Archive for the 'Αναλύσεις – Ιστορία' Category

01
Ιαν.
13

Η (ανα)κατάληψη της Villa Amalias ως κεντρικό διακύβευμα

Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η κατασταλτική επίθεση στην κατάληψη Βίλα Αμαλίας, πριν από δέκα περίπου μέρες, αποτελεί κατάδειξη της αποφασιστικότητας της Εξουσίας για συμβολικά και ουσιαστικά χτυπήματα στην ιστορική υλικότητα του α/α χώρου. Μια άλλου τύπου «παραδοσιακή» τακτική -και σαφώς λιγότερο επισφαλής για την Εξουσία- θα ήταν η αργή διαδικασία του ξεριζώματος των εγχειρημάτων που έχουν τις πιο αδύναμες (για πολλούς και διαφορετικούς μεταξύ τους λόγους) κοινωνικές αναφορές και ο σταδιακός αποκλεισμός (ιδεολογικός και φυσικός) των ιστορικών θυλάκων μέχρι την καταστολή τους. Το γιατί επιλέχθηκε η επισφαλής μέθοδος της κατά μέτωπο επίθεσης από την κεντρική εξουσία μένει να διερευνηθεί.

Ας έχουμε πάντα υπόψη μας ότι βρισκόμαστε σε «καθεστώς εξαίρεσης» όπου ο κανόνας της «έκτακτης ανάγκης» απονομιμοποιεί πλήρως την νομική ρύθμιση του κοινωνικού κράτους (legalisation of the delegalisation κατά την ορολογία του Τζ. Αγκάμπεν). Κανόνας γίνεται η εξαίρεση της οικονομικής και κοινωνικής ρύθμισης. Έχουμε μια ανατροπή των παλαιών αναβλητικών συνταγματικών συμβιβασμών, χάριν των οποίων θεσπίστηκαν οι μορφές του συνδικαλισμού, της εργατικής διεκδίκησης και των κοινωνικών-εργασιακών συμφερόντων. Στην ουσία αλλάζει ο «κυρίαρχος». Ο «κυρίαρχος» είναι πλέον η καθαρή ταξική και κοινωνική βούληση του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Με αυτήν την έννοια έχουμε μια καταστρατήγηση της συνταγματικής μορφής: οι ρυθμίσεις-«δικαιώματα» που αφορούν στην επιχειρηματικότητα αποκτούν «απόλυτη» προστασία, ενώ αυτές που αφορούν την κοινωνική προστασία παύουν να έχουν ρυθμιστική δύναμη λόγω της «έκτακτης ανάγκης» της δημοσιονομικής κρίσης (Μπελαντής 2011)

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, όταν τον Μάρτη του 2012 ο Σαμαράς ανακοίνωνε την «ανακατάληψη των πόλεων», φυσικά και δεν περιοριζόταν στη εκδίωξη των μεταναστών. Οι επιλογές της «νέας» ΝΔ  εκπορεύονται από ένα συνολικότερο ιδεολογικό πλαίσιο που έχει συγκροτηθεί με σαφή μετατόπιση από την «άνευρη» κεντροδεξιά προς την ριζοσπαστική ακροδεξιά. Αν κάποιος ρίξει μια ματιά στο βιογραφικό του πρωθυπουργού θα αναγνωρίσει αναμφίβολα τις απαραίτητες προϋποθέσεις για αυτή την μετατόπιση. Αν επιπλέον ρίξει και μια ματιά στους «κοντινούς» του συνεργάτες πιστοποιείται και το ιδεολογικό περίγραμμα. Το «Δίκτυο 21» έχει μια επικυρίαρχη παρουσία με τα ιδρυτικά του μέλη. Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης έχει γραφείο στη Ρηγίλλης, είναι σύμβουλος του Αντώνη Σαμαρά και εμφανίζεται με αυτή του την ιδιότητα και σε τηλεοπτικά πάνελ. Επικεφαλής της Γραμματείας Σχέσεων Κόμματος-Κοινωνίας της Νέας Δημοκρατίας είναι ο Διονύσης Καραχάλιος, πρώην αντιπρόεδρος της οργάνωσης και παλιός νομάρχης Ροδόπης. Αναπληρωτής γραμματέας Διεθνών Σχέσεων της Νέας Δημοκρατίας είναι ο Στέφανος Αγιάσογλου, πρώην μέλος του Δ.Σ. της οργάνωσης. Ο δικηγόρος Φαήλος Κρανιδιώτης είναι προνομιακός συνομιλητής του Αντώνη Σαμαρά. Τι είναι όμως το «Δίκτυο 21»; Όπως γράφουν οι ίδιοι:
«Το Δίκτυο ασχολείται με τα μακροχρόνια “εθνικά ζητήματα”. Το “Δίκτυο 21″ δεν παρεμβαίνει στα ζητήματα της τρέχουσας πολιτικής διαμάχης, που ανήκουν στην αρμοδιότητα των κομμάτων, στις διαμάχες των οποίων το Δίκτυο δεν αναμιγνύεται επ` ουδενί. Ως μακροχρόνια “εθνικά ζητήματα” ορίζουμε όλα εκείνα που συγκροτούν την κοινή ταυτότητα του Ελληνισμού – ώς προς τον έξω κόσμο και ώς προς το μέλλον του: Ζητήματα εθνικής εξωτερικής πολιτικής και εθνικών απειλών, η Παιδεία, το Δημογραφικό ζήτημα, η Ελληνική Διασπορά, η Γλώσσα, η διάσωση και προβολή της Πολιτισμικής μας κληρονομιάς, και η αντιμετώπιση της “Ευρωπαϊκής Πρόκλησης” είναι, με την έννοια αυτή, “εθνικά ζητήματα”.

Πέρα από μια έμπρακτη αμφισβήτηση επί των αρχών τους, καθώς ιδρυτικά τους μέλη συμμετέχουν στο κυβερνητικό κόμμα και, φυσικά, αναμιγνύονται διαρκώς στις κομματικές διαμάχες, είναι εμφανής η «επιρροή» τους στην κυβερνητική πολιτική. Αποσημειολογώντας την ομιλία του Σαμαρά στην τελευταία ΔΕΘ αντιλαμβανόμαστε ότι γύρω από τις έννοιες «έθνος και κράτος», συγκροτείται μια λαϊκιστική διχοτομία, ηθικού χαρακτήρα, ανάμεσα σε «εμάς» και «αυτούς», ανάμεσα σε εχθρούς και φίλους, βασισμένη στη γνωστή θέση του Carl Schmitt, Γερμανού διανοητή που υπηρέτησε με αφοσίωση το χιτλερικό καθεστώς και που είχε ορίσει την ουσία της πολιτικής ως τη διάκριση ανάμεσα σε Φίλους και Εχθρούς. Χωρίς εχθρούς ο κομματικός σχηματισμός που υιοθετεί αυτή την ιδεολογία, δεν έχει λόγο ύπαρξης. Οι εχθροί είναι το raison d’ être για την πολιτική του παρουσία. Ακριβώς για αυτόν το λόγο, το Έθνος στην αντίληψή της συγκροτείται κυρίως εξ αντιδιαστολής προς τους εχθρούς του. Όπως παρατηρεί η Sabrina Ramet, «ο Άλλος βρίσκεται στο κέντρο της ριζοσπαστικής δεξιάς πολιτικής και για τη ριζοσπαστική δεξιά που αντιλαμβάνεται τον κόσμο με όρους σύγκρουσης, με όρους “εμείς” εναντίον “αυτών”, ο Άλλος μεταφράζεται στον “Εχθρό”».

Ο Άλλος έχει πολλές μορφές και είναι πανταχού παρών. Ήδη από τον Φλεβάρη αλλά και τον Απρίλη του 2012 περιγράφεται από τον Σαμαρά με «λαϊκή» γλαφυρότητα:  «Την πόλη την διέλυσαν. Την αγορά την διέλυσαν. Επέλεξαν παραδοσιακά κτίρια επίτηδες και τα έκαψαν. Να γνωρίζουν αυτά τα καθάρματα ότι, όταν έρθει η ώρα, τις κουκούλες τους θα τις κατεβάσω. Γιατί πρέπει να βγουν οι κουκούλες, για να δούμε όχι μόνο αυτοί ποιοι είναι, αλλά και ποιοι κρύβονται από πίσω τους, οι οποίοι δε θέλουν να μπορεί, να έχει το δικαίωμα ο Ελληνικός λαός να εκφράζεται ελεύθερα».

Με ποιόν τρόπο όμως θα παταχθεί ο εσωτερικός εχθρός; Η ριζοσπαστική Δεξιά διαφοροποιείται από τον φασισμό σε πολλά σημεία αλλά εδώ μας ενδιαφέρει ένα και ουσιαστικό. Η τακτική της ριζοσπαστικής Δεξιάς στοχεύει στον έλεγχο των μηχανισμών εξουσίας παρά σε μια πολιτική από τα έξω κατάκτησης της εξουσίας βασισμένης στην λαϊκή υποστήριξη (S. Payne, 1995).

Έτσι, ο τρόπος αντιμετώπισης των Άλλων ενεργοποιείται από το θεσμικό κατασταλτικό πλαίσιο, από τον σκληρό πυρήνα του κράτους. Ο αρμόδιος υπουργός Δένδιας είναι σαφής: «Οι καιροί είναι κομβικοί. Η χώρα, η κοινωνία, η Πατρίδα μας, διέρχεται υπαρξιακή αγωνία και βασίζεται πάνω σας σ’ ένα πολύ μεγάλο βαθμό για να μπορέσετε να αποκαταστήσετε ένα βασικό πυλώνα επιβίωσης της κοινωνίας μας: την αντίληψη του κάθε ανθρώπου ότι η νομιμότητα τον προστατεύει, ότι η ασφάλεια είναι κάτι το οποίο δικαιούται. Δεν πρέπει να επιτρέψετε, μικρές εικόνες αποτυχιών, αβλεψιών, αμελειών, αδιαφορίας,(σ.σ. αναφέρεται στην ΕΛΑΣ) να αμαυρώσουν μια τεράστια προσπάθεια η οποία διεξάγεται με κίνδυνο της ζωής και της υγείας σας».

Σε ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης ο νόμος αποκτάει κεντρική σημασία. Αλλά διατυπώνεται πλέον με διαφορετικό νόημα. Το νομικό χάνει το νόημα που του παρέχει ο φιλελεύθερος λόγος. Τώρα συγχέεται με το πολιτικό. Ξανασυναντάμε εδώ έναν κομβικό θεωρητικό: «Κάθε νόμος, ως κανονιστική διάταξη, ακόμη και συνταγματικός νόμος, απαιτεί αναγκαστικά σε τελευταία ανάλυση, για να είναι έγκυρος, μια προκαταρτική πολιτική απόφαση παρμένη από μια εξουσία ή από μια υπάρχουσα πολιτική αρχή. Κάθε υπάρχουσα πολιτική μονάδα βρίσκει την αξία της και τη δικαίωση της ύπαρξής της όχι στη δικαιοσύνη ή στην καταλληλότητα των κανόνων αλλά από την ίδια της την ύπαρξη. Αυτό που υπάρχει ως πολιτική οντότητα είναι από νομική άποψη άξιο να υπάρχει». (Carl Schmitt, 1928) Αυτή η νομική θεωρία είναι προάγγελος του πλαισίου που οικειοποιείται ο ναζισμός: το δίκαιο είναι πολιτική και η πολιτική θα είναι βούληση. Η πολιτική ξεφυτρώνει από το ζεύγος «φίλος-εχθρός» και το κράτος γίνεται η αναγκαία της αρχή που τη δαμάζει στα όριά της δίχως να μπορεί -να θέλει- να την καταργήσει. (Φ.Σατελέ-Ε. Πισιέ)

Είναι, όμως, αλήθεια ότι, παρά τις προσπάθειες παραλληλισμών και αντιστοιχίσεων με την Δημοκρατία της Βαϊμάρης, ζούμε υβριδιακές πολιτικές καταστάσεις. Στο πολιτικό σκηνικό παρατηρούνται «θαυμάσιες» συγκλίσεις. Σε όλο αυτό το «σφιχτό» ακροδεξιό ιδεολογικό πλαίσιο της κυβέρνησης έρχονται να συνδράμουν δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας με εντελώς διαφορετικές καταβολές. Πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι την πρώτη αναφορά στις «εστίες ανομίας», σε αυτή την καραμέλα που ποτέ δεν φτύνει από το στόμα του ο υπουργός δημόσιας τάξης, την έκανε ο δήμαρχος Αθήνας Καμίνης τον Ιούνη 2011. Γεννημένος στη Νέα Υόρκη, σπουδαγμένος στο Παρίσι, επί 7 χρόνια «συνήγορος του πολίτη» και εδώ και δύο χρόνια δήμαρχος Αθήνας αποτελεί κεντρικό πρόσωπο όσον αφορά την ιδεολογική θεσμική διαστολή του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Πρόσφατη δήλωσή του σχετικά με κινητοποιήσεις δημοτικών υπαλλήλων  αποτελεί δείγμα της ρητορικής του πολυσημίας: «αυτή η ιστορία με τους τραμπουκισμούς, τους προπηλακισμούς, τις καταλήψεις σε όλη τη χώρα πρέπει να τελειώνει… έτσι θα πάμε μπροστά επειδή διαφωνεί ο κ. Μπαλασόπουλος;… Που είναι η αλληλεγγύη των εργαζόμενων απέναντι στους απολυμένους του ιδιωτικού τομέα;». Από την απαξία των αγώνων στην επίκληση του κοινωνικού αυτοματισμού.  Όποιος θεωρεί τον Καμίνη ένα πολιτικό πρόσωπο ήσσονος σημασίας θα εκπλαγεί στο μέλλον…

Είναι γεγονός ότι περνάμε από έναν τύπο πολιτικής διαχείρισης σε έναν άλλο. Από την κυβέρνηση στην διακυβέρνηση. Η κυβέρνηση αποτελεί ένα μέρος της λήψης των πολιτικών αποφάσεων που λαμβάνονται από ένα διευρυμένο διευθυντήριο στο οποίο συγκλίνουν προταγματικές διαφορετικών πολιτικών καταβολών και ετεροβαρών συμφερόντων.

Αν η επιλογή λοιπόν  της καταστολής του εγχειρήματος της κατάληψης Βίλα Αμαλίας απορρέει από αυτό το πολιτικό σκηνικό τότε πρέπει να απαντηθεί ο χρόνος και ο τρόπος για την εφαρμογή της. Ο Σαμαράς σε πρόσφατη ομιλία του, λίγο πριν την «εκταμίευσης της δόσης», είχε προχωρήσει σε μια «κινδυνολογία» για την επερχόμενη κοινωνική έκρηξη… που την τοποθέτησε χρονικά μέσα στην άνοιξη. Την ίδια στιγμή διατυπώθηκε και ένα ενδεχόμενο για πρόωρες εκλογές την… άνοιξη. Αν λοιπόν το διευθυντήριο διακυβέρνησης τοποθετεί την άνοιξη ως κεντρικό διακύβευμα για ενδεχόμενες συστημικές ρηγματώσεις, τότε «σωστά» παίρνει μέτρα που υπερβαίνουν την ασφαλιστική δικλείδα της προκήρυξης εκλογών.

Με αυτή την έννοια αποκτάει βάσιμη ερμηνεία η βιασύνη της Εξουσίας για το ξερίζωμα κοινωνικών εγχειρήματων. Η επίθεση σε παραδοσιακά εδάφη που λειτουργούν ως προπύργια σε γενικευμένες εξεγέρσεις αποτελεί πρώτο μέλημα της κατασταλτικής στρατηγικής. Όπως γνωρίζουμε όλοι και όλες τη στρατηγική σημασία των εξεγερσιακών προπυργίων, είτε καταλήψεων κτιρίων και σχολών, είτε αυτοοργανωμένων χώρων, έτσι την αναγνωρίζει και η Εξουσία. Μία επίθεση στην Βίλα Αμαλίας στο βαθμό που θα αποβεί αποτελεσματική θα αποτελέσει την απαρχή ενός ντόμινο καταστολής για εγχειρήματα που έχουν ήδη στοχοποιηθεί με διάφορους τρόπους όπως είναι  η κατάληψη Σκαραμαγκά και η κατάληψη Κ’Βοξ.

Η αποτελεσματικότητα της κατασταλτικής στρατηγικής ενάντια στη Βίλα Αμαλίας έχει ενσωματώσει πολλές προϋποθέσεις της συγκυρίας. Από την «εκταμίευση της δόσης» και το μούδιασμα των υποτελών τάξεων σχετικά με την σημασία της στην καθημερινή ζωή μέχρι την κοινωνική αδράνεια στην κατανόηση της εφαρμογής του Μνημονίου 3. Από το συναισθηματικό κατακάθισμα των γιορτών μέχρι την παλινδρομούσα ρητορική… ανάσταση των «δεικτών ανάπτυξης».

Ανεξάρτητα από τα υπερασπιστικά φληναφήματα του Σύριζα που εκφράζονται με «προσεγμένες» επερωτήσεις, ανακοινώσεις και τηλεοπτικές συνηγορίες (και μάλιστα με ηθική υπερεκτίμηση από συντρόφους/ισσες  για το… πολιτικό κόστος που ρισκάρουν) χωρίς υπεράσπιση επί της ουσίας (καμία σαφής δήλωση ότι μόνο με μάσκες, σημαίες και με ό,τι άλλο μέσο προσφέρεται… κρατιούνται τα εγχειρήματα απέναντι στην καταστολή και τις παρακρατικές επιθέσεις)  και χωρίς καμία άλλη έκφραση στην πράξη… ο α/α χώρος πρέπει να αντιμετωπίσει την επίθεση στην Βίλα Αμαλίας ως κεντρικό διακύβευμα. Χωρίς καμία αμφιβολία ότι η Εξουσία θα αποδείξει, όποτε χρειαστεί, μανιωδώς το «ενδιαφέρον» της για την συγκεκριμένη κατάληψη μέσα σ’ αυτήν την συγκυρία… πρέπει να διερωτηθούμε πιο σοβαρά από ποτέ αν η επίθεση αυτή θα απαντηθεί αφενός μεν ως όρος ζωής ενός ολόκληρου πολιτικού χώρου, αφετέρου ως «εν τοις πράγμασι»  υπεράσπιση των περιεχομένων της γενικευμένης εξεγερσιακής προταγματικής.

Κατάληψη Σινιάλο

 

πηγή : http://sinialo.espiv.net/

13
Δεκ.
12

Κορνήλιος Καστοριάδης – Για την Ισότητα των εισοδημάτων

Για μένα, είναι σίγουρο και φανερό ότι βασική προϋπόθεση για να υπάρξει και να    μπορέσει να λειτουργήσει μια σοσιαλιστική αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία, είναι η απόλυτη ισότητα των μισθών και εισοδημάτων κάθε φύσης. Εννοώ ισότητα απόλυτη του οδοκαθαριστή και του πιο ειδικευμένου χειρουργού ή μηχανικού, εφ’ όσον εξακολουθούν και υπάρχουν απ’ τη μία οδοκαθαριστές κι από την άλλη χειρουργοί. Γιατί, φυσικά, η μεταμόρφωση, ο μετασχηματισμός της κοινωνίας δεν είναι δυνατός σε πιο μακροχρόνια προοπτική παρά με το ξεπέρασμα της κρυσταλλωμένης κατανομής της εργασίας, της διαίρεσης και της αντίθεσης ανάμεσα στη χειρονακτική και στη διανοητική εργασία.

Η απόλυτη ισότητα των εισοδημάτων κάθε μορφής είναι απαραίτητη για πολλούς λόγους, ένας από τους κυριότερους είναι η ανάγκη να καταστραφεί η οικονομική νοοτροπία και όλο το σύστημα ψυχικών κινήτρων και «αξιών» που είναι συνυφασμένο μαζί της.Αυτό το σύστημα το δημιούργησε και το επέβαλλε ο καπιταλισμός- και ο μαρξισμός το εγκολπώθηκε τελικά περίπου αμετάβλητο. Το κεντρικό του σημείο είναι η ιδέα ότι ο σκοπός της κοινωνικής ζωής είναι η απεριόριστη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, του «εθνικού προιόντος» και του «εθνικού πλούτου». Αυτή η απεριόριστη ανάπτυξη έχει γίνει το φετίχ της σύγχρονης κοινωνίας- είτε σαν αυτοσκοπός, είτε σαν το απόλυτο μέσο για να φτάσουμε στην απελευθέρωση του ανθρώπου (αυτή είναι η μαρξιστική παραλλαγή). Κεντρικό σημείο του συστήματος αξιών, συνυφασμένο μ’όλο το κοινωνικό σύστημα και βασικό μέσο συντήρησης του ίδιου του συστήματος. Γιατί το μόνο που το σύστημα μπορεί να δώσει στους ανθρώπους είναι λίγα περισσότερα πλαστικά είδη κάθε χρόνο –είτε σε υλική είτε σε «πολιτιστική» μορφή, ένα πιο γρήγορο αυτοκίνητο, μια τηλεόραση με μεγαλύτερη ευκρίνεια…Δεν έχει τίποτε άλλο να δώσει και δεν μπορεί να στηριχτεί σε τίποτε άλλο- πέρα από τα όπλα- παρά μόνο σ’ αυτό.

Η εξίσωση όλων των μισθών και εισοδημάτων είναι ένα απ’ τα πρώτα μέτρα που θα πρέπει να πάρουν τα λαϊκά συμβούλια σε περίπτωση κοινωνικής μετατροπής. Έτσι που αυτό το μέτρο δεν θα είναι μακρινό αποτέλεσμα , αλλά αρχικό μέσον για να καταργηθεί, να κοπεί σύρριζα η «οικονομική» ή «οικονομιστική» νοοτροπία, αυτή που μας κάνει να θέλουμε περισσότερα απ’ τους άλλους, ή να θέλουμε να πάρουμε την τάδε θέση για να πάρουμε περισσότερο απ’ τους άλλους. «Το εμόν και το σόν, το ψυχρόν τούτο ρήμα».

Ο οικονομικός ανταγωνισμός μέσα στην κοινωνία υπάρχει επειδή, και έχει σαν προϋπόθεση το ότι, οι κοινωνικοί θεσμοί αντικειμενικά επιτρέπουν την οικονομική ανισότητα και το σύστημα αξιών το καθιερωμένο αξιολογεί θετικά αυτούς που «έχουν» ή «κερδίζουν» και αρνητικά τους άλλους. Αισθάνεται κανείς μειωμένος ή κατώτερος επειδή έχει μία σύζυγο και όχι τέσσερις; Αν ζούσαμε σε μουσουλμανική χώρα, ίσως ναι. Σε μας ούτε είναι δυνατό, ούτε έχει αξία. Υπήρξε εποχή, όχι τόσο μακρινή, που πολλοί άνθρωποι μπορούσαν να σκοτώσουν ή να κάνουν οποιαδήποτε ατιμία για να τους δώσει ο βασιλιάς τίτλο ευγενείας. Εμείς σήμερα θα γελούσαμε με αυτή την ιδέα (εκτός ίσως από μερικούς ηλιθίους). Δεν γελάμε όμως, όταν κάποιος είναι έτοιμος να σκοτώσει ή να κάνει οποιαδήποτε βρωμιά για να κερδίσει μερικά εκατομμύρια…

Εκείνο που χρειάζεται είναι να γίνει η ιδέα «Εγώ κερδίζω περισσότερα από σένα», τόσο γελοία όσο και η ιδέα: «Εγώ είμαι καλύτερος από σένα γιατί η προγιαγιά μου κοιμήθηκε με το βασιλιά που έκανε τον προπάππου μου βαρώνο.

Απόσπασμα από «Το επαναστατικό πρόβλημα σήμερα» του Κορνήλιου Καστοριάδη.

πηγή : http://eagainst.com

25
Οκτ.
12

σειρήνες …

Να τις προσέχεις…
τις φωνές στο μυαλό.
και εσυ αντι-ρατσιστή και εσυ πολέμιε της ισότητας
οι φωνές δεν κάνουν διακρίσεις
»κοίτα ένα χοντρό» ευτυχώς που δεν είμαι έτσι.

»το τσουλάκι» -αυτή πάει με όλους-,ευτυχώς που δεν είμαι έτσι.
ΟΙ ΦΩΝΈΣ ΔΕΝ ΚΆΝΟΥΝ ΔΙΑΚΡΊΣΕΙΣ –
μόνο σε αυτό ΔΕΝ Κ’ΑΝΟΥΝ ΔΙΑΚΡΊΣΕΙΣ
θα΄λεγε κανείς πόσο επικίνδυνο είναι
οι φωνές που δεν κάνουν διακρίσεις ~
είναι μέχρι το κόκκαλο,στον ίδιο τους το πυρήνα
διακρίσεις -οξύμωρο- και τραγελαφικό συνάμα,
να προσέχεις,μην τις αποφεύγεις – θα επιστρέψουν πιο δυνατές..
μην τις υποτιμήσεις
μην τις φιμώνεις – μονάχα ψάξε βαθιά εκεί που χτίσαν τη φωλιά τους
είναι στεριωμένη
στα παιδικά αθώα σου χρόνια
τα σφυρηλατημένα απο γονείς σιδεράδες,κοινωνίες φωτιές,σχολεία αμονια
που έτσι βάναυσα σου σμίλευσαν το μυαλό σε ξίφος
ετοιμοπόλεμο -που διψά για πόλεμο
επικράτησης του ΕΓΏ σου.
Μην το αφήσεις να σε καταδυναστεύσει πάρε το ίδιο το ξίφος σου και κανε χαρακίρι στο ΕΓΏ σου
μέχρι να μην μείνει τίποτα -κόψ΄τους τη γλώσσα να μην έχουν φωνή
και μετά αρνήσου το ξίφος
καψ΄το στη δική σου φωτιά..
μονάχα να τις προσέχεις
γιατί όπου υπάρχουν φωνές
υπάρχουν στόματα
και όπου υπάρχουν στόματα..
υπάρχουν σώματα~
Μη γίνεις τέτοιο.
Να τις προσέχεις…
δοριαιχμος
Ευχαριστώ τον φίλο Σ.Π. που κάθε φορά με τα γραφόμενα του μου υπενθυμίζει οτι πρέπει να παραμείνω ΆΝΘΡΩΠΟΣ … !
23
Οκτ.
12

Αθήνα: Κοινωνική κατάρρευση

Ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ μικρού μήκους …

25
Σεπτ.
12

Θέλεις σύγκρουση μωρό μου;

Πόσα χρόνια ακόμη θα βλέπω το ίδιο ρεπορτάζ σε διακαναλικές διασκευές; Μεσήλικες στη λαϊκή να απευθύνονται οργισμένοι στις κάμερες λέγοντας πως «θα μπούμε στη Βουλή», υπάλληλοι γραφείων που συνωμοτούν την ώρα του καφέ κάτω από τη μύτη του προϊστάμενου, μιλώντας για την απεργία που θα ήθελαν να κάνουν αλλά δεν μπορούν λόγω δανείων και πιστωτικών καρτών, χιλιάδες διαδηλωτών να στρέφουν τις ανοιχτές παλάμες στο κοινοβούλιο ελπίζοντας σε «μια νύχτα μαγική, σαν την Αργεντινή» και άλλοι, εργάτες οργισμένοι, να την περιφρουρούν γιατί αυτοί μόνο ξέρουν να διαμαρτύρονται όπως πρέπει.

Οι επαναστάτες του facebook, εγκλωβισμένοι στο μικρόκοσμο της διαδικτυακής εκτόνωσης να εξυβρίζουν νύχτα-μέρα πολιτικούς, δημοσιογράφους και «αντίπαλους» bloggers… Διανοούμενοι της ξύλινης γλώσσας να γράφουν νέα μανιφέστο αναμασώντας σαν τσίχλα νεκρές κουβέντες, σκονισμένες από την πολυετή κι ανέξοδη χρήση. Το κεντρικό δελτίο των ειδήσεων να μιλά για «τεμπέληδες και ανεύθυνους πολίτες», για τον εθνικό διασυρμό και την «αμαύρωση της εικόνας της χώρας μας στο εξωτερικό» ενώ η απάθεια φουντώνει κάθε μέρα όλο και περισσότερο, φουντώνει κάτω από τα σενάρια θεωριών συνωμοσίας που μεταδίδουν εκπομπές που ξαφνικά ανακάλυψαν τα μυστικά των κυβερνήσεων που δεν τα έβλεπε ούτε ο ήλιος, πως για όλα φταίνε οι Εβραίοι και οι μετανάστες (αμέτρητες στρατιές να καταριούνται τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, που σαν μια πανούκλα χειρότερη και από εκείνη του 14ου αιώνα, απειλεί να αφανίσει το έθνος, τα έθνη και ολόκληρη την ανθρωπότητα), και ο Λαζόπουλος να κατευνάζει τα πλήθη που «επιθυμούν εξέγερση». Έτσι αποχαυνωμένοι όλοι στον ηδονισμό της τηλεκατανάλωσης, αναζητούν διεξόδους, αλλά ανοίγουν την ίδια στιγμή νέους λαβυρίνθους, δίχως εναισθησία. Άλλοι, τέλος, συμβιβάζονται με την ιδέα της «κινεζοποίησης» και ψάχνουν λύσεις ώστε να εξασφαλίσουν τα παιδιά τους, στέλνοντάς τα είτε στην Ευρώπη, είτε στην Αυστραλία. Στ’ αλήθεια, θέλεις σύγκρουση μωρό μου;

Όταν έρχεται η ώρα της σύγκρουσης, όμως… τότε γίνεσαι «πράος», σκεπτικιστής και «καθώς πρέπει». Τότε οι συγκρουσιακοί γίνονται είτε κουκουλοφόροι, παρακρατικοί και υποκινούμενοι, είτε απλώς πλιατσικολόγοι και καταστροφικοί για το «κίνημα» που θέλεις, το «κίνημα» που ονειρεύεσαι, που μπορεί να μπει στη Βαστίλη χωρίς να ρισκάρει απολύτως τίποτα. Νοσταλγείς το 2004 με την πολυχρωμία της εορταστικής πρωτεύουσας, τους χαζεμένους τουρίστες και το ξένοιαστο καλοκαίρι – εκείνες τις 24 ημέρες αδείας μετ’ επιδόματος που χάθηκαν για πάντα.

Στ’ αλήθεια, πόσο πολύ φοβάσαι τελικά; Ζητάς ένα «στέρεο έδαφος», έστω κι αν αυτό σημαίνει εκμετάλλευση, στέρηση, περιορισμό της δημοκρατίας, ιδιώτευση και (αυτο)λογοκρισία. Κι αν ξεβολευτείς απ’ τον καναπέ, θα είναι για μια ειρηνική βόλτα στους δρόμους της πόλης, ώστε να κάνεις τι; Να δείξεις πως αντιδράς και διαμαρτύρεσαι… Σε ποιούς; Σ’ αυτούς που δεν δίστασαν να δώσουν εντολή επίθεσης στην κοινωνία την 15η και την 29η του Ιούνη; Ώστε να κάνουν τι; Να σε λυπηθούν ή να δώσουν σημασία στα δίκαια αιτήματα σου; Εκτός κι αν το κάνεις για να λες πως ήσουν εκεί, πίσω, έτοιμος ν’ αντισταθείς αλλά όχι και συγκρουόμενος ! – προς θεού – το κίνημα δεν πρέπει να αμυνθεί γιατί θα διώξει αυτούς που μόλις ήρθαν: «κάντε καθιστική διαμαρτυρία – εγώ πάω για καφέ και έρχομαι να πιάσω θέση» ή «ας φτιάξουμε ένα κόμμα για ν’ αλώσουμε το σύστημα από τα μέσα» ή «καλύτερα να μην κλείνουμε τους δρόμους και εμποδίζουμε την κυκλοφορία, ζημιώνεται και η αγορά, καταστρέφεται και η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό». Περιμένεις λες «τον θεό να μας σώσει»… Πού ήταν ο θεός να βοηθήσει τους Κομμουνάρους, τους Κρονστανδιώτες, τους Ισπανούς; Ο θεός πέθανε! Γιατί πέθανες κι εσύ! Δεν ζεις πλέον, παρά μόνο επιβιώνεις!

Σου έχουν κηρύξει πόλεμο και σου ζητάνε να τηρήσεις την ειρήνη. Θα συνεχίσεις, λοιπόν, ν’ αναζητάς την τέλεια θεωρία για την επόμενη ημέρα, ή θα επιδιώξεις να φτιάξεις εσύ τη μέρα, ώρα προς ώρα, μέσα από τη δράση; Πες μας τον τρόπο, πες μας πώς το σκέφτεσαι εσύ, έλα μαζί μας ή να ‘ ρθουμε εμείς, αλλά μην μας ζητάς μια συνδρομή για την οργάνωση, μην έρχεσαι και φεύγεις συνέχεια, μην σιωπάς και μην μιλάς ασταμάτητα. Μην περιμένεις ότι θα μας συγκινήσεις δημοσιεύοντας το δράμα των θυμάτων της καταστολής. Σκέψου μόνο ότι μπορεί να’ ρθει η σειρά σου.

Για πες μας εσύ: πώς θα υπάρξει ειρήνη χωρίς ισότητα, ελευθερία και δικαιοσύνη; (Αλλά αυτός ο καθρέφτης ποτέ δεν απαντά – μας κοιτάζει ένα αμήχανο είδωλο και μοιάζουμε και οι δυο με μαριονέτες).

πηγή :http://eagainst.com

24
Σεπτ.
12

Άρβυλα, σιδερολοστοί και Ξένιος Ζεύς, του Αντώνη Αντωνάκου

Ποιες περιπέτειες είναι φτιαγμένες για μας; Είμαστε άνθρωποι που ζούμε στην τύχη ή κατά τύχη, ψάχνοντας μη δημιουργικά υποκατάστατα, εκτίοντας ένα πάθος συντριβής. Οι συγκινήσεις μας λειτουργούν ως τεχνικές εξάρσεις κατά της πλήξης. Ο ουμανισμός μας είναι βιβλικός και ψεύτικος. Δεν σχεδιάζουμε εμείς το μέλλον μας αλλά οι καταστάσεις. Δεν γράφουμε εμείς την ιστορία μας αλλά τα φαινόμενα. Ζούμε σʼ ένα συνεχές μισοξύπνημα όπου τα όνειρα κι οι εφιάλτες μοιάζουν πραγματικά. Ζούμε σʼ ένα συνεχές μισονάρκωμα με θραύσματα του παρελθόντος. Σύγχυση και στείρα αμφιβολία. Οι ανάγκες μας αποσιωπούνται και τα φλογερά ερωτήματα μένουν αναπάντητα. Τίποτε σχεδόν δε μπορεί να μεταβιβαστεί. Οι γνώσεις που κατέχουμε αποδεικνύονται μηδαμινές και ίσα ίσα για πρόσκαιρη επιβίωση.
Η ιστορία μας είναι η ιστορία των διευθυντών μας, των στρατηγών μας και των ολοκαυτωμάτων που ενσαρκώνουν το δραματικό μας πεπρωμένο. Αυτό το στατικό και αναλλοίωτο τελετουργικό των αρχών, που αν δε βγάζουν θέαμα στα μάτια του λαού, ξεπέφτουν. Η εξουσία που δεν ενεργεί είναι ξεπεσμένη. Δεν είναι εξουσία. Η εξουσία που δεν παράγει θέαμα δε μπορεί να συγκινήσει τους υπηκόους της. Θα χάσει τους θεατές της. Άρα θα τους ξεσηκώσει αφού δεν θα μπορεί να τους καθηλώσει πλέον κάτω απʼ το ζυγό μιας εικόνας. Η εικόνα μπορεί να παίζει το έργο της κοινωνικής ειρήνης, της ασφάλειας, του μεγαλείου της παράδοσης, του δόγματος και της συντήρησης. Η εξουσία επιτρέπει στο θέαμα να λανσάρει υποδειγματικές συμπεριφορές, ήρωες, αμφισβητίες της αμφισβήτησης, αμοραλιστές της ελευθερομανίας αναπαράγοντας το ίδιο μοντέλο διοίκησης και την ίδια ηθική διασπορά στους υπηκόους.
Εκεί που θα μπορούσε να συγκρουστεί ο λόγος της θρησκείας περί αγάπης και αλληλεγγύης με τα πογκρόμ κατά της ανθρώπινης ύπαρξης συμπλέει τώρα αρμονικά, αφού ο πιστός λειτουργεί ως μαστουρωμένο τίποτε, ως κουμπούρι μισαλλοδοξίας στα χέρια των επισκόπων. Όταν κάποιοι άγνωστοι άνθρωποι σε μας, προσπαθούν να ζήσουν, κάθε ισορροπία αμφισβητείται ξανά. Κανένας διαφωτισμός και κανένας ανθρωπισμός. Αυτά είναι για τα βιβλία. Και τα βιβλία είναι για τα ράφια. Αξεσουάρ για παραλίες, δονητές πνεύματος για μοναχικούς, ιστορίες για αγρίους και παρλαπίπες.
Μένουμε έξω απʼ τα γεγονότα εξαιτίας της ίδιας μας της μη-συμμετοχής. Φλυαρούμε ξορκίζοντας την αδυναμία μας να λαμβάνουμε αποφάσεις για μας. Τους αφήνουμε να κάνουν ότι θέλουν. Άρα και να πλαστογραφούν τη θέλησή μας. Αφήνουμε τον καιρό να αποφασίζει για μας. Αφήνουμε να χαθεί αυτό που πρέπει να υπερασπιστούμε. Άρα στο τέλος δεν μένει τίποτε να υπερασπιστούμε. Μια μεταφυσική αχλή αμφισβήτησης των πάντων. Μιαν αναγνωρισμένη θεσμική θλίψη που οδηγεί στους συλλογικούς φόνους και στα κρεματόρια.
Οι πρώτοι φονιάδες της ιστορίας ήταν οι αρχιερείς. Είχαν πάντα έναν ασύλληπτο στρατό πιστών έτοιμο για το μεγαλύτερο έγκλημα. Ανθρώπους γονατιστούς, θεατές ενός τελετουργικού θριάμβου κατά της επανάστασης, της ελευθερίας και της αλλαγής. Παπάδες ανεβασμένοι στην ύλη υπόσχονται το πνεύμα. Κρατούν και χτυπούν τα χρυσά μαχαιροπίρουνα, βγάζουν απʼ τα μπαούλα τους τα άμφια του αυτοκράτορα, του κοσμοκράτορα, του κλειτοριδοκράτορα. Αποθηριωμένοι ιεροκήρυκες έτοιμοι να  οδηγήσουν στη σφαγή τους λιγδιασμένους αποσυνάγωγους απίστους. Έτοιμοι, να κατασπαράξουν, να διαστρέψουν αλήθειες. Να βαφτίσουν το άδικο δίκαιο στην κολυμβήθρα της υποκρισίας και του δόλου.
Μέσα σʼ έναν ακραίο μιλιταρισμό ειδήσεων τα χαμένα παιδιά αυτού του κόσμου αναζητούν στρατόπεδο συγκέντρωσης για να βρουν ένα πιάτο φαί και μια κουβέρτα, ως έσχατα ψιχία ελεημοσύνης. Όμορφες φτιαγμένες εξηγήσεις από σοφούς, σιωπές και θρήνοι δήθεν για την τραγική ανθρώπινη μοίρα. Άπειρα μέσα, άπειρα μικρόφωνα έτοιμα να εκφράσουν μισαλλοδοξία και φασισμούς, φανερώνοντας χωρίς στολίδια τη σκανδαλώδη φτώχεια και την κατάρρευση του πολιτισμού. Ο εθισμός στην ακραία αντίφαση. Την ίδια στιγμή που το ανθρώπινο μάτι φτάνει στον πλανήτη Άρη ο μισός πλανήτης γη είναι τυφλός. Κανένα μάτι δεν τρυπώνει στη δυστυχία του διπλανού μας. Καμιά τεχνολογία δεν εξαλείφει τη φτώχια, τη βρωμιά και την εξαθλίωση. Μονάχα σκούπες, Ηρώδειες διαστροφές βρικολάκων της εξουσίας. Αντίποινα εθνοφασιστικής έμπνευσης.
Ένας ατιμασμένος λαός που δέχεται ένα ανελέητο κυνήγι μαγισσών. Ένας λαός μοιραίος κι άβουλος που χαιρετίζει το απόλυτο τίποτε που παίρνει αποφάσεις. Ένας λαός χωροφύλακας των ευρωπαίων και πειραματόζωο των αγορών της. Ένας λαός που παίρνει εντολές απʼ αυτούς που τον κατάσφαξαν και στο τέλος λοιδορείται απʼ τους ίδιους ως καταπατητής ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Βαριεστημένοι απόμακροι κι αδιάφοροι θεατές βλέπουμε σε επεισόδια τηλεκανιβαλισμού το έργο, Ξένιος Ζεύς, μια σαπουνόπερα για αρχαιολάτρες, προγονόπληκτους, άδεια ξυρισμένα κεφάλια, χιμπατζήδες νοικοκυραίους που βρίσκουν υπερασπιστές υπέρβαρα κτήνη που έρχονται σε οργασμό μόνο με σβάστικες και αγκυλωτούς σταυρούς.
Στο κέντρο, ο εχθρός είναι οι μετανάστες, οι μελαμψοί άνθρωποι, οι ξένοι με τις λευκές κελεμπίες και τα χρωματιστά φεσάκια. Στην ενδοχώρα είναι οι γύφτοι, οι τσιγγάνοι και οι γυρολόγοι. Βουλευτές των ελληνικών SS καταδότες, κουκουλοφόροι, ρουφιάνοι ανεβασμένοι σε καπώ αυτοκινήτων προτρέπουν το λαό σε ξεβρόμισμα έχοντας ως άλλοθι την εσκεμμένη ανεπάρκεια της αστυνομίας. Ξεβρομίστε τον τόπο απʼ το διαφορετικό. Απʼ αυτό που δεν σας μοιάζει, απʼ αυτό που απειλεί την κενότητά σας.
Κατάκοποι μεσαίοι μαρκαρισμένοι με το ευρώ και το όραμα της καλοζωίας των ευρωπαίων παίρνουν τα όπλα στο Αιτωλικό. Η αστυνομία δεν έχει δήθεν περιπολικά. Έχει όμως κρανοφόρους που μπορούν να σαπίζουν στο ξύλο ένα εκατομμύριο διαδηλωτές. Ομάδες κρούσης στην Πάτρα, τάγματα ασφαλείας πολιτών στην πλατεία αττικής, όμορφος κόσμος ηθικός πατριωτικά πλασμένος.
Προσαρμοζόμαστε σε παραπλήσιους κύκλους καταναγκασμών. Αρχίζουμε να συνηθίζουμε το αποτρόπαιο. Την προγραμματική κρατική βία που έχει πάρει παραμάζωμα τη διαμαρτυρία και την εξέγερση εναντίον των καταναγκασμών. Αν κάποιος τολμήσει να φτύσει αυτό το σίχαμα απανθρωπιάς στα μούτρα θα κινδυνέψει με λιντσάρισμα απʼ τους πατριώτες αυτής της χώρας. Θα λοιδορηθεί ως άτιμος αφού υπερασπίζεται τους μιαρούς ξένους. Εδώ οι εξισώσεις είναι αμείλιχτες. Σκεφτείτε έναν χασάπη που θα μας πουλούσε σάπιο κρέας. Θα ήταν η αφορμή να εκτελέσουμε τους χασάπηδες. Σκεφτείτε έναν γιατρό που πετσοκόβει κάποιο φουκαρά. Θα ήταν η αφορμή να στείλουμε όλους τους γιατρούς εξορία. Τόση ευφυΐα διαθέτει η ψυχορραγούσα ελληνική λεβεντιά.
Όμως το ζήτημα είναι πιο βαθύ. Ένα τραυματισμένο εγώ που στέκεται σούζα μπροστά στο δυνάστη, ένα ευσυγκίνητο μηχανάκι που δακρύζει όταν το ομοεθνές πειραματόζωο θα καβαλήσει το πρώτο σκαλί στο βάθρο των ολυμπιακών. Συγκίνηση, καταστολή, ποδοπάτημα. Παιδεία εθνική, χεσμένη πατόκορφα απʼ την προσδοκία της προσωπικής ανόδου και ταχτοποίησης. Παραπαιδείες και ξελιγωμάρες για να πάρουμε το πολυπόθητο χαρτί κι από μέσα γκρίνιες και τεράστια κενά. Από μέσα μπόλικη υποτέλεια κι εμπιστοσύνη στον πρώτο λαοπλάνο κερατά. Αυτή είναι χρόνια τώρα η κυρίαρχη ιδεολογία μας. Το τομάρι μας, το σπιτάκι μας και τα βλακώδη μεγαλεία μας.
Το κακό που τόσα χρόνια βλέπαμε στις τηλεοράσεις, οι ανθρωπιστικές εκκαθαρίσεις, οι μπανανίες με τα εξευτελιστικά μεροκάματα, η βαρβαρότητα του καταναγκασμού των άλλων, η αποθέωση του κέρδους και της χλιδής, ο ακραίος καταναλωτικός μαζοχισμός, η υπέρβαρη Δύση, η λιμοκτονούσα Αφρική είναι εδώ. Τα εσωτερικά προβλήματα, οι αποκλεισμοί, η διαφθορά, τα προνόμια, το ξεκλήρισμα της παραγωγής επίσης. Μείγματα εκρηκτικά στα χέρια κομματαρχών και μπράβων. Ο Ξένιος Ζεύς εσχάτως διαπνέει συλλήβδην την επικράτεια με την απαστράπτουσα μαρμαρυγή των σιδερολοστών.
05
Αυγ.
12

Ο φόβος σώζει.

Η σιωπή της κοινωνίας, είναι το χαρακτηριστική πρακτική της γενιάς που          συμπορεύεται με το μνημόνιο. Μία μερίδα ανθρώπων έχει επιλέξει ως μορφή δράσης την ακινητοποίηση. Σχήμα οξύμωρο: δρω διά της ακινητοποίησης. Καθοριστικό αποτέλεσμα της ακινητοποίησής τους εκτός από της σιωπή είναι και η τυφλή υπακοή. Τα δύο αυτά στοιχεία αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα για όσους θέλουν να δράσουν. Ο τρόπος με τον οποίο δρουν οι «ακίνητοι» άνθρωποι, δεν είναι άλλος από αυτόν της χρησιμοποίησης των γραναζιών του φόβου και της αβεβαιότητας, πίσω από τα οποία κρύβονται. Την εθελοδουλία τους, σκεπάζει ο μανδύας της αβεβαιότητας ενώ η ανικανότητα να αποφασίσουν για το μέλλον τους σκεπάζεται από το πέπλο του φόβου.

Οι «ακίνητοι» άνθρωποι αποδέχονται λανθασμένα το τέλος της πολιτικής που τους επέβαλαν υπόρρητα οι ειδικοί της πολιτικής και οι όποιοι χειραγωγοί τους. Η πολιτική για τον «ακίνητο» άνθρωπο δεν είναι η μάχη για την ελευθερία αλλά ο αγώνας για την επιστροφή στην «κοινωνία της αφθονίας» από την οποία προέρχεται, έχει κλειδώσει το φαντασιακό του και δεν μπορεί ποτέ να απαλλαγεί. Αφού λοιπόν δεν υπάρχουν πολιτικοί που να μπορούν να πετύχουν την επιστροφή, αποφασίζει να το πετύχει μόνος του ανακαλύπτοντας και ψηφίζοντας… πολιτικούς. Θέλει να παίξει ένα καινούργιο παιχνίδι που να είναι εξίσου διεγερτικό με αυτό της επανάστασης αλλά προς Θεού να μην είναι επανάσταση. Θέλει και την αλλαγή. Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν μπορεί μόνος του να δημιουργήσει αλλαγή επειδή ακριβώς πιστεύει ότι δεν μπορεί μόνος του να δημιουργήσει τίποτε.

Η αλλαγή που προσπαθούν να δημιουργήσουν οι «ακίνητοι», έχει την ικανότητα να δημιουργείται από μόνη της. Είναι φτιαγμένη ώστε να αυτοδημιουργείται και να αυτοαναπαράγεται. Την διπλή αυτή δύναμή της, την αντλεί από την ανάγκη των «ακίνητων» ανθρώπων για απάλειψη της αβεβαιότητας. Η αλλαγή συνεπώς που συντελείται ως προϊόν της αβεβαιότητας, δεν είναι παρά ένα ομοίωμα μιας προηγούμενης αναγκαστικής αλλαγής. Στην πραγματικότητα, το είδος της αλλαγής που επιτυγχάνεται είναι αυτό της επιστροφής σε μία πρότερη και προσωρινή κατάσταση ευφορίας, μέχρι τη στιγμή που οι άνθρωποι πιέζονται τόσο, όσο να οδηγήσουν ξανά τα πράγματα σε μία… αλλαγή. Όλες οι αλλαγές οδηγούν πάντοτε σε μία άλλη, αναπόφευκτη «αλλαγή» και τελικά μαζί με τους εαυτούς τους, οδηγούν και εμάς  στο αρχικό σημείο για μιαν επανεκκίνηση. Η συνεχής επανεκκίνηση από το ίδιο αρχικό σημείο είναι κάτι που δεν μπορούν να αποφύγουν οι «ακίνητοι» άνθρωποι αφού για τον σκοπό τους χρησιμοποιούν πάντα το ίδιο μέσο : την αποδοχή της πολιτικής των ειδικών που τους λένε ότι πρέπει να φτιάξουν «άλλη μία κοινωνία» και όχι «μίαάλλη κοινωνία».

Πολλές φορές οι άνθρωποι εξαναγκάζονται(;) στην υπακοή. Ο εξαναγκασμός μέσω του φόβου, ακρωτηριάζει τη σκέψη από οποιαδήποτε μορφή αρνητικότητας, αλλά και από όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά. Ως «αρνητικά» ορίζονται όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που αντιβαίνουν στα «θέλω» της ηγεμονίας και των ιδιοκτητών της κοινωνίας. Δεν υπάρχει ζωή ή άλλη κοινωνία έξω από τα καλούπια που δημιουργεί η εξουσία. Προκειμένου κάτι τέτοιο να γίνει αποδεκτό, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επιβληθεί. Πρέπει το άτομο να θέλει να το κάνει. Έτσι, χρησιμοποιείται ένα είδος «συνθετικής επέμβασης» στη σκέψη του. Η επέμβαση δεν είναι μονοδιάστατη όπως πιθανόν πολλοί να πιστεύουν. Δεν είναι μόνο τα ΜΜΕ που αναλαμβάνουν αυτόν το ρόλο. Πολλές φορές διαφωνούμε με αυτά και όμως κάνουμε ότι ακριβώς μας λένε.

Ο εξαναγκασμός οδηγεί τους ανθρώπους σε διαφορετικά μονοπάτια από αυτά της άρνησης των εντολών της εξουσίας. Αυτό από το οποίο υποστηρίζουν ότι  εξαναγκάζονται οι άνθρωποι αυτοί, είναι ένα πλέγμα υποχρεώσεων το οποίο επικαλούνται προκειμένου να μην γίνουν αντιδραστικοί απέναντι στην εξουσία. Εργασία, οικογένεια, κοινωνικές υποχρεώσεις, δάνεια, κλπ. Όλα αυτά παράγουν φόβο, αλλά το χειρότερο είναι ότι δεν σε αφήνουν ποτέ να ξεφύγεις από την κατάσταση του φοβισμένου. Η κατάσταση του φοβισμένου οδηγεί στην κατάσταση του «ακίνητου», του σιωπηλού και πάντα υποταγμένου υποκειμένου. «Αν χάσω τώρα τη δουλειά μου δεν θα βρω ποτέ άλλη». «Έχω να πληρώσω το νοίκι  και τα φροντιστήρια των παιδιών μου»«Χρωστάω λεφτά στην τράπεζα, δεν είμαι εγώ για διαδηλώσεις καταλήψεις και απεργίες». Οποιαδήποτε άρνηση να ακολουθήσουν τις εντολές της εξουσίας εξοβελίζεται στο όνομα της προσφοράς της εξουσίας«κάλιο λίγο και στο χέρι». Το «λίγο» όμως γίνεται συνεχώς «λιγότερο». Λιγότερα χρήματα, λιγότερη ελευθερία, λιγότερος χρόνος, λιγότερες επιλογές, όλα λειτουργούν μέσα από την αποδοχή του «λιγότερου». Η συνεχής και αδιάλειπτη αποδοχή του «λιγότερου» δημιουργεί ένα πολύ σοβαρό προηγούμενο : αποδυναμώνει τα όποια αισθήματα εξέγερσης και ταυτόχρονα γενικεύει τα ήθη υποταγής που ανοίγουν το δρόμο για κάθε είδους συμβιβασμό. Ακόμα και η σωτηρία που περιμένουν πιστεύουν ότι θα έλθει μέσα από το «λιγότερο». Η σωτηρία δεν θα έλθει ποτέ.

Η σωτηρία την οποία προσμένουν, είναι κάτι που προσμένουν απέναντι σε οποιοδήποτε ζήτημα και για οποιονδήποτε λόγο. Σε αυτή τη ζωή, δύο πράγματα μόνο σώζουν : Ο Θεός και οι τράπεζες. Την σωτηρία τους, οι ακίνητοι άνθρωποι την θέλουν επειδή υπονοεί ένα είδος συντήρησης των ήδη υπαρχουσών καταστάσεων. Πιστεύουν ότι έτσι θα κλείσουν τον κίνδυνο στο μπαούλο και η ζωή τους δεν θα είναι ποτέ πια επικίνδυνη, μεταβαλλόμενη και ασταθής όπως ακριβώς είναι τώρα. Δυστυχώς όμως γι’ αυτούς το μόνο σταθερό και αμετάβλητο στην αιωνιότητα είναι ο θάνατος. Η εξαφάνιση και ο θάνατος είναι μόνιμες καταστάσεις. Έτσι, ευελπιστούν ότι κλείνοντας στο μπαούλο τον κίνδυνο θα τον εξαφανίσουν.

Οι «ακίνητοι» αγαπούν την κοινωνική ευταξία που τους παρέχει το πολιτικό σύστημα και η εξουσία που υπηρετούν. Η κοινωνική ευταξία, τούς κατατάσσει στην τάξη των «έχω ακόμα λίγα»και με αυτά πορεύομαι. Είναι η τάξη των προσωρινά βολεμένων. Η κοινωνική τάξη πλέον δεν ορίζεται από το πόσα χρήματα έχεις ή βγάζεις, αλλά από το πώς αντιμετωπίζεις το σύστημα. Δεν έχουν «ακόμα» περάσει στην κατάσταση του φτωχού, και έτσι δεν τους νοιάζει ο φτωχός. «Ας αφανιστούν αν χρειαστεί, εγώ με τα λίγα μου θα είμαι ασφαλής».   Όσο και να φωνάζουν ενάντια στο σύστημα, ποτέ δεν το περιφρονούν. Αυτό που περιφρονούν και φοβόνται είναι η κοινωνική αταξία που μπορεί να υπάρξει αν καταρρεύσει το σύστημά τους. Αυτός είναι ο πραγματικός τους φόβος τελικά. Μία πιθανή κατάρρευση θα άλλαζε ή θα κατέστρεφε το μικρό βόλεμά τους. Είναι πάντοτε διατεθειμένοι να αποδεχθούν μία κοινωνία στην οποία απαγορεύεται η αρνητικότητα. Και το κάνουν. Όμως, ότι δεν μπορεί να αρνηθεί τον εαυτό του είναι καταδικασμένο στην αβεβαιότητα και στον μιμητισμό. «Θα κάνω ότι πουν οι άλλοι, ότι αποφασίσουν οι άλλοι. Θα δράσω αν το κάνουν και οι άλλοι αφού όμως δω πρώτα αν με συμφέρει». Αυτός ο τρόπος σκέψης που είναι πολύ διαδεδομένος, κινείται μεταξύ βολέματος και φόβου. Είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτο, σε ποιο πεδίο από τα δύο πατά περισσότερο. Δεν είναι υποχρεωμένοι να «θέλουν» κάτι. Αρχικά θα προσποιηθούν ότι «θέλουν» μέχρι να δουν αν τα πράγματα βαίνουν προς το συμφέρον τους. Σε αντίθετη περίπτωση θα επικαλεστούν … φόβο. Είναι η στιγμή που ο φόβος χρησιμοποιείται ως σανίδα σωτηρίας.

Η αποχή τους από οποιαδήποτε μορφή δράσης, στοχεύει περισσότερο στο να απαλλαγούν από κάτι παρά στο να δημιουργήσουν οτιδήποτε. Έμαθαν να λειτουργούν με την πονηρή αποπομπή του εαυτού τους από την «επικίνδυνη» συλλογικότητα και όχι με την ένταξη σε αυτή. Αυτούς λοιπόν που επικαλούνται τον φόβο ως σωτήριο μέσο προκειμένου να μην συμμετέχουν σε πρακτικές που τους χαλάνε το βόλεμα, τους αποκαλώ «νεοραγιάδες». Οι πράξεις, τα επιχειρήματα αλλά και τα «αντικειμενικά» τους κριτήρια, τις περισσότερες φορές πηγάζουν μέσα από την εθελοδουλία τους. Από αυτή τη νέα μορφή ραγιαδισμού πους τους σπρώχνει στο να απαλλαγούν από οποιαδήποτε ενέργεια θα τους έφερνε τυχόν αντιμέτωπους με την διεκδίκηση της ελευθερίας τους. Πιστεύουν ότι η ελευθερία είναι κάτι που τους το έχουν χαρίσει. Δεν γνωρίζουν ότι η ελευθερία ΔΕΝ χαρίζεται και γι’ αυτό δεν είναι ελεύθεροι. Η ελευθερία δεν είναι αγαθό που μπορεί να στο χαρίσει κάποιος που αποκαλείται κράτος, πρωθυπουργός, αστυνόμος, δάσκαλος, λοχαγός ή εργοδότης. Ελευθερία σημαίνει να έχεις το δικαίωμα στο να πραγματοποιήσεις το «ανέφικτο». Στις μέρες μας όμως «ανέφικτο» είναι η ίδια η ελευθερία!!

Η μη διεκδίκηση της ελευθερίας, οδηγεί στην παράδοση της αξιοπρέπειας. Αναρωτιέμαι συχνά αν ακόμα υπάρχει μέσα μας ένα μικρό ίχνος της. Πιστεύω ότι η αξιοπρέπεια και η ελευθερία είναι δύο έννοιες που συμπορεύονται. Δεν ξέρω. Δεν είμαι φιλόσοφος και δεν προσπαθώ τώρα να λύσω το ζήτημα αυτό. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι χάσαμε τελικά την αξιοπρέπειά μας όπως ακριβώς χάσαμε και την ελευθερία μας. Σιγά-σιγά και λίγο-λίγο μας τα αφαίρεσαν και τα δύο. Ένα κομμάτι το αφήσαμε στα καταστήματα κινητής τηλεφωνίας . Ένα άλλο στα must τριήμερα. Άλλοι στη Μύκονο και άλλοι στα χωριά τους μιας και δεν είμαστε όλοι ίδιοι αλλά κυρίως δεν είμαστε ίσοι. Είπαμε να σκύψουμε λίγο το κεφάλι και να δουλέψουμε περισσότερο προκειμένου να πείσουμε το αφεντικό να μας δώσει κανένα ψίχουλο παραπάνω, μιας και θέλουμε να αγοράσουμε ένα αυτοκινητάκι που να χωρά ολόκληρη την οικογένεια μαζί με τα μπαγκάζια της. Να κάνουμε καμιά κομπίνα παραπάνω για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε ένα Cayenne, και δεν πειράζει που έχουμε ακόμα το νύχι του μικρού μας δακτύλου τέσσερα εκατοστά μακρύ, ούτε το ότι τρώμε με τα χέρια και φτύνουμε τα κόκαλα. «Έχω άκρη, άρα είμαι ελεύθερος» είναι μία από τις ενδόμυχες σκέψεις του «νεοραγιά». Για αυτόν η αξιοπρέπεια και η ελευθερία είναι έννοιες ασύμβατες. Πάνω απ’ όλα βάζουν το συμφέρον τους. Τα υπόλοιπα έπονται.

Είναι χαρακτηριστική η ευκολία με την οποία οι νεοραγιάδες αφήνονται να ξελογιαστούν από τα χρήματα ή τις υποσχέσεις των ειδικών. Αρκετούς από αυτούς θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε «πωρωμένα καθάρματα του βολέματος» αλλά όχι όλους. Οι περισσότεροι είναι ένα σύνολο μισοκακόμοιρων ασυνείδητων που είναι πρόθυμοι ανά πάσα στιγμή να διαφθαρούν με λίγο εύκολο χρήμα ή με μία εύκολη υπόσχεση που νομίζουν ότι αν πραγματοποιηθεί θα αλλάξει τη ζωή τους . Αυτό που απασχολεί το νεοραγιά τούτες τις ευλογημένες μέρες είναι μόνο το πώς θα πληρώσει λιγότερους φόρους. Το αν θα μπορέσει κάποιος να τον αποδεσμεύσει από τα «δεσμά του μνημονίου». «Με αυτό το πλευρό να κοιμάσαι» σκέφτεται η εξουσία του. «Εδώ κάναμε τόσο κόπο να σε χώσουμε στο μνημόνιο και τώρα μου ζητάς να σε αποδεσμεύσω, ηλίθιο υποκείμενο;Ψήφησέ με και θα δούμε.» Μεγάλο πράγμα η πίστη.

Οι νεοραγιάδες τελικά πήγαν όχι μία, αλλά δύο φορές και ψήφησαν. Θέλησαν να εκλέξουν κυβέρνηση προκειμένου να μην αισθάνονται ακυβέρνητοι δηλαδή ανίκανοι να εκφέρουν άποψη δική τους. Βέβαια, πρέπει να παραδεχθώ ότι είναι πολλοί, πάρα πολλοί. Αποτελούν το πενήντα τοις εκατό (50%) του εκλογικού σώματος, νούμερο διόλου ευκαταφρόνητο. Έτσι μας έδωσαν να καταλάβουμε γιατί η κοινωνία είναι τελικά τόσο σιωπηλή. Τώρα πλέον έχουν την ευθύνη της πράξης τους. Θα καθίσουν υπομονετικά στην ξαπλώστρα δίπλα από το κύμα και θα κάνουν κριτική σε αυτούς που εξέλεξαν. Ξέχασαν προσωρινά ότι αυτοί που εξέλεξαν είναι οι ίδιοι που τους έφεραν σε αυτήν εδώ την κατάσταση. Θα το θυμηθούν πάλι όταν έρθουν με το καλό τα χαρτιά της εφορίας ή όταν θα μείνουν χωρίς δουλειά. Οι υπεύθυνοι για την αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου (εδώ γελάνε) είναι οι ίδιοι που κατασκεύασαν το μνημόνιο. Δεν έχει σημασία όμως γιατί αν συμβεί οτιδήποτε θα κάνουμε πάλι εκλογές. Πάλι θα ψηφήσουν επικαλούμενοι το φόβο. Είμαι σίγουρος ότι όλοι αυτοί που έδωσαν την ψήφο τους στα μνημονιακά κόμματα κάτι περιμένουν να κερδίσουν. Δεν είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι ο Αντωνάκης ο Σίγμα και ο Βαγγελάκης ο Βήτα μαζί με τον απίθανο Κουβέλη και αυτόν τον ανεκδιήγητο Ψαριανό, ενδιαφέρονται για τους φτωχούς, τους άστεγους, τους ανθρώπους χωρίς φάρμακα, τα σχολεία που δεν έχουν βιβλία κλπ. Αυτοί ενδιαφέρονται μόνο για την καρέκλα τους. Αυτό το ξέρουν πλέον και οι πέτρες. Άρα, ο νεοραγιάς ψηφοφόρος είναι και αυτός μία από τα ίδια αφού από τη στιγμή που υποστηρίζει κάποιον και τον ψηφίζει, συμφωνεί με τις πρακτικές του και τα πιστεύω του.

Ίσως το κείμενο να είναι λίγο επιθετικό απέναντι σε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Από την άλλη όμως, πιστεύω ότι είναι καιρός να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Όταν έγραψα δύο κείμενα για την αποχή από τις εκλογές και την ανάγκη να υπάρξει αλλαγή πολιτεύματος ή εκλογικού συστήματος έστω, δέχθηκα από σκληρή κριτική με σαφή επιχειρήματα υπέρ της ψήφου, που είναι πάντοτε ευπρόσδεκτη έως χλευασμό που είναι απαράδεκτος ειδικά από όσους μου δίνουν την εντύπωση , με αυτά που γράφουν, ότι δεν έχουν ανοίξει ούτε ένα βιβλίο, ποτέ στη ζωή τους, δηλαδή από κλασικούς νεοραγιάδες. Όχι βέβαια ότι εγώ είμαι κανένας μορφωμένος. Απλώς, εγώ γνωρίζω ότι δεν είμαι μορφωμένος και πριν κάνω κριτική σε κάποιο κείμενο, φροντίζω κατ’ αρχήν να το διαβάσω ολόκληρο και έπειτα να εκφέρω γνώμη, μόνον όταν είμαι σίγουρος ότι έχω καταλάβει τι θέλει να πει ο εκάστοτε συντάκτης. Τα κείμενα εκείνα, τα έγραψα γιατί πίστευα και πιστεύω ότι με τις εκλογές δεν αλλάζει τίποτε. Ποτέ με εκλογές δεν έχει αλλάξει κάτι, πουθενά. Τελικά δυστυχώς αυτό έγινε. Ήρθαμε πάλι στο αρχικό σημείο, σε νέα «αλλαγή» αλλά χωρίς αλλαγή θεσμών. Οι νεοραγιάδες είναι το μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που αποτελεί εμπόδιο για οποιαδήποτε αλλαγή θεσμών. Επικαλούνται συνεχώς τον φόβο προκειμένου να μην αλλάξει τίποτε. Και εγώ φοβάμαι. Δεν φοβάμαι όμως μήπως χάσω το βόλεμά μου. Φοβάμαι μήπως αυτά που προτείνω ή αυτά που υποστηρίζω προξενήσουν κακό στους γύρω μου. Αυτό είναι τελείως διαφορετικό είδος φόβου.

Τελικά, ο φόβος σώζει;

(Το παρόν κείμενο γράφτηκε πριν τις δεύτερες εκλογές αλλά για τεχνικούς λόγους δημοσιεύεται τώρα.)

πηγή : http://eagainst.com




Αύγουστος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Δημοφιλή άρθρα & σελίδες

Χαοτικές Επιλογές

RSS Villa Amalias

  • 3/5/2017 - ΔΙΚΗ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ/ΕΙΣΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΤΗΣ VILLA AMALIAS (20/12/2012) Μαΐου 1, 2017
    ΕΠΙΛΕΞΑΜΕ: να ζήσουμε σε κατάληψη, να το προτάξουμε και να εναντιωθούμε στο εκβιαστικό καθεστώς του ενοικίου και στην οικονομική αφαίμαξή μας.να δημιουργήσουμε αυτοοργανωμένες και αυτοδιαχειριζόμενες, πολιτικές και πολιτιστικές δομές και υποδομές ενάντια σε κάθε τύπου ιεραρχία και εξουσία.να συμπορευτούμε και να παλέψουμε μαζί με τους εργάτες, τους άνεργους, […]
    noreply@blogger.com (Villa Amalias)

RSS Άγνωστο κανάλι

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS EAGAINST.com

  • Fame Over Απρίλιος 11, 2015
    Κατόπιν μεταξύ μας συνεννοήσεων, ενημερώνουμε τους αναγνώστες/στριες και τους ακόλουθους/θες της σελίδας ότι στο eagainst δε θα αναρτηθούν άρθρα ξανά, κι έτσι ο ιστοτόπος τερματίζει την πορεία του στο σημείο αυτό. Ωστόσο, θα παραμείνει ανοιχτός για να έχουν πρόσβαση όλοι/ες όσοι/ες επιθυμούν. Ενώ, το eagainst κλείνει τον κύκλο του, μέλη της ομάδας ξεκινούν ν […]
    Eagainst

RSS Άγνωστο κανάλι

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS Ράκος «Lumpen» Κουρελάριος

  • Γιατί «Ο τάδε φιλόσοφος αγαπά τους Τατάρους»; Απρίλιος 21, 2016
    Μία καταφανέστατα επίκαιρη παρατήρηση του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ [Αιμίλιος]:   Μην εμπιστεύεστε αυτούς τους κοσμοπολίτες που θα αναζητήσουν πολύ βαθιά μέσα στα βιβλία τους καθήκοντα που οι ίδιοι απαξιούν να εκπληρώσουν προς τον περίγυρό τους. Ο τάδε φιλόσοφος αγαπά τους Τατάρους για ν’ αποφύγει ν’ αγαπήσει τους γείτονές του.  Στο:Αφορισμοί, Βιβλία […]
    Ράκος "Lumpen" Κουρελάριος

RSS Άνθρωπος – Απάνθρωπος

  • Μέλλον Από Σχέδιο Αύγουστος 7, 2014
    Απο το transcript των .υποτίτλων του Future by design .Η φιλοσοφία πίσω απο τον σχεδιασμό του σχέδιου του Jacque Fresco.Απο το transcript των υποτίτλων του Future by design. Ιστορική αναδρομή:... Υπήρξε μια εποχή που οι περισσότεροι νόμιζαν... ότι οι αποφάσεις τής πλειοψηφίας ανταποκρίνονταν αρκετά στην πραγματικότητα. Υπήρχε όμως και μια εποχή όπου η πλειον […]
    noreply@blogger.com (Άνθρωπος - Απάνθρωπος)

RSS Ζωογονία

  • ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ Φεβρουαρίου 9, 2012
    ''....΄Ετσι εγκαταστάθηκαν οι τριάκοντα, όταν ήταν άρχοντας ο Πυθόδωρος. Μόλις έγιναν κύριοι της πόλης αγνόησαν τις προηγούμενες αποφάσεις σχετικά με το πολίτευμα και διόρισαν πεντακόσιους βουλευτές και τους άλλους αξιωματούχους από  ένα κατάλογο χιλίων ατόμων και εξέλεξαν οι ίδιοι απ' ευθείας δέκα άρχοντες από τον Πειραιά, έντεκα δεσμοφύλακες […]
    noreply@blogger.com (Αλέξανδρος Χάλαρης)

RSS THE HERETIC MIND

  • Η ΕΚΘΕΤΙΚΗ ΕΞΙΣΩΣΗ ΚΙ Η ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ Σεπτεμβρίου 10, 2011
    Ο καθηγητής φυσικής Albert Bartlett αποδομεί την αριθμητική της Ανάπτυξης στους τομείς του σύγχρονου οικονομικού συστήματος, της ενέργειας και του ανθρώπινου πληθυσμού και αποκαλύπτει τη ζοφερή αλήθεια για το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας. […]
    thehereticmind

RSS ΡΕΣΑΛΤΟ

Blog Stats

  • 15,351 hits

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 13 ακόμα followers

stats for wordpress

Αρέσει σε %d bloggers: