08
Απρ.
12

Η Πλατεία και ο Φόβος του Τέλους / Γράφει ο Νίκος Ζιάκας

Η ώρα περασμένη…

Τη νύχτα είναι πιο εύκολο να γράψεις για κάτι που έζησες. Είναι σκληρός κριτής γιατί στη μοναξιά σου έχεις απέναντι μονάχα τον εαυτό σου. Περίμενα πολύ καιρό για να μπορέσω να γράψω κάτι για τη πλατεία Συντάγματος  έτσι όπως την έζησα, πότε μέσα από τα μάτια ενός παιδιού και πότε μέσα από τη δήθεν ωριμότητά μου.  Υπάρχει μια συνέχεια στις αναμνήσεις μου. Κάτι που ζεις, μένει μέσα σου και γίνεστε ένα. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις εσένα από αυτό.
25 Μαΐου. Πλατεία Συντάγματος. Κόσμος παντού. Σημαίες. Σύμβολα. Οργή.  Λίγες μέρες νωρίτερα είχε προηγηθεί η συμπαράσταση, κάποιων παιδιών στο Θησείο, στους Ισπανούς φοιτητές στη διαμαρτυρία τους προς την Ισπανική πρεσβεία, μιας και τα γεγονότα των «Αγανακτισμένων» είχαν ξεκινήσει εκεί. Ακούσαμε πως ο κόσμος μαζεύεται στο Σύνταγμα. Πήραμε τις σκηνές και τα πράγματά μας και βρεθήκαμε στη πλατεία. Στη πρώτη μας λαϊκή συνέλευση, άκουγες φωνές να μιλούν γι αλλαγή, όλες οι γενιές μαζεμένες σ’ ένα κύκλο, ένα ηχείο και ένα μικρόφωνο. Καθημερινές συναθροίσεις, δημιουργία ομάδων,  όμορφα πράγματα που έλεγες πως κάτι θα αλλάξει, κάτι θα γίνει, δεν μπορεί. Δεν μπορεί να είμαστε τόσοι πολλοί εδώ και να μην αλλάξει. Είχε έρθει κόσμος από παντού. Δεν υπήρχαν τάξεις να μας χωρίζουν, τσέπες και εμφάνιση. Είχαμε  όλοι το ίδιο βλέμμα και την ίδια θέληση « Αδερφέ κάτι πρέπει να κάνουμε δεν πάει άλλο» .

15 Ιουνίου. Η πρώτη μεγάλη «μάχη», ο κόσμος αντιστέκεται. Για πρώτη φορά νιώθεις τον άγνωστο δίπλα σου αδερφό και πετάς τα δακρυγόνα πίσω, τραβάς παιδιά από τα χέρια των αστυνομικών, σε στηρίζουν άνθρωποι με χειμώνες πολλούς στα χέρια τους και με μάσκες στα μάτια σου φωνάζουν : Μην πέσεις , μην πέσεις, κράτα γερά!!!  Δεν ξεχώριζες αριστερούς και δεξιούς, αναρχικούς, μαρξιστές ή ότι άλλο υπάρχει στα ιδεολογικά χαρακώματα. Ανθρώπους που μάχονταν κι ανθρώπους που στήριζαν αυτούς που ήταν στη πρώτη γραμμή.
 28 και 29 Ιουνίου… Ο κόσμος είχε φοβηθεί από την αγριότητα των προηγούμενων ημερών, ήμασταν λίγοι. Φόβος παντού. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης φόβιζαν τον κόσμο. Άλλη μια φορά ξύλο, δακρυγόνα, ασφυξιογόνα, ένας πόλεμος αλλά ένιωθες πάλι αδελφός, αλληλέγγυος, σύντροφος με τους υπόλοιπους κι ας κρυβόντουσαν πίσω από κουκούλες, μαντήλια και μάσκες. Ήξερες πως ήταν εκεί, στο πλευρό σου. Η επιστροφή στη πλατεία, μετά τη διάλυσή της, έγινε πανηγυρικά…Στήσαμε τη συνέλευση από την αρχή, αγκαλιές, νομίζαμε πως είχαμε νικήσει σε αυτόν τον σκληρό αγώνα…αλλά ξεχάσαμε πως έπρεπε τελικά να νικήσουμε τους εαυτούς μας. Ο κόσμος αραίωσε, πολλοί πήγαν διακοπές, άλλοι έμειναν εκεί, πήραν κιθάρες, μπύρες, στήσανε τη γιορτή τους ψάχνοντας το δρόμο για το Γούντστοκ και αρκετοί φοβηθήκαμε ή κουραστήκαμε. Γίναμε τα παραπονεμένα παιδιά στο διαδίκτυο. Είχαμε και έχουμε ακόμα χούντα. Αυτά για την ιστορία.
Δυστυχώς έχω μια γεύση πικρή στο στόμα. Στη Λαϊκή Συνέλευση άκουγες ωραίες λέξεις όπως αυτό-οργάνωση, αυτοδιάθεση, αυτό-θέσπιση. Λέξεις που σε έβαζαν πρωταγωνιστή στο μέλλον σου. Κάπου όμως πίσω από αυτές αρκετοί είχαν ξεμείνει στην αυτό-αναφορικότητα και στην αυτοϊκανοποίηση. Εκείνα δηλαδή που έπρεπε να αποφύγουν. Υπήρξαν επαγγελματίες επαναστάτες, ξέρεις , από αυτούς που φαντάστηκαν αφιερώματα σε κάποιο κανάλι λες και θέλαμε μια νέα γενιά του Πολυτεχνείου.  Κομματόσκυλα που προσπαθούσαν να περάσουν  τις γραμμές τους  για να γλείψουν μετά τα κόκκαλα που οι κομματάρχες τους είχαν υποσχεθεί. Δεν φοβάμαι να το πω. Τους έζησα, τους ξέρω, τους ξαναβλέπω και τώρα που περιμένουν σαν ύαινες να αρπάξουν πάλι τη ντουντούκα και να βγουν μπροστά γιατί δεν πρόλαβαν τον Μάη του 68’ . Τσακωμοί, πωρωμένοι με ιδεολογίες, μαρξιστικά τσιτάτα, αναρχοφασίστες και φασιστοάναρχοι,  μπλεγμένοι μεταξύ μας, ένα κοπάδι με παράλυτες αισθήσεις , όπως κι η κοινωνία μας άλλωστε. Μια μικρογραφία της ήμασταν. Δεν μπορέσαμε να ξεβολευτούμε τελικά. Αν μας έδιναν 1200 ευρώ βασικό μισθό, θέσεις εργασίας, λιγότερο χρέος , θα ήμασταν ακόμα στη πλατεία; Θα θέλαμε να αλλάξουμε το πολιτικό σκηνικό του κόσμου; Θα συνεχίζαμε να έχουμε αυτούς στη Βουλή να διαφεντεύουν με τις φατρίες τους το μέλλον μας ; Θα το βουλώναμε εν ολίγοις ; Αυτό ρωτάω. Ρωτάω κι εμένα, μη νομίζεις, και να σου πω την αλήθεια καμιά φορά αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να αντισταθώ. Τι θα κέρδιζε ; Η ανάγκη μου να δω την αλλαγή ή ο εγωισμός μου. Θα το βούλωνα όπως κάναμε οι περισσότεροι τώρα ;  Ίσως τελικά η επανάσταση να ξεκινάει από εμάς τους ίδιους. Αν επαναστατούμε στις σχέσεις μας, στη δουλειά μας, στον εαυτό μας , προσπαθώντας να νικήσουμε εκείνο το μίζερο πλάσμα που κουβαλάμε βαθιά ίσως να βρούμε τα κοινά βήματά μας . Αυτό που έλειπε, στα μάτια μου , ήταν η ατομική ευθύνη και η συνειδητότητα . Τουλάχιστον γεννήθηκε η αλληλεγγύη. Κάτι είναι κι αυτό. Μείνανε και πολλές παρέες κι ίσως αύριο αυτές να αφήσουν ιστορία. Ενώθηκαν άνθρωποι με κοινές ιδέες και στόχους και κάπου κάπου εμφανίζονται και δημιουργούν συνθήκες αλλαγής. Κοινωνικά Ιατρεία για αυτούς που το κράτος ξέχασε πως είναι άνθρωποι και μισοκοιμούνται σε παγκάκια και πλατείες παίζοντας τη ζωή τους σε στημένο παιχνίδι. Συσσίτια για όσους είδαν τη ζωή τους σ’ ένα μισοφαγωμένο μπαγιάτικο ψωμί σε κάδους σκουπιδιών. Παιδιά αφημένα στο έλεος αυτών που δεν λογαριάζουν το παιδικό χαμόγελο. Είναι όμως αλληλεγγύη αυτό ή απλά η φιλανθρωπία μας  φτηνή δικαιολογία για τα λάθη μας ;  Γιατί ξέρουμε πως και αύριο θα είναι άστεγος, πεινασμένος και αφημένος στη τύχη του. Εθιστήκαμε στα «παυσίπονα» και μάθαμε με αυτά να αντιμετωπίζουμε τον κόσμο. Το πρόβλημα όμως μένει . Το γνωρίζεις. Για πόσο καιρό ακόμα θα κοιτάζεις εκεί που σε συμφέρει ; Γίναμε απεργία κι εμείς σαν αυτές που μοιάζουν με την περιφορά του Επιταφίου. Πορεία, συγκρούσεις , μπύρες και ανάθεμα. Η επανάσταση αναβάλλεται επ’ αόριστον. Μερικοί από τους «πρωταγωνιστές» βγάζουν βιβλία, κάνουν εκδηλώσεις και θυμούνται τα περασμένα σαν εκείνους που έχουν αναμνήσεις για όσα δεν ζήσανε ποτέ.
Το Σύνταγμα ψυχορραγεί μήνες τώρα. Προσπαθεί να κρατηθεί στη ζωή αλλά δεν γίνεται. Η εποχή του πέρασε. Ένα μικρόφωνο, ένα ηχείο και μερικοί στα πέριξ δεν φτάνει για να ζωντανέψει. Ο κόσμος παραμένει εγκλωβισμένος στο σπίτι του, στους λογαριασμούς του, στα κόμματα και στη τηλεόραση. Τελικά τι μας οδήγησε μέχρι εδώ ; Νόμιζα ήταν το τέλος του φόβου και βγήκαμε επιτέλους να φωνάξουμε, να σταματήσουμε να διεκδικούμε από κάπου. Υπάρχει λόγος ; Να διεκδικούμε το αυτονόητο ; Αφεθήκαμε σε ξένα χέρια και γίναμε έρμαια του κάθε πολιτικάντη ότι χρώμα κι αν είχε. Στα μάτια μου είναι το ίδιο, δεν τους ξεχωρίζω. Όπως είπε ένας φίλος « Δεν ξέρω αν πλέον μπορούμε εμείς να φτιάξουμε κάτι. Ίσως να το χαλάσουμε μόνο μπορούμε και τα νέα μυαλά δουν από τα λάθη μας και αψεγάδιαστα όπως είναι καταφέρουν αυτό που ξεχάσαμε εμείς» .
Μήπως τελικά αυτό που μας κράτησε πίσω είναι ο φόβος του τέλους μιας εποχής ;

……………………………………………………………………………………………………………………….
Ο Νίκος Ζιάκας ήταν από τα πρώτα παιδιά που πήρε μέρος ενεργά στις διαδικασίες του κινήματος από τη πρώτη μέρα του Συντάγματος. Δεν άνηκε ούτε ανήκει σε καμία πολιτική παράταξη. Ζει στην Αθήνα και είναι άνεργος.

Advertisements

0 Responses to “Η Πλατεία και ο Φόβος του Τέλους / Γράφει ο Νίκος Ζιάκας”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Απρίλιος 2012
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.   Μάι. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  

Δημοφιλή άρθρα & σελίδες

Χαοτικές Επιλογές

RSS Villa Amalias

RSS EAGAINST.com

  • Fame Over Απρίλιος 11, 2015
    Κατόπιν μεταξύ μας συνεννοήσεων, ενημερώνουμε τους αναγνώστες/στριες και τους ακόλουθους/θες της σελίδας ότι στο eagainst δε θα αναρτηθούν άρθρα ξανά, κι έτσι ο ιστοτόπος τερματίζει την πορεία του στο σημείο αυτό. Ωστόσο, θα παραμείνει ανοιχτός για να έχουν πρόσβαση όλοι/ες όσοι/ες επιθυμούν. Ενώ, το eagainst κλείνει τον κύκλο του, μέλη της ομάδας ξεκινούν ν […]
    Eagainst

RSS Άγνωστο κανάλι

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS Ράκος «Lumpen» Κουρελάριος

  • Γιατί «Ο τάδε φιλόσοφος αγαπά τους Τατάρους»; Απρίλιος 21, 2016
    Μία καταφανέστατα επίκαιρη παρατήρηση του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ [Αιμίλιος]:   Μην εμπιστεύεστε αυτούς τους κοσμοπολίτες που θα αναζητήσουν πολύ βαθιά μέσα στα βιβλία τους καθήκοντα που οι ίδιοι απαξιούν να εκπληρώσουν προς τον περίγυρό τους. Ο τάδε φιλόσοφος αγαπά τους Τατάρους για ν’ αποφύγει ν’ αγαπήσει τους γείτονές του.  Στο:Αφορισμοί, Βιβλία […]
    Ράκος "Lumpen" Κουρελάριος

RSS Άνθρωπος – Απάνθρωπος

  • Μέλλον Από Σχέδιο Αύγουστος 7, 2014
    Απο το transcript των .υποτίτλων του Future by design .Η φιλοσοφία πίσω απο τον σχεδιασμό του σχέδιου του Jacque Fresco.Απο το transcript των υποτίτλων του Future by design. Ιστορική αναδρομή:... Υπήρξε μια εποχή που οι περισσότεροι νόμιζαν... ότι οι αποφάσεις τής πλειοψηφίας ανταποκρίνονταν αρκετά στην πραγματικότητα. Υπήρχε όμως και μια εποχή όπου η πλειον […]
    noreply@blogger.com (Άνθρωπος - Απάνθρωπος)

RSS Ζωογονία

  • ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ Φεβρουαρίου 9, 2012
    ''....΄Ετσι εγκαταστάθηκαν οι τριάκοντα, όταν ήταν άρχοντας ο Πυθόδωρος. Μόλις έγιναν κύριοι της πόλης αγνόησαν τις προηγούμενες αποφάσεις σχετικά με το πολίτευμα και διόρισαν πεντακόσιους βουλευτές και τους άλλους αξιωματούχους από  ένα κατάλογο χιλίων ατόμων και εξέλεξαν οι ίδιοι απ' ευθείας δέκα άρχοντες από τον Πειραιά, έντεκα δεσμοφύλακες […]
    noreply@blogger.com (Αλέξανδρος Χάλαρης)

RSS THE HERETIC MIND

  • Η ΕΚΘΕΤΙΚΗ ΕΞΙΣΩΣΗ ΚΙ Η ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ Σεπτεμβρίου 10, 2011
    Ο καθηγητής φυσικής Albert Bartlett αποδομεί την αριθμητική της Ανάπτυξης στους τομείς του σύγχρονου οικονομικού συστήματος, της ενέργειας και του ανθρώπινου πληθυσμού και αποκαλύπτει τη ζοφερή αλήθεια για το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας. […]
    thehereticmind

RSS ΡΕΣΑΛΤΟ

Blog Stats

  • 15,450 hits

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 13 ακόμα followers

stats for wordpress

Αρέσει σε %d bloggers: