηκε, έπεσε, τέλος! Δεν ξέρω αν άφησε κάποιο γράμμα ή τί ψέλλισε τη τελευταία του στιγμή. Ξέρω μονάχα πως πλέον δεν ζει.

Κάποιες μέρες πίσω ένα παιδάκι 11 χρονών έπεφτε νεκρό μπροστά από ένα λεωφορείο. Ήταν από εκείνα τα παιδιά που βλέπουμε στα φανάρια, που κουβαλάνε σκέρτσο και σπιρτάδα και προσπαθούν να σε πείσουν ν’ αγοράσεις ένα χαρτομάντιλο, ένα στυλό ή έναν αναπτήρα. Πολλές φορές δεν πουλάνε τίποτα παρά έχουν ένα χαμόγελο και σου ζητούν ψιλά. Κανείς δεν την αναζητεί τώρα κι έχει μείνει σε κάποιο νεκροτομείο να περιμένει τη ταφή του. Εμπόριο και το παιδικό χαμόγελο.

Θα πιαστώ από αυτά λοιπόν! Ακούω πολλούς να λένε πώς ήταν μια άτυχη στιγμή, ένα κακό αστείο στη καθημερινότητά μας,  ένας ακόμα που δεν άντεξε, ούτε καν για το «γαμώτο», κι είπε τη ζωή του να την αφήσει. Είναι όντως όλα αυτά ; Ρωτάω κι ας βρεθεί ένας να μου απαντήσει αν όντως είναι όλα τα παραπάνω . Είναι ; Ειλικρινά ψάξε μέσα σου και απάντησε. Είναι άτυχη στιγμή το αποτέλεσμα αυτού που βιώνουμε σαν κοινωνία ; Θα σου πω μονάχα αυτό που πιστεύω. Δεν είναι άτυχη στιγμή ούτε κακό αστείο ούτε τίποτα. Είναι η πραγματικότητα μιας κοινωνίας σε κρίση , το αποτέλεσμα μιας καλά σχεδιασμένης πολιτικής από την αρχή μέχρι το τέλος. Μια κρίση που χτυπά τις τσέπες μας κι αυτό αρκεί για να μας ξεπαστρέψει. Τόσο απλά! Χαρτιά φτιαγμένα με χρώματα και κάποια αξία είναι αρκετά για ν’ αφαιρέσουν ζωές, παιδιά να μη γεύονται το γάλα κάθε πρωί και να λιποθυμούν στα σχολεία ή ζητιανεύοντας να πεθαίνουν μπροστά σε κάποιου λεωφορείου τις ρόδες.

Η τηλεόραση παίζει κολλημένη και στις ειδήσεις ακούς τις αναλύσεις, τους αριθμούς, οι εκπρόσωποι  των κομμάτων ψελλίζουν ευχολόγια ή διασταυρώνουν τα ξίφη τους και με έντονες λογομαχίες προσπαθούν να σε πείσουν πως κόπτονται για το δικό σου καλό , για να έχεις μια καλύτερη ζωή , αποδοκιμάζοντας  πάντα τη βία από όπου κι αν προέρχεται. Αυτή τη βία ; Ποιος θα τη καταδικάσει ; Τη βία να σε παίρνουν τηλέφωνο κάθε μεσημέρι οι τράπεζες και να σου ζητούν λεφτά ή τη ΔΕΗ που στέλνει αυτούς που «κάνουν απλώς τη δουλειά τους» και κόβουν το ρεύμα ; Τη βία που πάει πακέτο με το φόβο της απόλυσης και δουλικά σκύβεις το κεφάλι, δεν λες τίποτα, γυρίζεις σπίτι σου , γιατί έχεις ένα ή δυο παιδιά να μεγαλώσεις . Τη βία που ωθεί ανθρώπους να πηδάνε από τα μπαλκόνια ή να βάζουν ένα περίστροφο στο κεφάλι και να αφήνουν τη ζωή τους , γιατί οι νόμοι που φτιάξανε και που εσύ κι εγώ δεχόμαστε, αφήνουν το περιθώριο στα μεγάλα ευαγή ιδρύματα να παίρνουν σπίτια, ζωές κι ότι άλλο θες. Τη βία των κυβερνήσεων που ξαμολάνε τα σκυλιά τους και μαζεύουν ανθρώπους που δίνουν κάποιον αγώνα, και τους σέρνουν στα δικαστήρια για να καταδικαστεί η βία με μαυρισμένα μάτια και καρπούς μελανιασμένους από τις χειροπέδες . Για τη Δημοκρατία που πρέπει να μείνει ως έχει, να προστατευτεί από βίλες ανομίας, να κόψει τον αέρα όσων κατεβαίνουν στο δρόμο, όσων απεργούν ζητώντας το αυτονόητο. Κατεβασμένα  παντελόνια και κασμιρένιες γραβάτες. Αυτή είναι η δημοκρατία.  Και το χειρότερο ; Εσύ κι εγώ τους ακούμε. Δίνουμε τη ψήφο μας έτσι απλόχερα δεξιά κι αριστερά , ψάχνουμε σωτήρες εν μέσω της ερήμου κι αφηνόμαστε στις αποφάσεις τους. Πες μου ρε ! Κοιτάξου στον καθρέφτη και πες μου. Το ανέχεσαι ; Ο Βαγγέλης που πήδηξε και η Στέφκα που πέθανε αύριο μπορεί να πάρουν το δικό σου πρόσωπο στο καθρέφτη , του αδελφού σου ή του παιδιού σου. Πες μου ρε ! Θα σηκωθείς αύριο το πρωί για να πας στη δουλειά σου ( αν την έχεις ακόμα ) , θα κοιτάξεις τις αλυσίδες σου σε κάποιο γραφείο ή σε κάποιο εργοτάξιο, θα τις φορέσεις υπάκουα και θα συνεχίσεις τη μέρα σου ; Θα τους ακούσεις στη τηλεόραση να μιλούν και δεν θα τη κλείσεις να μαζευτείς με άλλους από τα διπλανά μπαλκόνια, να κατέβεις στο δρόμο και να καταδικάσεις τη βία τους ;  Ως πότε θα λέμε ευχαριστώ για το θάνατο που μας σερβίρουν ;  Δεν είναι ένα χτύπημα απλό, δεν είναι μια εικόνα στις ειδήσεις. Είναι ο θάνατος που βάζουν στις ζωές μας . Άσε τα χαράτσια , τους φόρους και όλα όσα πάνε μαζί μ’ ένα κράτος. Μικρό το κακό μπορείς να πεις.  Αλλά τον θάνατο ; Δέχεσαι τον θάνατο σαν αποτέλεσμα όλων αυτών ; Πες μου ρε και σου υπόσχομαι θα το βουλώσω , θα σιωπήσω μια και καλή αλλά θέλω να μου πεις . Δέχεσαι τον θάνατο ; Καθημερινά! στη γειτονιά σου, στη πόλη σου, στο τόπο που ζεις .

Πες μου ρε ! Γράφω στον υπολογιστή και η εικόνα που έχω στο μυαλό μου είναι κάποιου που πεθαίνει. Πες μου εσύ που έχεις ακόμα το σπίτι σου , που μπορείς να πληρώνεις έστω στριμωγμένα, τους λογαριασμούς τους φόρους και τα χαράτσια. Νομίζεις θα σταματήσουν εδώ ; Κανέναν από μας δεν θ’ αφήσουν . Θα κρατήσουν τα πάντα γι αυτούς , κι εμείς θα ξεχρεώνουμε – με τι άλλο – με θάνατο. Δεν έχει σημασία τι χρώμα είναι ή με ποια μάσκα θα σου μιλήσουν. Όλοι λύκοι είναι όταν έχουν την εξουσία.

Πες μου ρε αν σε όλα αυτά που αραδιάζω δεν σε πιάνει αυτό το σφίξιμο μέσα σου, πες μου. Αν σκέφτηκες έστω λίγο κι αν ένιωσες πως δεν πάει άλλο , πως η ζωή μας περιτριγυρίζεται από θάνατο και αυτό δεν μπορείς να το ανεχτείς . Θέλω να μάθω αν έχεις έστω σφίξει τη γροθιά σου και κοπάνισες μια φορά το γραφείο σου γιατί σκέφτηκες το παιδί σου που παίζει στο διπλανό δωμάτιο και  σε ρωτάει γιατί δεν άναψες απόψε το καλοριφέρ.

Πες μου ρε ! Δεν θέλω άλλο να σιωπώ αλλά να φωνάξω μαζί σου , να μπω πίσω από κάποιο οδόφραγμα, να κερδίσουμε το θάνατο γι άλλη μια φορά . Είναι σειρά μας , τ’ ακούς ; Σ’ εμάς έλαχε να ζούμε τώρα και ξέρω καλά πως μέσα σου δεν θες άλλο θάνατο , δεν τον αντέχεις . Κανείς άνθρωπος δεν τον αντέχει !

Την επόμενη φορά να είσαι εκεί. Να είσαι κι εσύ συνεπής. Στην ανθρωπιά σου και τη ζωή σου .

«Θα είμαι συνεπής» … Πες το μου ρε ! Δεν θέλω να νιώθω μόνος !

 

γραμμένο από τον φίλο και συνοδοιπόρο Νίκο Ζιάκα

01
Ιαν.
13

Η (ανα)κατάληψη της Villa Amalias ως κεντρικό διακύβευμα

Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η κατασταλτική επίθεση στην κατάληψη Βίλα Αμαλίας, πριν από δέκα περίπου μέρες, αποτελεί κατάδειξη της αποφασιστικότητας της Εξουσίας για συμβολικά και ουσιαστικά χτυπήματα στην ιστορική υλικότητα του α/α χώρου. Μια άλλου τύπου «παραδοσιακή» τακτική -και σαφώς λιγότερο επισφαλής για την Εξουσία- θα ήταν η αργή διαδικασία του ξεριζώματος των εγχειρημάτων που έχουν τις πιο αδύναμες (για πολλούς και διαφορετικούς μεταξύ τους λόγους) κοινωνικές αναφορές και ο σταδιακός αποκλεισμός (ιδεολογικός και φυσικός) των ιστορικών θυλάκων μέχρι την καταστολή τους. Το γιατί επιλέχθηκε η επισφαλής μέθοδος της κατά μέτωπο επίθεσης από την κεντρική εξουσία μένει να διερευνηθεί.

Ας έχουμε πάντα υπόψη μας ότι βρισκόμαστε σε «καθεστώς εξαίρεσης» όπου ο κανόνας της «έκτακτης ανάγκης» απονομιμοποιεί πλήρως την νομική ρύθμιση του κοινωνικού κράτους (legalisation of the delegalisation κατά την ορολογία του Τζ. Αγκάμπεν). Κανόνας γίνεται η εξαίρεση της οικονομικής και κοινωνικής ρύθμισης. Έχουμε μια ανατροπή των παλαιών αναβλητικών συνταγματικών συμβιβασμών, χάριν των οποίων θεσπίστηκαν οι μορφές του συνδικαλισμού, της εργατικής διεκδίκησης και των κοινωνικών-εργασιακών συμφερόντων. Στην ουσία αλλάζει ο «κυρίαρχος». Ο «κυρίαρχος» είναι πλέον η καθαρή ταξική και κοινωνική βούληση του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Με αυτήν την έννοια έχουμε μια καταστρατήγηση της συνταγματικής μορφής: οι ρυθμίσεις-«δικαιώματα» που αφορούν στην επιχειρηματικότητα αποκτούν «απόλυτη» προστασία, ενώ αυτές που αφορούν την κοινωνική προστασία παύουν να έχουν ρυθμιστική δύναμη λόγω της «έκτακτης ανάγκης» της δημοσιονομικής κρίσης (Μπελαντής 2011)

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, όταν τον Μάρτη του 2012 ο Σαμαράς ανακοίνωνε την «ανακατάληψη των πόλεων», φυσικά και δεν περιοριζόταν στη εκδίωξη των μεταναστών. Οι επιλογές της «νέας» ΝΔ  εκπορεύονται από ένα συνολικότερο ιδεολογικό πλαίσιο που έχει συγκροτηθεί με σαφή μετατόπιση από την «άνευρη» κεντροδεξιά προς την ριζοσπαστική ακροδεξιά. Αν κάποιος ρίξει μια ματιά στο βιογραφικό του πρωθυπουργού θα αναγνωρίσει αναμφίβολα τις απαραίτητες προϋποθέσεις για αυτή την μετατόπιση. Αν επιπλέον ρίξει και μια ματιά στους «κοντινούς» του συνεργάτες πιστοποιείται και το ιδεολογικό περίγραμμα. Το «Δίκτυο 21» έχει μια επικυρίαρχη παρουσία με τα ιδρυτικά του μέλη. Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης έχει γραφείο στη Ρηγίλλης, είναι σύμβουλος του Αντώνη Σαμαρά και εμφανίζεται με αυτή του την ιδιότητα και σε τηλεοπτικά πάνελ. Επικεφαλής της Γραμματείας Σχέσεων Κόμματος-Κοινωνίας της Νέας Δημοκρατίας είναι ο Διονύσης Καραχάλιος, πρώην αντιπρόεδρος της οργάνωσης και παλιός νομάρχης Ροδόπης. Αναπληρωτής γραμματέας Διεθνών Σχέσεων της Νέας Δημοκρατίας είναι ο Στέφανος Αγιάσογλου, πρώην μέλος του Δ.Σ. της οργάνωσης. Ο δικηγόρος Φαήλος Κρανιδιώτης είναι προνομιακός συνομιλητής του Αντώνη Σαμαρά. Τι είναι όμως το «Δίκτυο 21»; Όπως γράφουν οι ίδιοι:
«Το Δίκτυο ασχολείται με τα μακροχρόνια “εθνικά ζητήματα”. Το “Δίκτυο 21″ δεν παρεμβαίνει στα ζητήματα της τρέχουσας πολιτικής διαμάχης, που ανήκουν στην αρμοδιότητα των κομμάτων, στις διαμάχες των οποίων το Δίκτυο δεν αναμιγνύεται επ` ουδενί. Ως μακροχρόνια “εθνικά ζητήματα” ορίζουμε όλα εκείνα που συγκροτούν την κοινή ταυτότητα του Ελληνισμού – ώς προς τον έξω κόσμο και ώς προς το μέλλον του: Ζητήματα εθνικής εξωτερικής πολιτικής και εθνικών απειλών, η Παιδεία, το Δημογραφικό ζήτημα, η Ελληνική Διασπορά, η Γλώσσα, η διάσωση και προβολή της Πολιτισμικής μας κληρονομιάς, και η αντιμετώπιση της “Ευρωπαϊκής Πρόκλησης” είναι, με την έννοια αυτή, “εθνικά ζητήματα”.

Πέρα από μια έμπρακτη αμφισβήτηση επί των αρχών τους, καθώς ιδρυτικά τους μέλη συμμετέχουν στο κυβερνητικό κόμμα και, φυσικά, αναμιγνύονται διαρκώς στις κομματικές διαμάχες, είναι εμφανής η «επιρροή» τους στην κυβερνητική πολιτική. Αποσημειολογώντας την ομιλία του Σαμαρά στην τελευταία ΔΕΘ αντιλαμβανόμαστε ότι γύρω από τις έννοιες «έθνος και κράτος», συγκροτείται μια λαϊκιστική διχοτομία, ηθικού χαρακτήρα, ανάμεσα σε «εμάς» και «αυτούς», ανάμεσα σε εχθρούς και φίλους, βασισμένη στη γνωστή θέση του Carl Schmitt, Γερμανού διανοητή που υπηρέτησε με αφοσίωση το χιτλερικό καθεστώς και που είχε ορίσει την ουσία της πολιτικής ως τη διάκριση ανάμεσα σε Φίλους και Εχθρούς. Χωρίς εχθρούς ο κομματικός σχηματισμός που υιοθετεί αυτή την ιδεολογία, δεν έχει λόγο ύπαρξης. Οι εχθροί είναι το raison d’ être για την πολιτική του παρουσία. Ακριβώς για αυτόν το λόγο, το Έθνος στην αντίληψή της συγκροτείται κυρίως εξ αντιδιαστολής προς τους εχθρούς του. Όπως παρατηρεί η Sabrina Ramet, «ο Άλλος βρίσκεται στο κέντρο της ριζοσπαστικής δεξιάς πολιτικής και για τη ριζοσπαστική δεξιά που αντιλαμβάνεται τον κόσμο με όρους σύγκρουσης, με όρους “εμείς” εναντίον “αυτών”, ο Άλλος μεταφράζεται στον “Εχθρό”».

Ο Άλλος έχει πολλές μορφές και είναι πανταχού παρών. Ήδη από τον Φλεβάρη αλλά και τον Απρίλη του 2012 περιγράφεται από τον Σαμαρά με «λαϊκή» γλαφυρότητα:  «Την πόλη την διέλυσαν. Την αγορά την διέλυσαν. Επέλεξαν παραδοσιακά κτίρια επίτηδες και τα έκαψαν. Να γνωρίζουν αυτά τα καθάρματα ότι, όταν έρθει η ώρα, τις κουκούλες τους θα τις κατεβάσω. Γιατί πρέπει να βγουν οι κουκούλες, για να δούμε όχι μόνο αυτοί ποιοι είναι, αλλά και ποιοι κρύβονται από πίσω τους, οι οποίοι δε θέλουν να μπορεί, να έχει το δικαίωμα ο Ελληνικός λαός να εκφράζεται ελεύθερα».

Με ποιόν τρόπο όμως θα παταχθεί ο εσωτερικός εχθρός; Η ριζοσπαστική Δεξιά διαφοροποιείται από τον φασισμό σε πολλά σημεία αλλά εδώ μας ενδιαφέρει ένα και ουσιαστικό. Η τακτική της ριζοσπαστικής Δεξιάς στοχεύει στον έλεγχο των μηχανισμών εξουσίας παρά σε μια πολιτική από τα έξω κατάκτησης της εξουσίας βασισμένης στην λαϊκή υποστήριξη (S. Payne, 1995).

Έτσι, ο τρόπος αντιμετώπισης των Άλλων ενεργοποιείται από το θεσμικό κατασταλτικό πλαίσιο, από τον σκληρό πυρήνα του κράτους. Ο αρμόδιος υπουργός Δένδιας είναι σαφής: «Οι καιροί είναι κομβικοί. Η χώρα, η κοινωνία, η Πατρίδα μας, διέρχεται υπαρξιακή αγωνία και βασίζεται πάνω σας σ’ ένα πολύ μεγάλο βαθμό για να μπορέσετε να αποκαταστήσετε ένα βασικό πυλώνα επιβίωσης της κοινωνίας μας: την αντίληψη του κάθε ανθρώπου ότι η νομιμότητα τον προστατεύει, ότι η ασφάλεια είναι κάτι το οποίο δικαιούται. Δεν πρέπει να επιτρέψετε, μικρές εικόνες αποτυχιών, αβλεψιών, αμελειών, αδιαφορίας,(σ.σ. αναφέρεται στην ΕΛΑΣ) να αμαυρώσουν μια τεράστια προσπάθεια η οποία διεξάγεται με κίνδυνο της ζωής και της υγείας σας».

Σε ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης ο νόμος αποκτάει κεντρική σημασία. Αλλά διατυπώνεται πλέον με διαφορετικό νόημα. Το νομικό χάνει το νόημα που του παρέχει ο φιλελεύθερος λόγος. Τώρα συγχέεται με το πολιτικό. Ξανασυναντάμε εδώ έναν κομβικό θεωρητικό: «Κάθε νόμος, ως κανονιστική διάταξη, ακόμη και συνταγματικός νόμος, απαιτεί αναγκαστικά σε τελευταία ανάλυση, για να είναι έγκυρος, μια προκαταρτική πολιτική απόφαση παρμένη από μια εξουσία ή από μια υπάρχουσα πολιτική αρχή. Κάθε υπάρχουσα πολιτική μονάδα βρίσκει την αξία της και τη δικαίωση της ύπαρξής της όχι στη δικαιοσύνη ή στην καταλληλότητα των κανόνων αλλά από την ίδια της την ύπαρξη. Αυτό που υπάρχει ως πολιτική οντότητα είναι από νομική άποψη άξιο να υπάρχει». (Carl Schmitt, 1928) Αυτή η νομική θεωρία είναι προάγγελος του πλαισίου που οικειοποιείται ο ναζισμός: το δίκαιο είναι πολιτική και η πολιτική θα είναι βούληση. Η πολιτική ξεφυτρώνει από το ζεύγος «φίλος-εχθρός» και το κράτος γίνεται η αναγκαία της αρχή που τη δαμάζει στα όριά της δίχως να μπορεί -να θέλει- να την καταργήσει. (Φ.Σατελέ-Ε. Πισιέ)

Είναι, όμως, αλήθεια ότι, παρά τις προσπάθειες παραλληλισμών και αντιστοιχίσεων με την Δημοκρατία της Βαϊμάρης, ζούμε υβριδιακές πολιτικές καταστάσεις. Στο πολιτικό σκηνικό παρατηρούνται «θαυμάσιες» συγκλίσεις. Σε όλο αυτό το «σφιχτό» ακροδεξιό ιδεολογικό πλαίσιο της κυβέρνησης έρχονται να συνδράμουν δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας με εντελώς διαφορετικές καταβολές. Πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι την πρώτη αναφορά στις «εστίες ανομίας», σε αυτή την καραμέλα που ποτέ δεν φτύνει από το στόμα του ο υπουργός δημόσιας τάξης, την έκανε ο δήμαρχος Αθήνας Καμίνης τον Ιούνη 2011. Γεννημένος στη Νέα Υόρκη, σπουδαγμένος στο Παρίσι, επί 7 χρόνια «συνήγορος του πολίτη» και εδώ και δύο χρόνια δήμαρχος Αθήνας αποτελεί κεντρικό πρόσωπο όσον αφορά την ιδεολογική θεσμική διαστολή του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Πρόσφατη δήλωσή του σχετικά με κινητοποιήσεις δημοτικών υπαλλήλων  αποτελεί δείγμα της ρητορικής του πολυσημίας: «αυτή η ιστορία με τους τραμπουκισμούς, τους προπηλακισμούς, τις καταλήψεις σε όλη τη χώρα πρέπει να τελειώνει… έτσι θα πάμε μπροστά επειδή διαφωνεί ο κ. Μπαλασόπουλος;… Που είναι η αλληλεγγύη των εργαζόμενων απέναντι στους απολυμένους του ιδιωτικού τομέα;». Από την απαξία των αγώνων στην επίκληση του κοινωνικού αυτοματισμού.  Όποιος θεωρεί τον Καμίνη ένα πολιτικό πρόσωπο ήσσονος σημασίας θα εκπλαγεί στο μέλλον…

Είναι γεγονός ότι περνάμε από έναν τύπο πολιτικής διαχείρισης σε έναν άλλο. Από την κυβέρνηση στην διακυβέρνηση. Η κυβέρνηση αποτελεί ένα μέρος της λήψης των πολιτικών αποφάσεων που λαμβάνονται από ένα διευρυμένο διευθυντήριο στο οποίο συγκλίνουν προταγματικές διαφορετικών πολιτικών καταβολών και ετεροβαρών συμφερόντων.

Αν η επιλογή λοιπόν  της καταστολής του εγχειρήματος της κατάληψης Βίλα Αμαλίας απορρέει από αυτό το πολιτικό σκηνικό τότε πρέπει να απαντηθεί ο χρόνος και ο τρόπος για την εφαρμογή της. Ο Σαμαράς σε πρόσφατη ομιλία του, λίγο πριν την «εκταμίευσης της δόσης», είχε προχωρήσει σε μια «κινδυνολογία» για την επερχόμενη κοινωνική έκρηξη… που την τοποθέτησε χρονικά μέσα στην άνοιξη. Την ίδια στιγμή διατυπώθηκε και ένα ενδεχόμενο για πρόωρες εκλογές την… άνοιξη. Αν λοιπόν το διευθυντήριο διακυβέρνησης τοποθετεί την άνοιξη ως κεντρικό διακύβευμα για ενδεχόμενες συστημικές ρηγματώσεις, τότε «σωστά» παίρνει μέτρα που υπερβαίνουν την ασφαλιστική δικλείδα της προκήρυξης εκλογών.

Με αυτή την έννοια αποκτάει βάσιμη ερμηνεία η βιασύνη της Εξουσίας για το ξερίζωμα κοινωνικών εγχειρήματων. Η επίθεση σε παραδοσιακά εδάφη που λειτουργούν ως προπύργια σε γενικευμένες εξεγέρσεις αποτελεί πρώτο μέλημα της κατασταλτικής στρατηγικής. Όπως γνωρίζουμε όλοι και όλες τη στρατηγική σημασία των εξεγερσιακών προπυργίων, είτε καταλήψεων κτιρίων και σχολών, είτε αυτοοργανωμένων χώρων, έτσι την αναγνωρίζει και η Εξουσία. Μία επίθεση στην Βίλα Αμαλίας στο βαθμό που θα αποβεί αποτελεσματική θα αποτελέσει την απαρχή ενός ντόμινο καταστολής για εγχειρήματα που έχουν ήδη στοχοποιηθεί με διάφορους τρόπους όπως είναι  η κατάληψη Σκαραμαγκά και η κατάληψη Κ’Βοξ.

Η αποτελεσματικότητα της κατασταλτικής στρατηγικής ενάντια στη Βίλα Αμαλίας έχει ενσωματώσει πολλές προϋποθέσεις της συγκυρίας. Από την «εκταμίευση της δόσης» και το μούδιασμα των υποτελών τάξεων σχετικά με την σημασία της στην καθημερινή ζωή μέχρι την κοινωνική αδράνεια στην κατανόηση της εφαρμογής του Μνημονίου 3. Από το συναισθηματικό κατακάθισμα των γιορτών μέχρι την παλινδρομούσα ρητορική… ανάσταση των «δεικτών ανάπτυξης».

Ανεξάρτητα από τα υπερασπιστικά φληναφήματα του Σύριζα που εκφράζονται με «προσεγμένες» επερωτήσεις, ανακοινώσεις και τηλεοπτικές συνηγορίες (και μάλιστα με ηθική υπερεκτίμηση από συντρόφους/ισσες  για το… πολιτικό κόστος που ρισκάρουν) χωρίς υπεράσπιση επί της ουσίας (καμία σαφής δήλωση ότι μόνο με μάσκες, σημαίες και με ό,τι άλλο μέσο προσφέρεται… κρατιούνται τα εγχειρήματα απέναντι στην καταστολή και τις παρακρατικές επιθέσεις)  και χωρίς καμία άλλη έκφραση στην πράξη… ο α/α χώρος πρέπει να αντιμετωπίσει την επίθεση στην Βίλα Αμαλίας ως κεντρικό διακύβευμα. Χωρίς καμία αμφιβολία ότι η Εξουσία θα αποδείξει, όποτε χρειαστεί, μανιωδώς το «ενδιαφέρον» της για την συγκεκριμένη κατάληψη μέσα σ’ αυτήν την συγκυρία… πρέπει να διερωτηθούμε πιο σοβαρά από ποτέ αν η επίθεση αυτή θα απαντηθεί αφενός μεν ως όρος ζωής ενός ολόκληρου πολιτικού χώρου, αφετέρου ως «εν τοις πράγμασι»  υπεράσπιση των περιεχομένων της γενικευμένης εξεγερσιακής προταγματικής.

Κατάληψη Σινιάλο

 

πηγή : http://sinialo.espiv.net/

26
Δεκ.
12

Παρεμβάσεις αλληλεγγύης στη Villa Αμαλίας

·         Παρέμβαση την Πέμπτη 27 Δεκέμβρη κατά την εκδήλωση στην οποία καλεί η Villa Αμαλίας, με κείμενο που θα μοιραστεί όχι μόνο στην πλατεία αλλά και πόρτα-πόρτα, με ιδιαίτερη έμφαση στους δρόμους γύρω από την κατάληψη.

·         Μικροφωνική αντιπληροφόρησης στον χώρο της πλατείας τη Δευτέρα 31 Δεκέμβρη, 4.00-6.00μμ. Ειδικά γι’ αυτήν, ζητάμε τη δική σας στήριξη, των συνελεύσεων γειτονιάς, για την πραγματοποίησή της.

 

ΤΟ ΚΕΊΜΕΝΟ ΠΟΥ ΘΑ ΜΟΙΡΑΣΤΕΊ :

δεν υπάρχει περίπτωση …

ένα πρώτο μικρό κείμενο για τους συλληφθέντες συντρόφους και συντρόφισσές μας και για την αστυνομική καταστολή ενάντια στη Villa Αμαλίας

η Villa Αμαλίας είναι ένα κομμάτι από εμάς

Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά; Η ελευθερία, η αλληλεγγύη, η ισότητα, οι αυτοοργάνωση, οι οριζόντιες δομές, ο συλλογικός  λόγος, η αδιαμεσολάβητη πράξη, το πρόταγμα της επανοικειοποίησης των ελεύθερων χώρων και της αυτοδιαχείρισης της ζωής είναι τα νήματα εκείνης της βιωμένης ουτοπίας που συνδέουν μια αντιεξουσιαστική κατάληψη με μια συνέλευση γειτονιάς.

η Villa Αμαλίας είναι ένα κομμάτι από εμάς

Μια εμβληματική κατάληψη με ιστορία 23 χρόνων, αναπόσπαστο κομμάτι της μνήμης και της ζωής μας στις γειτονιές γύρω από την πλ. Βικτωρίας, κύτταρο δημιουργίας και κέντρο παραγωγής μιας ανυπότακτης πολιτικής πράξης και ενός ελεύθερου πολιτισμού, καθόρισε αποφασιστικά τον χαρακτήρα της γειτονιάς, πρόσφερε ζωντάνια, παλμό και ενότητα στον κατακερματισμένο αστικό χώρο, έδωσε –και θα συνεχίσει να δίνει– το μέτρο των δυνατοτήτων για την αυτονομία και την αυτοπραγμάτωση της ζωής.

η Villa Αμαλίας είναι ένα κομμάτι από εμάς

Τελευταίο χωρικό σύνορο ανάμεσα στη γειτονιά της πλ. Βικτωρίας και τον Αγ. Παντελεήμονα, η Villa Αμαλίας είναι εκείνο το αποφασιστικό ανάχωμα που κράτησε μακριά τους ναζί και τις εγκληματικές τους συμμορίες, τα εκατοντάδες μαχαιρώματα μεταναστών και τα ρατσιστικά πογκρόμ, τα νταβατζηλίκια και την κυριαρχία του κόσμου της νύχτας, τον αδιάρρηκτο δεσμό του φασισμού με τη μαφία. Χάρη και στην ύπαρξη της Villa Αμαλίας, ο εφιάλτης που παρεπιδημεί 100 μέτρα από τη γειτονιά μας παρέμεινε μέχρι σήμερα ένας μακρινός απόηχος.

η Villa Αμαλίας είναι ένα κομμάτι από εμάς

Η Villa είναι αναπόσπαστο κομμάτι της συνέλευσης της γειτονιάς, αφετηρία της συγκρότησής της 1,5 χρόνο πριν, όταν κάτοικοι που τρομάξαμε με το ρατσιστικό πογκρόμ που εξαπολύθηκε στους δρόμους μας, συγκεντρωθήκαμε στην αυλή της Villa Αμαλίας για την πρώτη μας συνάντηση.

η Villa Αμαλίας είναι ένα κομμάτι από εμάς

Ανάμεσα στους συλληφθέντες της αστυνομικής καταστολής ενάντια στην κατάληψη είναι σύντροφοι και συντρόφισσές μας, άνθρωποι που δραστηριοποιήθηκαν ενεργά στη γειτονιά, που μαζί τους επαναδιεκδικήσαμε τον δημόσιο χώρο, επανασυνδέσαμε τα ρολόγια ρεύματος σε δεκάδες σπίτια, συζητήσαμε για την αναγκαιότητα ενός κοινωνικού φαρμακείου και ιατρείου για τη γειτονιά, που συλλογικά κατεβήκαμε στο δρόμο –μαζί με τις υπόλοιπες σαράντα τόσες συνελεύσεις γειτονιάς της Αθήνας– στις μεγάλες διαδηλώσεις ενάντια στα μνημόνια και τη λεηλασία των ζωών μας.

 

 

Η καταστολή της Villa Αμαλίας ήταν το τελευταίο έργο ενός αστυνομικού στρατού κατοχής που έχει καταλάβει τη γειτονιά μας. Που επιτίθεται λυσσασμένα εδώ και πάνω από έναν χρόνο στους μετανάστες μικροπωλητές που προσπαθούν να βγάλουν ένα ισχνό μεροκάματο γύρω από την ΑΣΟΕΕ, που τους ληστεύει αρπάζοντάς τους χρήματα και κινητά τηλέφωνα όταν τους σταματάει για έλεγχο χαρτιών, που έχει μεταβάλλει τον χώρο της πλατείας σε μια μικρή Γάζα, που στρώνει συστηματικά το έδαφος για να γίνει η γειτονιά μας Αγ. Παντελεήμονας.

Δεν υπάρχει λόγος σ’ αυτό το πρώτο κείμενο να σταθούμε στις βλακείες της προπαγάνδας ενός ακροδεξιού –πρώην ΕΝΕΚτζή– υπουργού «προστασίας του πολίτη» ή αυτές των ίδιων πεποιθήσεων του προϊστάμενού του πρωθυπουργού. Ούτε βέβαια στον βίο και την πολιτεία ενός από τους χειρότερους δημάρχους που πέρασαν ποτέ από την Αθήνα, που ενώ τα πάντα γύρω του καταρρέουν (βρεφονηπιακοί σταθμοί, σχολεία, παιδικές χαρές, πράσινο, καθαριότητα) ξυπνάει και κοιμάται με τη σκέψη πώς να κλείσει καταλήψεις και να κυνηγήσει μικροπωλητές.

Το μόνο που θα δηλώσουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο είναι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να χάσουμε τη Villa Αμαλίας από τη γειτονιά μας. Ότι με κανέναν τρόπο δεν θα αφήσουμε μόνους τους συντρόφους μας που συνελήφθησαν. Ότι είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα για την επανακατάληψη της Villa Αμαλίας.

(οργισμένη) συνέλευση της πλ. Βικτωρίας

ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗ ΣΤΗ VILLA  ΑΜΑΛΊΑΣ  

20
Δεκ.
12

Ανακοίνωση Villa Amalias

Σήμερα 20-12-2012 η αστυνομία εισέβαλε στη Βίλλα Αμαλίας . Με πρόσχημα μια καταγγελία για διακίνηση ναρκωτικών, παρουσία εισαγγελέα, έγινε έρευνα .Τα ευρήματα ήταν αστεία. Παρ΄όλα αυτά ο Δένδιας δηλώνει πως από αυτά αποδεικνύεται ότι η Βίλλα υπήρξε κέντρο ανομίας για 22 χρόνια και επιτέλους ο νόμος, με τη «γενναία πολιτική βούληση» του Σαμαρά, αποκαθίσταται.

Με ποια λογική ακροβασία μπορούν άδεια μπουκάλια μπύρας να χαρακτηριστούν «υλικά κατασκευής μολότοφ» ; Σ’ ένα χώρο που λειτουργεί συναυλιάδικο και καφενείο είναι παράλογο να υπάρχει μεγάλος αριθμός άδειων μπουκαλιών μπύρας ; Τι θα πει «εύφλεκτο υλικό»; Μήπως μιλάνε για τα υγρά καθαρισμού της τυπογραφικής μηχανής που λειτουργεί στη κατάληψη; Να μιλήσουμε για τις αντιασφυξιογόνες μάσκες, που κάθε διαδηλωτής που σέβεται την υγεία του, οφείλει να διαθέτει. Να πούμε για τα στοιχειώδη μέσα αυτοπροστασίας (δυναμιτάκια , σφεντόνες κτλ) σ’ ένα χώρο που έχει επανειλημμένα δεχθεί επιθέσεις παρακρατικών συμμοριών (εμπρησμοί, μαχαιρώματα, ξυλοδαρμοί), με αποκορύφωμα το 2008 που ο τότε υπουργός δημοσίας τάξης Μαρκογιαννάκης επισκέφτηκε τους «κατοίκους» του Άγιου Παντελεήμονα και λίγα λεπτά μετά την αποχώρηση του δεχτήκαμε επίθεση…

Με πρόσχημα λοιπόν την έρευνα, επιχειρούν μια παγία ονείρωξη τους: Την εισβολή σ’ ένα χώρο που για αυτούς είναι ένα από τα χωροταξικά σύμβολα όλων όσων στέκονται εχθρικά, απέναντι σε ότι αντιπροσωπεύει την κυριαρχία, την επιβολή, την αποστείρωση, την αδιαφορία, την παραίτηση, την υποταγή. Σε αυτό έχουν δίκιο. Αυτοί είμαστε. Εμείς και οι χιλιάδες διαδηλωτές , αγωνιστές ,καταληψίες ,απεργοί, μαχητές των δρόμων. Είμαστε οι άστεγοι και οι ανέστιοι, οι πανκς και οι αλήτες, οι χορτοφάγοι και οι φεμινίστριες , οι ξενύχτηδες και οι εργάτες, οι πένητες και οι αδικημένοι, τα θύματα του ρατσισμού και οι εκδικητές του άδικου. Ο υπουργός μας χαρακτήρισε εστία ανομίας .…

Και τώρα ας μιλήσουμε σοβαρά. Η Βίλλα Αμαλίας είναι μια πρόταση οργάνωσης, που στον καιρό του μνημονιακού κανιβαλισμού έπρεπε να αντιμετωπιστεί . Η επίθεση του κεφαλαίου στον κόσμο της εργασίας, προϋποθέτει την καταστροφή των όποιων δομών του. Η απαξίωση των εργατικών κεκτημένων και των συνδικάτων , οι όποιες δομές αλληλεγγύης και ανυπακοής , τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα είναι στο στόχαστρο. Η ακροδεξιά ατζέντα που έχει επικρατήσει από την αρχή της κρίσης, ξεκίνησε με τις δηλώσεις περί υγειονομικής βόμβας του Λοβέρδου, ενάντια στους απεργούς πείνας της Υπατίας . Συνεχίστηκε με την στοχοποίηση των μεταναστών (τείχος Έβρου, στρατόπεδα συγκέντρωσης, Ξένιος Ζευς), τη διαπόμπευση των εξαρτημένων οροθετικών, συνεπικουρούμενη από την ακροδεξιά βία ενάντια σε μετανάστες, ομοφυλόφιλους, μικροπωλητές. Ο βασανισμός των αντιφασιστών της μοτοπορείας στη ΓΑΔΑ και οι επιθέσεις στις καταλήψεις και η άγρια καταστολή οποιασδήποτε εργατικής η κοινωνικής διεκδίκησης, δεν αφήνουν αμφιβολία ότι ο αντίπαλος έχει συγκροτήσει ένα συμπαγές μπλοκ, απέναντι στο οποίο οφείλουμε να αντισταθούμε.

Είμαστε εδώ και 22 χρόνια σε ένα κτήριο που είχαν εγκαταλείψει για δεκαετίες. Το συντηρούμε και του δίνουμε ζωή. Είμαστε μια κατάληψη που έχει πάντα τις πόρτες ανοιχτές σε ομάδες, άτομα και εγχειρήματα που προάγουν τον αντιεμπορευματικό πολιτισμό, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τους κοινωνικούς, αντιφασιστικούς και ταξικούς αγώνες. Η Βίλλα Αμαλίας δίνει μια σοβαρή μάχη για να προστατέψει όχι δέκα ντουβάρια, αλλά τις επιθυμίες τα όνειρα και τις ελπίδες για μια ζωή πιο ελεύθερη για όλους.

Καλούμε όλους όσους βρίσκουν κομμάτι του εαυτού τους στην πολύχρονη λειτουργία της κατάληψης να δώσουν μαζί μας αυτή την κρίσιμη μάχη.

Σε αυτό το μύλο οι δήμιοι-δον κιχώτες επιτίθενται ενώ στην πραγματικότητα κυνηγάνε ιδέες. Αυτές είναι οι ανομίες για αυτούς. Κυνηγάνε χίμαιρες θα εισπράξουν εφιάλτες.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΙΩΝ ΤΗΣ ΒΙΛΛΑ ΑΜΑΛΙΑΣ

 

 

19
Δεκ.
12

Κάλεσμα για την Προοπτική Δημιουργίας Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης

Σύντροφοι/ισσες

Τέσσερις αναρχικές πολιτικές ομάδες της Αθήνας, μετά από αρκετούς μήνες ζυμώσεων και σύνθεσης, συστήσαμε μια πρωτοβουλία στην προοπτική έναρξης της διαδικασίας για τη συγκρότηση μιας πανελλαδικής αναρχικής πολιτικής οργάνωσης.

Γνωρίζοντας ότι κινούμαστε σε αχαρτογράφητες περιοχές, από τη δεκαετία του 80 (για τα δεδομένα του ελληνικού αναρχικού “χώρου”) επιλέξαμε ουσιαστικά να ακολουθήσουμε μια διαδικασία που θα εξασφάλιζε, στη βάση της πραγματικότητας σήμερα και των ιδιαίτερων συνθηκών, μια σειρά προαπαιτούμενων:
1. Να διασαφηνίσουμε τη γενικόλογη επιθυμία για “οργάνωση” σε μία σκιαγράφηση έστω, του πως θα θέλαμε, θα έπρεπε και θα μπορούσε να υλοποιηθεί μια τέτοια οργάνωση.
2. Να ορίσουμε μια διαδικασία “βημάτων”. Τι θα έπρεπε να γίνει πρώτο, τι δεύτερο και τι να ακολουθήσει, εξασφαλίζοντας από τη μια τα οφέλη ενός ζωντανού κινηματικού διαλόγου και των δρόμων που αυτός μπορεί και πρέπει να ανοίξει και αποφεύγοντας από την άλλη την αναποτελεσματική πρακτική του “να ρίξουμε την ιδέα” γενικά και αόριστα.
3. Δίνοντας σε αυτό το στάδιο μεγαλύτερη σημασία στον προσδιορισμό μιας κοινής πολιτικής βάσης (αντί για παράδειγμα να επικεντρώσουμε σε ζητήματα δομής ή στρατηγικής ενός μελλοντικού σχήματος) θελήσαμε να ορίσουμε και το ελάχιστο αναγκαίο πεδίο πολιτικών συμφωνιών ανάμεσα στις τέσσερις ομάδες που θα τους επέτρεπε την από κοινού συμμετοχή σε ένα τέτοιο κάλεσμα. Που θα τους επέτρεπε το αυτονόητο, δηλαδή να δουν τον εαυτό τους ως πιθανό συμμέτοχο σε ένα τέτοιο μελλοντικό εγχείρημα… Που θα επέτρεπε εντέλει και στην πρωτοβουλία να βασιστεί σε αμιγώς πολιτικά κριτήρια για τον σχηματισμό αυτής της πιθανής μελλοντικής πολιτικής κοινότητας.

Ο τρόπος που επιλέξαμε για την εκκίνηση αυτής της διαδρομής, καταρχάς εσωτερικής μεταξύ των ομάδων και ύστερα δημόσιας, ήταν η συγγραφή ενός κειμένου. Ενός κειμένου που από την απάντηση στα τρία βασικά ερωτήματα “οργάνωση: γιατί, ποιοι και πως“  ορίζει ένα πολιτικό πλαίσιο και σκιαγραφεί κάποιες κατευθύνσεις για τα υπόλοιπα ζητήματα.

Το πλαίσιο αυτό είναι κατά την άποψή μας αρκετά ανοιχτό και αφήνει ανοιχτό πεδίο συνδιαμόρφωσης, παράλληλα όμως είναι και αρκετά σαφές. Και αυτό δημιουργεί το δεδομένο πως η πρόταση καθαυτή δεν αφορά το σύνολο του κινήματος, πόσο μάλλον το σύνολο του “χώρου”. Με δυο λόγια η πρωτοβουλία μας αφορά τη συγκρότηση μιας πολιτικής οργάνωσης μέσα στο εσωτερικό του αναρχικού κινήματος και “ενταγμένης” σε αυτό και δεν αφορά τη δημιουργία της “μεγάλης οργάνωσης όλων των αναρχικών”. Γι’ αυτό και το κάλεσμά αυτό απευθύνεται σε όλα τα αναρχικά πολιτικά σχήματα, αλλά αφορά όσα, όχι μόνο αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως τέτοια, αλλά διακρίνουν και τις πολιτικές συντεταγμένες του κειμένου που αποστέλλουμε και αναγνωρίζουν τον εαυτό τους μέσα σε αυτές. Και με αυτό το δεδομένο ορίστηκε και η διαδικασία.

Πριν την όποια “επίσημη” έναρξη ενός οργανωτικού διαλόγου καλούμε σε μία συζήτηση αποτελούμενη από όσα αναρχικά συλλογικά σχήματα επιλέξουν να ανταποκριθούν στο συγκεκριμένο κάλεσμα. Στόχος αυτής της πρώτης συνάντησης είναι, με αφετηρία την πρόταση της πρωτοβουλίας, να προχωρήσουμε σε ένα συγκεκριμένο διάλογο για το ζήτημα της οργάνωσης, χωρίς ο διάλογος να έχει αποφασιστικά χαρακτηριστικά αλλά με τη λογική πως προηγείται ενός άλλου, αποφασιστικού διαλόγου.

Στο διάλογο αυτό εμείς θέλουμε να αποσαφηνίσουμε την πρότασή μας, να εκφραστούν οι θέσεις των σχημάτων που θα παρευρεθούν πάνω στο ζήτημα, και να διαχειριστούμε από κοινού τις διαφορετικές κωδικοποιήσεις στις απόψεις και τις θέσεις (που είναι λογικό να προκύψουν από την ατελή μορφή της ζύμωσης μέσα στον αναρχικό χώρο πανελλαδικά). Επίσης θα προσπαθήσουμε από κοινού να παράγουμε εκείνο το υλικό που θα επιτρέψει στην κάθε πολιτική αναρχική οντότητα που συμμετέχει, να πάρει μια καθαρή απόφαση εκείνη για το αν θέλει και μπορεί να συμμετέχει στο επόμενο βήμα, που είναι ο “επίσημος” διάλογος για την οικοδόμηση μιας αναρχικής πολιτικής οργάνωσης, ο οποίος εκτιμούμε ότι μπορεί να ξεκινήσει σε γενικές γραμμές περίπου δύο μήνες μετά την πρώτη συζήτηση.

Δημοσιοποιούμε λοιπόν το κάλεσμα και το κείμενο μέσω του Indymedia απευθυνόμενοι σε όλα τα αναρχικά συλλογικά σχήματα πανελλαδικά είτε τα γνωρίζουμε είτε όχι. Επιλέξαμε να μη δημοσιοποιήσουμε τον τόπο και την ημερομηνία της συζήτησης αλλά να την κοινοποιήσουμε σε όσα σχήματα εκδηλώσουν ενδιαφέρον γιατί, όπως ειπώθηκε και παραπάνω, το κάλεσμα δεν είναι “ανοιχτό”. Είναι δημόσιο και αφορά όλους όσοι, μέσα στα γενικά πλαίσια του κειμένου που στέλνουμε (και όχι βέβαια υπό τον όρο μιας αυτόματης και κάθετης αποδοχής του), αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα και τις δυνατότητες της πολιτικής οργάνωσης.

Θεωρήσαμε εύλογο ένα διάστημα 1,5 μήνα, μέχρι τις 5 του Φλεβάρη, από τη δημοσίευση αυτού του καλέσματος, μέσα στο οποίο τα σχήματα που ενδιαφέρονται να παρευρεθούν μπορούν να στείλουν απαντητικό mail για να λάβουν στη συνέχεια τις λεπτομέρειες της εκδήλωσης.

Εισαγωγή

Το ακόλουθο κείμενο αποτελεί κάλεσμα της πρωτοβουλίας για τη συγκρότηση αναρχικής πολιτικής οργάνωσης. Η πρωτοβουλία αποτελείται από τις συλλογικότητες: αναρχική συλλογικότητα «Κύκλος της Φωτιάς», αναρχική συλλογικότητα «Καθ’οδόν», Στέκι Αντίπνοια, Αναρχικοί για την Κοινωνική Απελευθέρωση. Το κάλεσμα απευθύνεται σε αναρχικές πολιτικές συλλογικότητες κι αποσκοπεί στην έναρξη ενός διαλόγου πάνω στο ζήτημα της οργάνωσης, έχοντας ως προοπτική την έναρξη των διαδικασιών που θα οδηγήσουν στη δημιουργία μιας σταθερής και συνεκτικής αναρχικής οργανωτικής δομής.

Στην κατεύθυνση αυτή, καλούμε όσες ομάδες ενδιαφέρονται σε συζήτηση πάνω στο ζήτημα της οργάνωσης, με συλλογικές τοποθετήσεις και προτάσεις, καθώς και δηλώσεις συμμετοχής για την έναρξη ενός προσυνεδριακού διαλόγου. Η συζήτηση αυτή προσανατολιζόμαστε να πραγματοποιηθεί σε ένα βάθος χρόνου τριών μηνών. Στο μεσοδιάστημα, καλούμε σε συνάντηση με μη δεσμευτικό χαρακτήρα, με σκοπό τη διευκρίνιση ερωτημάτων πάνω στο κείμενο-κάλεσμα και τη συζήτηση πάνω στα ζητήματα που τίθενται σ’ αυτό.

Για ερωτήσεις, διευκρινίσεις, καθώς και για την ενημέρωση σχετικά με την ώρα και το μέρος της πρώτης συνάντησης, επικοινωνήστε στο: anar_organosi@riseup.net.

Κείμενο καλέσματος

Η ολομέτωπη επίθεση των κυρίαρχων σε μία περίοδο συνολικής συστημικής κρίσης (οικονομική, κοινωνική, περιβαλλοντική, αξιακή) αποκαλύπτει σε όλη της την έκταση την αντικοινωνική φύση του καπιταλισμού και αποτελεί απότοκο ενός παγκοσμιοποιημένου εκμεταλλευτικού συστήματος. Κύρια χαρακτηριστικά αυτής της επίθεσης αποτελούν: η διαρκής όξυνση των συνθηκών εκμετάλλευσης στους χώρους της μισθωτής σκλαβιάς, ο αποκλεισμός χιλιάδων ανθρώπων από τα στοιχειώδη κοινωνικά αγαθά, ο εξαναγκασμός στη μετανάστευση, η ένταση της καταστροφής και της λεηλασίας του φυσικού κόσμου στο όνομα της ανάπτυξης, η όξυνση της καταστολής και του ελέγχου και η προώθηση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού.

Ως αναρχικοί θεωρούμε πως ο πυρήνας του κοινωνικού ζητήματος είναι η αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας, η ύπαρξη εξουσιαστών κι εξουσιαζόμενων και γενικότερα κυριάρχων και κυριαρχούμενων, ο ιεραρχικός τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας από το κράτος και το κεφάλαιο και οι σχέσεις εκμετάλλευσης και καταπίεσης που παράγει. Αντιλαμβανόμαστε την επανάσταση ως μια διαδικασία αποδόμησης του καπιταλιστικού τρόπου ζωής και οργάνωσης, ως μια συνεχιζόμενη προσπάθεια έμπρακτης ρήξης με όλες τις από τα πάνω επιβολές που προκύπτουν από την ύπαρξη εξουσίας. Στις σημερινές συνθήκες της γενικευμένης συστημικής κρίσης, το πεδίο παρέμβασής μας απλώνεται και μεγαλώνει όσο απονομιμοποιείται κοινωνικά το καθεστώς λόγω της οξύτατης επίθεσής του που επιβάλλει ακραίες συνθήκες φτώχειας και ανέχειας. Παράλληλα, η αδυναμία του να κυριαρχήσει ιδεολογικά, κάνει ακόμα ευνοϊκότερες τις συνθήκες για τη συγκρότηση ενός συνολικού κοινωνικού οράματος. Αναγκαία συνθήκη για την ανάπτυξη και προώθηση μιας αναρχικής επαναστατικής προοπτικής, είναι η εξάπλωση της κοινωνικής αυτοοργάνωσης. Ακολουθώντας την παλιά αναρχική ρήση πως “η νέα κοινωνία οφείλει να χτίζεται μέσα στο κέλυφος της παλιάς”, η οργάνωση της κοινωνίας στο σήμερα στη βάση της ισότητας και της ελευθερίας, γίνεται αντιληπτή ως στρατηγική επιλογή αγώνα των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων και όχι απλά ως ένα μέσο που εξυπηρετεί έναν απώτερο σκοπό.

Σε αυτή τη λογική, της διαλεκτικής σχέσης δηλαδή ανάμεσα στα μέσα και τους σκοπούς, οφείλει να προσεγγίζεται και το ζήτημα της αμιγώς πολιτικής οργάνωσης των αναρχικών. Αντιλαμβανόμαστε τους κοινωνικούς αγώνες ως τον τρόπο που σε κάνει να προχωράς και τους πολιτικούς αγώνες ως τον τρόπο που σε κάνει να βλέπεις μπροστά. Έτσι λοιπόν, μία σύγχρονη κοινωνική αναρχική πρόταση δεν μπορεί να βρει έδαφος αν δεν υπάρχει ενεργή συμμετοχή των συντρόφων στους κοινωνικούς τόπους: στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς. Από την άλλη πλευρά, ο αναρχικός πολιτικός αγώνας είναι εκείνος που επιχειρεί να συνδέσει και να συνολικοποιήσει τους κοινωνικούς αγώνες, προκειμένου να προωθήσει και να ενισχύσει το κοινωνικοαπελευθερωτικό όραμα. Αυτό που έχει σημασία λοιπόν είναι η καταλυτική συνεχής παρέμβαση στις κοινωνικές διεργασίες και όχι μία εγκλωβιστική ιδεολογική αυτοαναφορικότητα. Ταυτόχρονα η πολιτική οργάνωση, δια μέσου της αντιιεραρχικής δόμησής της και της φεντεραλιστικής της λειτουργίας, αποτελεί το παράδειγμα για τη νέα κοινωνία, την έμπρακτη απόδειξη πως οι άνθρωποι μπορούν να λειτουργήσουν συλλογικά και ισότιμα.

Βασική προϋπόθεση για το άνοιγμα οποιασδήποτε συζήτησης αναφορικά με το ζήτημα της οργάνωσης είναι η απάντηση σε τρία βασικά ερωτήματα: Γιατί να οργανωθούμε; Ποιοι να οργανωθούμε; Πως να οργανωθούμε;

Γιατί να οργανωθούμε;

Οι ευκαιριακές συνεργασίες ανάμεσα σε αναρχικές ομάδες και μεμονωμένους συντρόφους και ο αυθορμητισμός, στοιχεία τα οποία κυριάρχησαν στον ελλαδικό αναρχικό «χώρο», από τη μία συνέβαλαν στο να οικοδομηθεί ένας ζωντανός και ποικιλόμορφος πολιτικός χώρος, από την άλλη έχουν ξεκάθαρα δείξει τα πολύ συγκεκριμένα όριά τους. Στις σημερινές συνθήκες, περισσότερο από κάθε άλλη φορά αναγνωρίζουμε την ανεπάρκεια του αφορμαλιστικού μοντέλου, μέσα από το οποίο οι αναρχικοί του ελλαδικού χώρου επιλέγαμε να δρούμε για χρόνια. Ένα μοντέλο που διακρίνεται από τα χαρακτηριστικά της ασυνέπειας, της έλλειψης δέσμευσης και της ευκαιριακότητας, συναντιέται με την κουλτούρα της συνειδητής ή μη αποχής από τις συλλογικές διαδικασίες και έχει ως αποτέλεσμα τη λειτουργία του «χώρου» πολλές φορές με κοινωνικούς όρους παρέας και όχι στη βάση πολιτικών κριτηρίων. Ένα μοντέλο που πιστεύουμε ότι αδυνατεί όχι μόνο να αποτελέσει τη βάση για να τεθεί κοινωνικά το ζήτημα της επανάστασης, αλλά ούτε και λειτουργεί ενισχυτικά και πυροδοτικά για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση. Η εξεγερσιακότητα λειτουργεί τελικά ως μια μαχητική μεν μορφή αντίστασης, αλλά δεν μπορεί να ξεπεράσει τα όρια της καταγγελίας και διαμαρτυρίας απέναντι στο υπάρχον και δεν δίνει τη δυνατότητα χάραξης μακροπρόθεσμων στρατηγικών δόμησης και οργάνωσης του αγώνα στην κατεύθυνση της επανάστασης και του μετασχηματισμού της κοινωνίας από τα κάτω. Θεωρούμε πως είναι η στιγμή της δημιουργίας μιας στερεής και συνολικού χαρακτήρα οργανωτικής δομής. Μιας δομής που στο εσωτερικό της οι διαφωνίες θα αντιμετωπίζονται με αμιγώς πολιτικούς όρους και στη βάση των κοινών και συνδιαμορφωμένων πολιτικών θέσεων. Οι αντικειμενικές συνθήκες το επιβάλλουν, οι υποκειμενικές το επιτρέπουν. Η αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών και η συμμετοχή όλο και περισσότερων συντρόφων σε συλλογικά εγχειρήματα σε όλη την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια ωθούν τα πράγματα προς μια οργανωτική αναβάθμιση.

Η ύπαρξη μιας κατά το δυνατόν συνεκτικής αναρχικής οργάνωσης δημιουργεί καλύτερους όρους για τη συνεχή και συνεπή παρέμβαση των αναρχικών στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό καθώς η διοχέτευση των αναρχικών θέσεων και προταγμάτων μέσα από μια συγκροτημένη πολιτική οργάνωση και όχι μέσα από διάσπαρτες φωνές, συμβάλει στην αποτελεσματικότερη διάχυσή τους. Επίσης, δημιουργεί τους όρους για τη χάραξη μακροπρόθεσμης στρατηγικής και συμβάλει, λειτουργώντας παράλληλα ως κινηματικό πεδίο διαλόγου, στην παραγωγή συνολικών και ταυτόχρονα κοινωνικά γειωμένων προταγμάτων. Όχι μόνο δίνει τη δυνατότητα της συμμετοχής σε ένα ευρύτερο, δυνατότερο, διακριτό, με πολιτικά χαρακτηριστικά ρεύμα, αλλά επίσης προωθώντας αντιθεσμίσεις και στηρίζοντας τα κομμάτια της κοινωνίας που αντιστέκονται, δίνει συνολικότερες απαντήσεις, διέξοδο και προοπτική. Ταυτόχρονα, στόχος μας είναι να συμβάλει και στη δημιουργία νέων αναρχικών δομών.

Παράλληλα, στα πλαίσια της δράσης μιας αναρχικής οργάνωσης στόχος θα πρέπει να είναι και η διεύρυνση των ρηγμάτων που δημιουργούνται στο υπάρχον από τους μερικούς αγώνες. Μια αναρχική οργάνωση οφείλει, μέσω της σύνδεσής της με αυτούς, να προωθεί στην κοινωνική βάση το πρόταγμα της κοινωνικής επανάστασης, συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο στο χτίσιμο ενός μαζικού, επαναστατικού κινήματος. Αναγκαία συνθήκη για την οικοδόμηση της επαναστατικής διαδικασίας είναι το συλλογικό όραμα για μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης. Ανάμεσα στους στόχους μιας αναρχικής οργάνωσης είναι και η συμβολή στη διάχυση αυτού του οράματος. Είναι η συγκρότηση ενός πλέγματος θέσεων για κάθε κοινωνικό ζήτημα και η δημιουργία ενός προγράμματος, το οποίο θα αποτελέσει ένα συνδετικό κρίκο ανάμεσα στον καθημερινό αγώνα και το τελικό όραμα της αναρχίας και του κομμουνισμού.

Ποιοι να οργανωθούμε;

Μια αναρχική οργάνωση θα πρέπει να δομηθεί πάνω σε κοινές πολιτικές αντιλήψεις και όσο το δυνατόν πιο συνεκτικές συμφωνίες. Η αντίθετη φιλοδοξία, το να λειτουργήσει δηλαδή ως επιστέγασμα όλου του αναρχικού «χώρου» στην Ελλάδα, τα όρια του οποίου άλλωστε είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτα και τα χαρακτηριστικά του ασαφή, θα ήταν κάτι που θα δημιουργούσε ένα ασταθές οικοδόμημα και περισσότερη σύγχυση. Ούτως ή άλλως, αυτό δεν είναι κάτι που επιθυμούμε. Εξάλλου, η μη συνύπαρξη όλων κάτω από το ίδιο οργανωτικό πλαίσιο δεν αποκλείει τη συνεργασία και την ενότητα στη δράση όπου αυτό είναι εφικτό.

Απευθυνόμαστε λοιπόν σε αμιγώς πολιτικές αναρχικές συλλογικότητες, που λειτουργούν με ελευθεριακές διαδικασίες, τοποθετούνται συνολικά πάνω στα ζητήματα εκμετάλλευσης και καταπίεσης, αναφέρονται προταγματικά στην κοινωνική επανάσταση και καταφέρονται ανοικτά ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο. Που αντιλαμβάνονται την ταξική διάσταση του αγώνα, αποκλείοντας έτσι από τους κόλπους τους όσους αντλούν υπεραξία με υλικούς όρους, βλέπουν ως ευρύτερο πεδίο δράσης τους το κοινωνικό και ταξικό κίνημα και θεωρούν αναγκαία την ενίσχυση των διαδικασιών και των αγώνων που αναπτύσσονται στη βάση της κοινωνίας. Που θέλουν να αναπτύσσουν ένα στρατηγικό σχέδιο ισχυροποίησης του κοινωνικού κινήματος και δρουν με στόχο το να γίνει το τελευταίο ένας ισχυρός πολιτικός αντίπαλος της εξουσίας, που θα έχει τη δυνατότητα να παίρνει την πρωτοβουλία των κινήσεων και να δρα επιθετικά απέναντί της.

Μια αναρχική οργάνωση θα πρέπει να αποτελείται από τα συλλογικά υποκείμενα, που διαπνέονται από την αντίληψη πως η ίδια η κοινωνία έχει τη δυνατότητα αυτενέργειας και παραγωγής πολιτικής δράσης, επιθετικής απέναντι στους εκμεταλλευτές και καταπιεστές της. Αγωνιζόμαστε για την ανάπτυξη ενός χειραφετημένου κι οργανωμένου κοινωνικού και ταξικού κινήματος, το οποίο θα αλληλεπιδρά με ένα οργανωμένο αναρχικό κίνημα που θα στέκεται απέναντι στις προσπάθειες αφομοίωσης και διαμεσολάβησης των αγώνων, προτάσσοντας τη συνολική ρήξη με το κράτος και το κεφάλαιο. Είμαστε προφανώς αντίθετοι στην αντίληψη περί κυριαρχίας του πολιτικού πάνω στο κοινωνικό-ταξικό και στις λογικές της κομματικής καθοδήγησης, όσο και ενάντια στην αντίληψη που θέλει την ηρωική πρωτοπορία να αναλαμβάνει από μόνη της την σύγκρουση με το κράτος, αγνοώντας ή υποτιμώντας τις κοινωνικές-ταξικές δυνάμεις.

Πώς να οργανωθούμε;

Θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο πως η εν λόγω πρόταση αποτελεί έναν πειραματισμό. Πρόκειται για μια προσπάθεια να δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο. Πρόθεσή μας είναι να το προσπαθήσουμε διαμορφώνοντας συλλογικά τους όρους, έχοντας την επίγνωση πως ενώ εμπνεόμαστε από αντίστοιχες διαδικασίες του αναρχικού κινήματος στην ιστορία, δεν επιδιώκουμε να τις αντιγράψουμε.

Από τη στιγμή που προωθούμε το πρόταγμα της συλλογικοποίησης, θα πρέπει και η δομή οργάνωσης που επιλέγουμε να κινείται προς αυτή την κατεύθυνση. Θα αποτελούσε μεγάλη αντίφαση να μιλάμε για ισότιμη συλλογικοποίηση και να προωθούμε δομές που αναιρούν έμπρακτα την ισοτιμία μεταξύ των μελών. Το πρωταρχικό και το ελάχιστο επίπεδο πολιτικής οργάνωσης των αναρχικών και παράλληλα ο “φυσικός” τρόπος συνύπαρξής τους είναι η αναρχική συλλογικότητα/ομάδα. Αυτή είναι και η δομή που θα πρέπει να αποτελεί τη βάση μιας αναρχικής οργάνωσης. Οι αναρχικές συλλογικότητες που θα συναποτελούν την οργάνωση θα πρέπει να συνδέονται και να συντονίζονται μεταξύ τους μέσω κεντρικότερων δομών και διαδικασιών. Ως παραδείγματα διαδικασιών αναφέρουμε ενδεικτικά: Ένα πανελλαδικό συνέδριο/γενική συνέλευση όλων των μελών, εκτελεστικές συνελεύσεις, καθορισμός σαφούς στάσης απέναντι στα μμε, συντονιστικά όργανα, θεματικές ομάδες, εσωτερικά και προπαγανδιστικά έντυπα, ομάδες αυτοάμυνας κ.α..

Ο φεντεραλιστικός τρόπος λειτουργίας που προτείνεται για την οργάνωση στοχεύει στην περιφρούρηση της ισοτιμίας των μελών της και αποτελεί το διαχρονικότερο μέσο αποφυγής δημιουργίας άτυπων ιεραρχιών. Η συνύπαρξη ατόμων και συλλογικοτήτων αντιτίθεται σε αυτή τη λογική, αφού αυτόματα θα δημιουργούσε μια ανισοτιμία στις υποχρεώσεις και στα δικαιώματα. Θα δημιουργούσε δηλαδή μια οργάνωση διπλής ταχύτητας, στην οποία τα λειτουργικά προβλήματα θα ήταν δεδομένα. Είναι λοιπόν προφανές ότι ο κάθε μεμονωμένος σύντροφος που θα θελήσει να συμμετέχει στην οργάνωση είτε θα πρέπει να γίνει μέλος μιας από τις συλλογικότητες που συμμετέχουν σε αυτή είτε να δημιουργήσει μαζί με άλλους συντρόφους, μια νέα πολιτική συλλογικότητα που θα ενταχθεί στην οργάνωση. Πέρα από το πρακτικό ζήτημα, επαναλαμβάνουμε πως μέσα από μια πρόταση για μια ελεύθερη κοινωνία η προώθηση της συλλογικής δράσης σε αντιδιαστολή με την εξατομίκευση που προωθεί το παρόν σύστημα, είναι θεμελιώδες πρόταγμα.

Κάπου εδώ, πρέπει να γίνει ξεκάθαρο το εξής: Η πρόταση για μία τέτοιου τύπου οργάνωση δεν στοχεύει σε καμία περίπτωση, στη μείωση της αυτονομίας των συλλογικοτήτων που θα ενδιαφερθούν να συμμετέχουν και βέβαια δεν προωθεί τη λογική, ούτε καν σε επίπεδο προοπτικής, της μελλοντικής αυτοδιάλυσης των συλλογικοτήτων μέσα σε μια μαζικού τύπου οργάνωση. Κάθε άλλο, θεωρούμε πως η κινητήριος δύναμη της οργάνωσης οφείλει να είναι η δράση των συλλογικοτήτων πάντα μέσα στο πλαίσιο μιας ευρύτερης πολιτικής συμφωνίας και όχι αποκλειστικά οι κεντρικές της διαδικασίες. Η ύπαρξή της στοχεύει στην εξασφάλιση της συμπόρευσής μας σε μια σταθερή και συνολική (κι όχι ευκαιριακή) βάση και στην πιο συνεκτική μας πολιτική συμφωνία. Παραδοσιακή αντίληψη των αναρχικών περί οργάνωσης είναι πως “οργανώνεσαι στο σήμερα με βάση το ιδεατό σου”. Στην ίδια λογική πρέπει να κινείται και η δομή μιας πολιτικής, αναρχικής οργάνωσης. Να κρατά τις ισορροπίες ανάμεσα στην πλατιά ενότητα και την αυτονομία της συλλογικότητας, να οργανώνεται με βάση τις κατευθύνσεις που ορίζουν τα μέλη-συλλογικότητες για να καταλήξει κεντρικά κι όχι το αντίστροφο.

 

Συντροφικά

Αναρχική συλλογικότητα Καθ’οδόν,
Αναρχική συλλογικότητα Κύκλος Της Φωτιάς,
Αναρχικοί για την Κοινωνική Απελευθέρωση,
Στέκι Αντίπνοια.

 

πηγή : http://enfantdelarage.wordpress.com

13
Δεκ.
12

Κορνήλιος Καστοριάδης – Για την Ισότητα των εισοδημάτων

Για μένα, είναι σίγουρο και φανερό ότι βασική προϋπόθεση για να υπάρξει και να    μπορέσει να λειτουργήσει μια σοσιαλιστική αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία, είναι η απόλυτη ισότητα των μισθών και εισοδημάτων κάθε φύσης. Εννοώ ισότητα απόλυτη του οδοκαθαριστή και του πιο ειδικευμένου χειρουργού ή μηχανικού, εφ’ όσον εξακολουθούν και υπάρχουν απ’ τη μία οδοκαθαριστές κι από την άλλη χειρουργοί. Γιατί, φυσικά, η μεταμόρφωση, ο μετασχηματισμός της κοινωνίας δεν είναι δυνατός σε πιο μακροχρόνια προοπτική παρά με το ξεπέρασμα της κρυσταλλωμένης κατανομής της εργασίας, της διαίρεσης και της αντίθεσης ανάμεσα στη χειρονακτική και στη διανοητική εργασία.

Η απόλυτη ισότητα των εισοδημάτων κάθε μορφής είναι απαραίτητη για πολλούς λόγους, ένας από τους κυριότερους είναι η ανάγκη να καταστραφεί η οικονομική νοοτροπία και όλο το σύστημα ψυχικών κινήτρων και «αξιών» που είναι συνυφασμένο μαζί της.Αυτό το σύστημα το δημιούργησε και το επέβαλλε ο καπιταλισμός- και ο μαρξισμός το εγκολπώθηκε τελικά περίπου αμετάβλητο. Το κεντρικό του σημείο είναι η ιδέα ότι ο σκοπός της κοινωνικής ζωής είναι η απεριόριστη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, του «εθνικού προιόντος» και του «εθνικού πλούτου». Αυτή η απεριόριστη ανάπτυξη έχει γίνει το φετίχ της σύγχρονης κοινωνίας- είτε σαν αυτοσκοπός, είτε σαν το απόλυτο μέσο για να φτάσουμε στην απελευθέρωση του ανθρώπου (αυτή είναι η μαρξιστική παραλλαγή). Κεντρικό σημείο του συστήματος αξιών, συνυφασμένο μ’όλο το κοινωνικό σύστημα και βασικό μέσο συντήρησης του ίδιου του συστήματος. Γιατί το μόνο που το σύστημα μπορεί να δώσει στους ανθρώπους είναι λίγα περισσότερα πλαστικά είδη κάθε χρόνο –είτε σε υλική είτε σε «πολιτιστική» μορφή, ένα πιο γρήγορο αυτοκίνητο, μια τηλεόραση με μεγαλύτερη ευκρίνεια…Δεν έχει τίποτε άλλο να δώσει και δεν μπορεί να στηριχτεί σε τίποτε άλλο- πέρα από τα όπλα- παρά μόνο σ’ αυτό.

Η εξίσωση όλων των μισθών και εισοδημάτων είναι ένα απ’ τα πρώτα μέτρα που θα πρέπει να πάρουν τα λαϊκά συμβούλια σε περίπτωση κοινωνικής μετατροπής. Έτσι που αυτό το μέτρο δεν θα είναι μακρινό αποτέλεσμα , αλλά αρχικό μέσον για να καταργηθεί, να κοπεί σύρριζα η «οικονομική» ή «οικονομιστική» νοοτροπία, αυτή που μας κάνει να θέλουμε περισσότερα απ’ τους άλλους, ή να θέλουμε να πάρουμε την τάδε θέση για να πάρουμε περισσότερο απ’ τους άλλους. «Το εμόν και το σόν, το ψυχρόν τούτο ρήμα».

Ο οικονομικός ανταγωνισμός μέσα στην κοινωνία υπάρχει επειδή, και έχει σαν προϋπόθεση το ότι, οι κοινωνικοί θεσμοί αντικειμενικά επιτρέπουν την οικονομική ανισότητα και το σύστημα αξιών το καθιερωμένο αξιολογεί θετικά αυτούς που «έχουν» ή «κερδίζουν» και αρνητικά τους άλλους. Αισθάνεται κανείς μειωμένος ή κατώτερος επειδή έχει μία σύζυγο και όχι τέσσερις; Αν ζούσαμε σε μουσουλμανική χώρα, ίσως ναι. Σε μας ούτε είναι δυνατό, ούτε έχει αξία. Υπήρξε εποχή, όχι τόσο μακρινή, που πολλοί άνθρωποι μπορούσαν να σκοτώσουν ή να κάνουν οποιαδήποτε ατιμία για να τους δώσει ο βασιλιάς τίτλο ευγενείας. Εμείς σήμερα θα γελούσαμε με αυτή την ιδέα (εκτός ίσως από μερικούς ηλιθίους). Δεν γελάμε όμως, όταν κάποιος είναι έτοιμος να σκοτώσει ή να κάνει οποιαδήποτε βρωμιά για να κερδίσει μερικά εκατομμύρια…

Εκείνο που χρειάζεται είναι να γίνει η ιδέα «Εγώ κερδίζω περισσότερα από σένα», τόσο γελοία όσο και η ιδέα: «Εγώ είμαι καλύτερος από σένα γιατί η προγιαγιά μου κοιμήθηκε με το βασιλιά που έκανε τον προπάππου μου βαρώνο.

Απόσπασμα από «Το επαναστατικό πρόβλημα σήμερα» του Κορνήλιου Καστοριάδη.

πηγή : http://eagainst.com

04
Δεκ.
12

Η Ουτοπία στον Ορίζοντα




Αύγουστος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Δημοφιλή άρθρα & σελίδες

Χαοτικές Επιλογές

RSS Villa Amalias

  • 3/5/2017 - ΔΙΚΗ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ/ΕΙΣΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΤΗΣ VILLA AMALIAS (20/12/2012) Μαΐου 1, 2017
    ΕΠΙΛΕΞΑΜΕ: να ζήσουμε σε κατάληψη, να το προτάξουμε και να εναντιωθούμε στο εκβιαστικό καθεστώς του ενοικίου και στην οικονομική αφαίμαξή μας.να δημιουργήσουμε αυτοοργανωμένες και αυτοδιαχειριζόμενες, πολιτικές και πολιτιστικές δομές και υποδομές ενάντια σε κάθε τύπου ιεραρχία και εξουσία.να συμπορευτούμε και να παλέψουμε μαζί με τους εργάτες, τους άνεργους, […]
    noreply@blogger.com (Villa Amalias)

RSS Άγνωστο κανάλι

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS EAGAINST.com

  • Fame Over Απρίλιος 11, 2015
    Κατόπιν μεταξύ μας συνεννοήσεων, ενημερώνουμε τους αναγνώστες/στριες και τους ακόλουθους/θες της σελίδας ότι στο eagainst δε θα αναρτηθούν άρθρα ξανά, κι έτσι ο ιστοτόπος τερματίζει την πορεία του στο σημείο αυτό. Ωστόσο, θα παραμείνει ανοιχτός για να έχουν πρόσβαση όλοι/ες όσοι/ες επιθυμούν. Ενώ, το eagainst κλείνει τον κύκλο του, μέλη της ομάδας ξεκινούν ν […]
    Eagainst

RSS Άγνωστο κανάλι

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS Ράκος «Lumpen» Κουρελάριος

  • Γιατί «Ο τάδε φιλόσοφος αγαπά τους Τατάρους»; Απρίλιος 21, 2016
    Μία καταφανέστατα επίκαιρη παρατήρηση του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ [Αιμίλιος]:   Μην εμπιστεύεστε αυτούς τους κοσμοπολίτες που θα αναζητήσουν πολύ βαθιά μέσα στα βιβλία τους καθήκοντα που οι ίδιοι απαξιούν να εκπληρώσουν προς τον περίγυρό τους. Ο τάδε φιλόσοφος αγαπά τους Τατάρους για ν’ αποφύγει ν’ αγαπήσει τους γείτονές του.  Στο:Αφορισμοί, Βιβλία […]
    Ράκος "Lumpen" Κουρελάριος

RSS Άνθρωπος – Απάνθρωπος

  • Μέλλον Από Σχέδιο Αύγουστος 7, 2014
    Απο το transcript των .υποτίτλων του Future by design .Η φιλοσοφία πίσω απο τον σχεδιασμό του σχέδιου του Jacque Fresco.Απο το transcript των υποτίτλων του Future by design. Ιστορική αναδρομή:... Υπήρξε μια εποχή που οι περισσότεροι νόμιζαν... ότι οι αποφάσεις τής πλειοψηφίας ανταποκρίνονταν αρκετά στην πραγματικότητα. Υπήρχε όμως και μια εποχή όπου η πλειον […]
    noreply@blogger.com (Άνθρωπος - Απάνθρωπος)

RSS Ζωογονία

  • ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ Φεβρουαρίου 9, 2012
    ''....΄Ετσι εγκαταστάθηκαν οι τριάκοντα, όταν ήταν άρχοντας ο Πυθόδωρος. Μόλις έγιναν κύριοι της πόλης αγνόησαν τις προηγούμενες αποφάσεις σχετικά με το πολίτευμα και διόρισαν πεντακόσιους βουλευτές και τους άλλους αξιωματούχους από  ένα κατάλογο χιλίων ατόμων και εξέλεξαν οι ίδιοι απ' ευθείας δέκα άρχοντες από τον Πειραιά, έντεκα δεσμοφύλακες […]
    noreply@blogger.com (Αλέξανδρος Χάλαρης)

RSS THE HERETIC MIND

  • Η ΕΚΘΕΤΙΚΗ ΕΞΙΣΩΣΗ ΚΙ Η ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ Σεπτεμβρίου 10, 2011
    Ο καθηγητής φυσικής Albert Bartlett αποδομεί την αριθμητική της Ανάπτυξης στους τομείς του σύγχρονου οικονομικού συστήματος, της ενέργειας και του ανθρώπινου πληθυσμού και αποκαλύπτει τη ζοφερή αλήθεια για το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας. […]
    thehereticmind

RSS ΡΕΣΑΛΤΟ

Blog Stats

  • 15,351 hits

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 13 ακόμα followers

stats for wordpress

Αρέσει σε %d bloggers: