02
Μαρ.
11

Η δικτατορία της ασημαντότητας (μέρος πρώτο)

Πάνω από είκοσι χρόνια έχουν περάσει από τότε που η κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ, συνέβαλε ριζικά στην διαμόρφωση νέων δεδομένων για την Ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Πολλοί ίσως ακόμη θυμούνται την ιστορική ομιλία του εκφωνητή της Deutsche Welle, εκείνο το βράδυ της 9ης Νοεμβρίου του 1989: «το τοίχος του Βερολίνου έπεσε, και από τώρα και στο εξής ο κόσμος δεν θα είναι πια ίδιος». Η κατάρρευση του Σταλινικού ολοκληρωτισμού, ενός γραφειοκρατικού μηχανισμού, συνοδεύτηκε αρχικά από χαμόγελα και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, για ειρήνη και ελευθερία σηματοδοτώντας ταυτόχρονα την οριστική λήξη του Ψυχρού πολέμου για να μεταβληθεί αργότερα σε μια σκληρή πραγματικότητα, βυθίζοντας πληθυσμούς ολόκληρους στον εφιάλτη της μαζικής ανεργίας και της αναγκαστικής μετανάστευσης.

Εκεί λοιπόν που όλα έδειχναν πως η εποχή που η λογοκρισία, η καταπίεση και οι διώξεις τέλειωναν για τους ταλαιπωρημένους πληθυσμούς της Ανατολικής Ευρώπης, κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που ήρθε να συμπληρώσει την εικόνα ενός παζλ που οι Δυτικοί εξουσιαστές πλάσαραν στις εξουθενωμένες μάζες. «Το τοίχος του αίσχους» που κατέρρευσε, άφησε ανοιχτό το έδαφος για την ανέγερση ενός νέου τοίχους, αυτού της απομόνωσης, της εγωπάθειας και του απόλυτου συμβιβασμού, μέσα στο σκληρό στίβο του ανταγωνισμού.

Στις Δυτικές κοινωνίες, το αόρατο χέρι της αγοράς του Άνταμ Σμιθ που απλώς αντικατέστησε τον θεοκεντρισμό του μεσαίωνα, η άνοδος της ασημαντότητας, η επικράτηση αυτών των φαντασιακών θεσμών αλλά και η αδυναμία αμφισβήτησής τους πήρε σάρκα και οστά μέσα στην μεταμοντερνική καπιταλιστική κοινωνία, και μετατράπηκε σε μια δικτατορία που πλέον κανείς δεν τολμά να συγκρουστεί. Η παγκόσμια πρεμιέρα της απάθειας, ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης του Μαρξισμού στα τέλη της δεκαετίας του 80 και της κονιορτοποίησης των οραμάτων για μια κοινωνία πιο δίκαιη και πιο ανθρώπινη, κληροδότησε την απόλυτη κυριαρχία της μαζικής αποχαύνωσης και σημαδεύτηκε από την παντοδυναμία των κατευθυνόμενων Μέσων Επικοινωνίας και του θεάματος [1]. Οι ανατολικές κοινωνίες όμως που εξέρχονταν από τον Σταλινικό ολοκληρωτισμό,αποδεκατισμένες από τον οδοστρωτήρα του καπιταλισμού και την καταρράκωση κάθε οράματος για αλλαγή, αναζητούν έναν νέο φαντασιακό υποστήριγμα, μόνο και μόνο για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους μέσα στον χαοτικό οικονομικό κανιβαλισμό και την εφιαλτική ανεργία που τις οδήγησαν τα αρπακτικά της Δύσης. Η αναζήτηση εθνικής ταυτότητας θα γίνει αναπόσπαστο κομμάτι σχεδόν κάθε Ανατολικο-ευρωπαικής κοινωνίας, που πλέον το ιδανικό της επανάστασης θάφτηκε κάτω από τις διώξεις των καθεστώτων που άφησε πίσω της η Σταλινική κληρονομιά.

Η Οικονομική κρίση και η πραγματικότητα.

Όπως έχω εξηγήσει και σε προηγούμενά μου άρθρα, η κρίση που διανύουμε δεν είναι μόνο οικονομική. Υπάρχει και η πολιτισμική κρίση και αυτό συνδέεται άμεσα τόσο με την ιστορία, όσο και με την σύγχρονη πραγματικότητα. Όλα αυτά που προαναφέρθηκαν, η έλλειψη οραμάτων και πίστης προς κάποια κοινωνική αλλαγή, η καταρράκωση των αξιών που ακολούθησε η πτώση του «υπαρκτού» σοσιαλισμού, σε συνδυασμό με το ντρεσάρισμα και την αβεβαιότητα που μας επιβάλει ο εξορθολογισμένος καπιταλισμός, δημιουργούν δεκάδες πολιτισμικά αδιέξοδα.

Ο Δυτικός άνθρωπος μοιάζει να βρίσκεται όμηρος μιας τελματωμένης πραγματικότητας. Νοιώθει όχι μόνο πως δεν μπορεί να ξεφύγει αλλά σκιάζεται μπροστά στον φόβο της αλλαγής. Αντιλαμβάνεται πως οι ηθικοί κανόνες που τυφλά ακολουθεί, με γνώμονα το φαντασιακό, δεν οδηγούν πουθενά, πως οι βάσεις και τα θεμέλια της κοινωνίας είναι λάθος. Νοιώθει όμως αδύναμος να αντισταθεί, και όντας εγκλωβισμένος στην ιδιωτική του σφαίρα, και τον άκρατο ατομισμό, επιλέγει να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα είτε βυθίζοντας τον εαυτό του στην απάθεια, είτε με το να αποδέχεται τα ψέμματα δημαγωγών πολιτικών που ωστόσο ακούγονται ευχάριστα, φτάνοντας στο σημείο να αποδοκιμάζει οποιαδήποτε προσπάθεια ρήξης με το κατεστημένο και τους τετριμμένους θεσμούς.

Αυτού του είδους η απάθεια δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της χειραγώγησης, αλλά αφορά και στον τρόπο με τον οποίο ο Δυτικός άνθρωπος βλέπει και κρίνει την πραγματικότητα, κυρίως με βάση τα ιστορικά γεγονότα. Δεν είναι χειραγώγηση και προπαγάνδα για παράδειγμα οι σφαγές του Στάλιν. Οι σταλινικές διώξεις ήταν το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της υπόθεσης του κομμουνισμού και αυτό που τελικά τον δυσφήμισε στα μάτια δισεκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη. Τις συνέπειες αυτής της δυσφήμησης αντικειμενικά ακόμα και σήμερα το εργατικό κίνημα πληρώνει. Μια ματιά στο πολιτικό σκηνικό των χωρών της ανατολικής Ευρώπης αρκεί άλλωστε για να μας πείσει. Η άνοδος του νεοφασισμού – με εξαίρεση την Ρωσία, μια χώρα δεν γνώρισε ούτε Γαλλική επανάσταση, ούτε γενιές ολόκληρες πρόλαβαν ώστε να γαλουχηθούν με τα ιδανικά της ελευθερίας και της ισότητας, όπως έγινε στις περισσότερες άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, (ανατρέξτε σε αυτό το άρθρο για περισσότερα), – ριζώνει κάτω από δύο πτυχές. 1) Το αδιέξοδο που δημιούργησε η αποτυχία του Σταλινισμού, ρίχνοντας στην ουσία το εργατικό κίνημα στην αδράνεια, και ταυτόχρονα, η δυσφήμιση αυτή που οδήγησε στην αποστροφή των νέων από τον σοσιαλισμό και την ιδέα της κοινωνικής αλλαγής με αποτέλεσμα όλες οι αντιδράσεις και κάθε είδους φωνή αντίστασης προς στο κατεστημένο να βρίσκει καταφύγιο στην δεξιά ή την άκρα δεξιά είτε να σωπαίνουν, επιλέγοντας την οδό του συμβιβασμού. «Οι άνθρωποι στη Δύση λένε: «αυτός είναι ο σοσιαλισμός, άλλος δεν υπάρχει, συνεπώς οι κοινωνίες μας, με όλα τα κουσούρια τους είναι οι καλύτερες ανθρώπινες δυνατές»» αναφέρει ο Κορνήλιος Καστοριάδης [«Είμαστε Υπεύθυνοι για την Ιστορία μας» (1998-99, σελ.16)], τονίζοντας την τεράστια ευθύνη του Σταλινισμού, που με τον τρόπο που επιβλήθηκε στις μάζες, και με την μακάβρια κληρονομιά που άφησε πίσω του, συνέβαλε στην καλλιέργεια της αντίληψης πως «δεν υπάρχει κανένα εναλλακτικό σύστημα. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα και θα πρέπει να την αποδεχτούμε». 2) Οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της ΕΣΣΔ, που στόχο είχαν στην εξάπλωση του Σοβιετικού καθεστώτος προς την ανατολική Ευρώπη, συνέβαλαν στην υποδούλωση της Πολωνίας, της Ουγγαρίας, της Ανατολικής Γερμανίας (κυρίως) και άλλων χωρών, και ταυτόχρονα στην καταρράκωση της εθνικής τους ταυτότητας. Η λήξη αυτού του καθεστώτος συνέβαλε στην αναζήτηση της ταυτότητας αυτής, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, στην αναζήτηση του «αναγκαίου φαντασιακού». [1]

″ Για να πάρουμε ένα μόνο παράδειγμα, το ρωσικό κράτος διακηρύσσει ότι είναι αντιρατσιστικό και αντισωβινιστικό, ενώ ο αντισημιτισμός, ενθαρρυνόμενος υπογείως από την εξουσία, έχει φθάσει σε ασυνήθιστα επίπεδα στην Ρωσία και ενώ δεκάδες εθνών και εθνοτήτων μένουν ακόμη δια της βίας στη μεγάλη φυλακή των λαών″

Κορνήλιος Καστοριάδης (Ο Θρυμματισμένος Κόσμος, σ. 27)

Ολόκληρη η Ευρωπαϊκή ιστορία είναι σημαδεμένη από γεγονότα πολέμων, μίσους και συγκρούσεων μεταξύ Ευρωπαϊκών πληθυσμών (τριακονταετής πόλεμος, Ναπολεόντιοι πόλεμοι, οι εκστρατείες του Καρλομάγνου)… Οι ίδιοι πληθυσμοί μερικούς αιώνες αργότερα θα ενωθούν κάτω από την σημαία της «Ευρωπαϊκής φυλετικής ανωτερότητας», κατά την διάρκεια των αποικιακών πολέμων που σημαδεύτηκαν με την κατάκτηση της Λατινικής Αμερικής, της Βόρειας Αφρικής, της Ασίας και της Ωκεανίας. Στο όνομα της «Ευρωπαϊκής Ανωτερότητας» λοιπόν, διαπράχθηκαν εξίσου αποτρόπαια εγκλήματα, γενοκτονίες (όπως η γενοκτονία των Ινδιάνων), αφανισμοί πληθυσμών, δουλεία… Αυτού του είδους η κληρονομιά δεν σβήνεται εύκολα. Νοσταλγοί των Θεοκρατικών κοινωνιών του Μεσαίωνα μπορεί να μην υπάρχουν στην Ευρώπη (με εξαίρεση την Ελλάδα, όπου ολόκληρη η ακροδεξιά φιλοξενεί στους κύκλιους της Βυζαντιολάγνους και αρχαιοελληνιστές, ένας συνδυασμός μάλλον αντιφατικός). Όμως νοσταλγοί της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για παράδειγμα, που αισθάνονται πως τα περασμένα μεγαλεία έχουν αρχίσει να σβήνουν, και η λευκή υπερηφάνεια «μαραζώνει από τα κύματα της μετανάστευσης που προκαλούν φυλετικές αλλοιώσεις», τέτοιου είδους νοσταλγοί δεν έχουν εκλείψει, ούτε άλλωστε είναι εύκολο για κάποιον Ευρωπαίο να σταματήσει να πιστεύει πως ο Δυτικός πολιτισμός είναι ανώτερος λόγω της βιομηχανικής και τεχνολογικής ανάπτυξης που απολαμβάνει η Δύση, σε αντίθεση με την υποανάπτυκτη θεοκρατική ανατολή. Ακόμα περισσότερο, είναι φύση αδύνατο, να γίνει κατανοητό από κάποιον Δυτικοευρωπαίο, ή Αμερικανό, πως οι λόγοι που αναπτύχθηκε η Δύση δεν είναι ούτε φυλετικοί αλλά ούτε και συγκυριακοί. Οφείλεται στους κοινωνικούς αγώνες που έλαβαν μέρος και δημιούργησαν συνθήκες ευημερίας, μιας ευημερίας όμως που χτίστηκε πάνω στην δυστυχία των «υποανάπτυκτων» αυτών ανθρώπων που αυτήν την στιγμή το κοινωνικο-πολιτικό status quo και οι εξουσιαστικές δομές αυτής της κοινωνίας που ζουν, δεν τους επιτρέπουν να εξασφαλίσουν τις συνθήκες ζωής που επιθυμούν.

Όλα τα παραπάνω λοιπόν, δεν είναι προβλήματα που δημιουργήθηκαν μόλις μέσα σε πέντε χρόνια. Προϋπήρχαν και μάλιστα πολλά από αυτά περίμεναν ίσως να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες ώστε να βγουν ξανά στην επιφάνεια, και αυτές οι συνθήκες δεν είναι άλλες παρά η ίδια η οικονομική κρίση που βιώνουμε σήμερα. Το στένεμα των ευκαιριών, οι μειώσεις στους μισθούς και στις επιχορηγήσεις, οι περικοπές θέσεων εργασίας μέσα σε μια άκρως ανταγωνιστική κοινωνία, όλα αυτά συμβάλουν με τον τρόπο τους ώστε να αναδυθούν τα προβλήματα των Δυτικών κοινωνιών.

Ο αριστερός εθνικισμός.

Ένα από τα πιο περίεργα φαινόμενα που συναντά κανείς τόσο στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης αλλά και στην Ελλάδα είναι ο αριστερός εθνικισμός. Πρόκειται για κόμματα ή πολιτικούς σχηματισμούς αριστερού χαρακτήρα που συσπειρώνουν ακραία εθνικιστικά φρονήματα στους κύκλους τους, πολλές φορές ξενοφοβικά.

Εθνομπολσεβικισμός, σημαίες και σύμβολα!

O αριστερός εθνικισμός έχει τις ρίζες του κυρίως στονεθνομπολσεβικισμό, ένα πολιτικό κίνημα που συνδυάζει στοιχεία εθνικισμού και μπολσεβικισμού και ταυτόχρονα, τάσσεται ενάντια στον καπιταλισμό. (Ο Εθνικόμπολσεβικισμός όμως διαφέρει από τονεθνοκομμουνισμό). Σήμερα, η Ρωσία θεωρείται ότι είναι το κέντρο του Εθνο-μπολσεβικισμού, και σχεδόν όλα τα εθνικά κόμματα των Μπολσεβίκων και οργανώσεις στον κόσμο είναι συνδεδεμένα με αυτό. Σημαντικοί θεωρητικοί του Εθνικού μπολσεβικισμού είναι οι Aleksandr Dugin καιEduard Limonov. Ο δεύτερος μάλιστα ηγείται του απαγορευμένου Εθνικό-Μπολσεβίκικου Κόμματος στης Ρωσίας. Ο εθνομπολσεβικισμός σαν κίνημα αναπτύχθηκε κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, όπου πολλοί Ρώσσοι εθνικιστές ανέχτηκαν την διάδοση των Λενινιστικών ιδεών, με την προϋπόθεση ότι οι υπερασπιστές της θα απέρριπταν όλα τα διεθνιστικά Μαρξιστικά στοιχεία. Όπως αναφέρει ο Von Klemperer, ο Πολωνός Karl Radek μάλιστα ενθάρρυνε πολλούς εθνικιστές της άκρας δεξιάς να ενσωματωθούν με το μπολσεβίκικο κόμμα. (Από την άλλη, ο εθνοκομμουνισμός αντιπροσωπεύεται κυρίως από τον Ρουμάνο δικτάτοραNicolae Ceausescu. Θεωρείται εξαιρετικά μετριοπαθέστερο ρεύμα σε σύγκριση με τον εθνομπολσεβικισμό).

Στην Ελλάδα, κύριος εκφραστής του αριστερού εθνικισμού είναι ο Μίκης Θεοδωράκης αλλά και το ίδιο το ΚΚΕ ενσωματώνει στις τάσεις του πολλές εθνο-λαϊκιστικές προσεγγίσεις. «Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που η μόνη συνεργασία την οποία έχει κάνει το ΚΚΕ είναι με πρόσωπα οπαδούς του λαϊκισμού, του εθνικισμού, του χριστιανισμού και του …Παναθηναϊκού» αναφέρει ο Γ.Οικονόμου [3]. (Πολλοί λανθασμένα κατατάσσουν τον ΕΑΜ σαν αριστερο-εθνικιστική οργάνωση. Ωστόσο αυτού του είδους η τοποθέτηση είναι σχετικά άτοπη αν καταλήξουμε σε αυτό το συμπέρασμα με βάση τα σημερινά δεδομένα. Υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ εθνισμού-μη εθνοκεντρικού πατριωτισμού και εθνικισμού-φυλετισμού [2]. Μπορεί και οι δύο κατηγορίες να είναι εξίσου ετερόνομες, να βασίζονται εξίσου στο ίδιο φαντασιακό κατασκεύασμα, το έθνος, οφείλουμε όμως να αναγνωρίσουμε πως η πρώτη μπορεί κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Στην πρώτη κατηγορία λοιπόν εμπίπτει το ΕΑΜ).

″ Η ελληνική Αριστερά είναι πατριωτική (στην μεγάλη της πλειοψηφία), το δηλώνει και είναι υπερήφανη γι’ αυτό. Η Τρόικα και το μνημόνιο έδωσαν την ευκαιρία για μια ζωηρή αναζωογόνηση των εθνικών αντανακλαστικών της πλειοψηφίας της Αριστεράς. Τα «συμφέροντα του λαού και της χώρας» επιβάλλουν την υπεράσπιση της «εθνικής ανεξαρτησίας» απέναντι σε μια αστική τάξη που είναι υποχείριο του ιμπεριαλισμού -για την ακρίβεια, οι Έλληνες καπιταλιστές είναι έτοιμοι να ξεπουλήσουν όλα τα «εθνικά συμφέροντα» στις «ηγεμονικές δυνάμεις του ιμπεριαλισμού». Άλλοτε ξεπουλιούνται «στους Αμερικάνους», άλλοτε «στους Γερμανούς», άλλοτε «στους Γάλλους», ενίοτε σε όλους μαζί. Το περίεργο είναι που υφίσταται ακόμα ελληνικός καπιταλισμός -ή μήπως δεν υπάρχει, πρόκειται για απλό αντικατοπτρισμό;″

 

Αφορμή: (Το λυκόφως των εθνικών ιδεολογημάτων της Αριστεράς). Εν συντομία, το άρθρο υποστηρίζει πως τα έθνη-κράτη είναι ιδεολογικά και πολιτικά δημιουργήματα της ίδιας της αστικής τάξης και των καπιταλιστών σε μια ορισμένη ιστορική φάση. Οι προλετάριοι υιοθέτησαν την ιδέα του έθνους μην ξέροντας πια στάση θα έπρεπε να κρατήσουν.

Ο δρόμος που ένα κομμάτι της Ελληνικής αριστεράς ακολούθησε από το 80 και έπειτα ξεφεύγει αρκετά από αυτό που πραγματικά έχει ανάγκη σήμερα το λαϊκό/εργατικό κίνημα και η νεολαία. Ο πατριωτισμός/εθνικισμός πλέον δεν έχει ανταπόκριση σε αυτούς που αμφισβητούν και πολεμούν την κυρίαρχη ιδεολογία και τάξη πραγμάτων, παρά μόνο σε αυτούς που ενστερνίζονται ακροδεξιές ιδέες. Έχουν ανάγκη σήμερα οι άνθρωποι από τα έθνη και τα πατριωτικά φαντασιακά κατασκευάσματα για να ζήσουν ευτυχισμένοι; Η δεκαετία του 50 και του 60 πέρασε αφήνοντας ανεξίτηλο το στίγμα της. Η σημαία δεν συμβολίζει πια τους αγώνες ενάντια στον φασισμό. Έχει γίνει σύμβολο ενός κράτους τιμωρού και βασανιστή. Όπως και οι έννοιες έχουν χάσει την πραγματική τους αξία, λόγω των αλλοιώσεων που έχουν υποστεί με το πέρασμα του χρόνου. Οι ίδιες οι συνθήκες και οι καταστάσεις δημιουργούν εξίσου νέα δεδομένα. Τι σημαίνει για παράδειγμα σοσιαλισμός πλέον για έναν Αμερικανό, τι σημαίνει για έναν Γερμανό, για έναν Γάλλο; Τι είναι ο καπιταλισμός για έναν Άγγλο ή για έναν Βολιβιανό; Κατά πόσο η λέξη αυτή έχει εκπορνευτεί από διεφθαρμένους σοσιαλ-δημοκράτες που στην ουσία εξυπηρετούν τις ανάγκες του κεφαλαίου, κάνοντας ότι ακριβώς θα έκανε κάθε νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση (βλ. Παπανδρέου, Στρος-Καν, Μουμπάρακ, Μπεν Αλί);

Ένα από τα σημαντικότερα κρούσματα αριστερού εθνικισμού συναντάμε στην Ιρλανδία, με το υπερκαθολικό αντισημιτικό κόμμα Sin Fein, που στην ουσία αποτελεί μετεξέλιξη του ένοπλουI.R.A. Το Sin Fein (που στα Ιρλανδικά σημαίνει «εμείς»), έχει παντρέψει τον Ιρλανδικό εθνικισμό με την σοσιαλ-δημοκρατία. Παρά την «πολιτική ισότητας» που ενστερνίζεται και την καμπάνια για υποστήριξη σε μετανάστες και μειονότητες, δεν λείπουν ακραίες εθνοκεντρικές, ξενοφοβικές ή και αντισημιτικές πολλές φορές φωνές μέσα στους κύκλους του. Ο Ιρλανδικός εθνικισμός όμως που στην ουσία υποστηρίζει την αποδέσμευση της Βόρειας Ιρλανδίας από το Ηνωμένο Βασίλειο δεν απέχει από το να εξεγείρει τον παρανοϊκό πατριωτισμό των Ιρλανδών θέτοντας πρόσφορο έδαφος για την καλλιέργεια ενός έντονου εθνοκεντρισμού και απομονωτισμού. Πολλές από τις πολιτικές θέσεις του Sin Fein δεν παρουσιάζουν καμία διαφορά από αυτές ακροδεξιών ή εθνο-συντηρητικών κομμάτων, όπως η μη νομιμοποίηση των εκτρώσεων, ένα θέμα που παραμένει ταμπού στην Ιρλανδική υπερσυντηρητική κοινωνία. Η όξυνση της οικονομικής κρίσης και η κατάρρευση του Ιρλανδικού θαύματος είχε ως αποτέλεσμα την έξαρση ενός αποτρόπαιου και ελεεινού ρατσισμού, τέτοιου που ίσως και οι ίδιοι οι ναζί της δεκαετίας του 30 στην Γερμανία θα θαύμαζαν. [4]

Παραδείγματα αριστερού εθνικισμού συναντάμε εξίσου και σε πολλές άλλες χώρες. Ακόμα και στην Σκωτία το μετριοπαθές, κεντροαριστερό Scottish National Party, ή το αντίστοιχο Plaid Cymru της Ουαλίας. Μια από τις πιο ακραίες μορφές είναι το τo αιματοβαμμένο κομμουνιστικό Κόμμα του Περού, που επισήμως πρόσκειται στο Φωτεινό μονοπάτι, μια από τις πιο αδίστακτες δολοφονικές ομάδες Μαοϊκών ανταρτών, υπεύθυνοι για δεκάδες χιλιάδες σφαγές κατά την διάρκεια του Περουβιανού εμφυλίου πολέμου.

Κοιτώντας μπροστά…

″ Παραγωγικότητα, μεγαλύτερη παραγωγικότητα, αυτό είναι το κυριότερο ταξικό σας καθήκον″

(Μ. Τορέζ, Γ.Γ. του Κ.Κ.Γαλλίας, απευθυνόμενος στους μεταλλωρύχους του Βουαζιέ το 1945)

Πρόκειται για μια υπερβολικά χυδαία φράση, όσο και η δήλωση της Θάτσερ «Δεν γνωρίζω κανέναν που έχει σκαρφαλώσει στην κορυφή χωρίς σκληρή δουλειά. Αυτή είναι η συνταγή». Και οι δύο περιπτώσεις, στην ουσία, αποτελούν παραδείγματα ετερονομίας και έλλειψης σεβασμού προς την έννοια της ανθρώπινης υπόστασης, της δημιουργικότητας και της ελευθερίας, επαινώντας τις εξουσιαστικού τύπου εργασιακές συνθήκες που αυτήν την στιγμή επικρατούν. Όπως και ο Καστοριάδης επισήμανε σε διάλεξη του στο Βέλγιο, ο Κομμουνισμός βασίζεται στην ίδια φαντασιακή σύλληψη με τον καπιταλισμό, καθώς οραματίζεται με τη σειρά του μια κοινωνία κατ’ ουσία βιομηχανική, επικεντρωμένη στην παραγωγή, όπου η ευημερία του ανθρώπου είναι υλικά μετρήσιμη. Αποδέχεται έτσι τους ίδιους καπιταλιστικούς ορισμούς του τι είναι “προιόν”, “κόστος” κλπ.

Η περιβόητη επιγραφή στην είσοδο του Άουσβιτς, «η εργασία απελευθερώνει»!

Την καλύτερη απάντηση σχετικά τις ετερονομικές συνθήκες εργασίας, δίνει ο Αμερικανός κωμικός George Carlin «Οι περισσότεροι άνθρωποι εργάζονται ακριβώς αρκετά σκληρά για να μην απολυθούν και πληρώνονται αρκετά μόνο και μόνο για να μην εγκαταλείψουν την θέση τους». Ακόμα καλύτερη είναι η τοποθέτηση των Marable Manning και Mullings Leith (2009) “Let nobody turn us around: voices of resistance”, «Ο σκλάβος ήταν εξαναγκασμένος να εργαστεί· ο μισθωτός σκλάβος είναι υποχρεωμένος να εργάζεται προκειμένου να επιβιώσει». Η κυβέρνηση των ΗΠΑ σε έρευνα που εξέδωσε είχε δείξει ότι ο μέσος εργαζόμενος παράγει 2.451 δολάρια το χρόνο. Η κυβέρνηση έχει εξετάσει και την περίπτωση των χαμηλόμισθων δείχνοντας ότι ο μέσος εργαζόμενος παράγει 437 δολάρια το χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι ο μέσος εργοδότης αφαιρεί από το χαμηλόμισθο περίπου 2.014 δολάρια το χρόνο. Στις εποχές της δουλείας εκμεταλλευόταν τον πλούτο που παράγεται από τον σκλάβο στην απλούστερη μορφή, σήμερα τον εκμεταλλεύεται αφαιρώντας τα κέρδη του!

″ Η κεντρικότητα της παράγωγης είναι δημιούργημα του καπιταλισμού· αυτό το φαντασιακό που δημιουργεί ο καπιταλισμός, η ιδέα ότι ήρθαμε στον κόσμο για να παράγουμε πράγματα, είναι τερατώδες. Να παράγουμε και όχι να δημιουργούμε, να κάνουμε ποιήματα, να ζωγραφίζουμε, να κάνουμε τρέλες κτλ. Αλλά επί οκτώ ώρες την ημέρα να συγκεντρώνουμε όλη μας την προσοχή και τις δυνάμεις στη συναρμολόγηση βιδών και κομματιών ώστε να βγαίνουν από αυτή τη δραστηριότητα πράγματα… Αυτό είναι η φαντασιακή σημασία του καπιταλισμού, η οποία πραγματοποιήθηκε σταδιακά και την οποία συμμεριζόταν πλήρως ο Μαρξ προεκτείνοντας την άκριτα στο σύνολο της ανθρωπινής ιστορίας.″

Κορνήλιος Καστοριάδης (Ο Θρυμματισμένος Κόσμος, σ. 155)

Σημείο αναφοράς αποτελεί επίσης και η κριτική του Ραούλ Βανεγκέμ πάνω στην σύγχρονη εργασία μέσω του βιβλίου «Η επανάσταση της καθημερινής ζωής» (1963). [6]

Οι εποχές έχουν αλλάξει, και μαζί τους έχει αλλάξει και η νοοτροπία των ανθρώπων. Η κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» με το ιδεολογικό καινό που δημιούργησε, η περαιτέρω ανάπτυξη της τεχνολογίας μας προβληματίζει σε ότι αφορά την εγκυρότητα του Μαρξισμού. Ωστόσο, η ανάγκη αναζήτησης περασμένων μεγαλείων, οι «μεγάλες ιδέες», η υπερβολική προσκόλληση στην παραγωγή… τίποτα από αυτά που δεν κάνουν έναν άνθρωπο πλέον ευτυχισμένο. Ο εθνικισμός στις μέρες μας δεν μπορεί να δικαιολογηθεί, ούτε και ως εργαλείο υπεράσπισης των ντόπιων συμφέροντων από το διεθνές κεφάλαιο. Ακόμα και η Αιγυπτιακή Επανάσταση, έδειξε σημάδια διαφοροποίησης από τις παλαιότερες επαναστάσεις και εξεγέρσεις που συγκλόνισαν στο παρελθόν τον Αραβικό κόσμο. Μπορεί η επιρροή του Νασερ και του αραβικού εθνικισμού να μην έχει εξασθενίσει ακόμα, ωστόσο στην επανάσταση αυτήν, τα στοιχεία που κυρίως εκφράστηκαν δεν ήταν άλλα από ελευθερία, δημοκρατία και αλληλεγγύη, κι έτσι το κίνημα των Αιγυπτίων δεν άργησε να λάβει διεθνιστικό χαρακτήρα.

Το πρόβλημα λοιπόν σήμερα δεν είναι εθνο-φυλετικό αλλά ούτε και οικονομικό ως θεσμική πρωτοβουλία. Η παραγωγικότητα στην ουσία έχει επιφέρει τεράστια και ίσως μη αναστρέψιμη οικολογική καταστροφή όπως έχει πολλές φορές πει ο Μπουχτσιν και ο Γκίμπορ στην «κριτική του διαχωρισμού», «παράγουμε ενάντια στον εαυτό μας». Η ευτυχία μας πλέον εξαρτάται από την θέση μας μέσα στην ίδια την κοινωνία, από το κατά πόσο μπορούμε εμείς σαν άτομα του κοινωνικού συνόλου να απομακρυνθούμε από φαντασιακές ανάγκες, την αυτο-οργάνωση και την αναζήτηση θεσμών και νόμων που σέβονται τον άνθρωπο ως ελεύθερη οντότητα. Η ορθή χρήση της τεχνολογίας από την άλλη με σκοπό να απαλλαγή από την περιττή εργασία, η ενδυνάμωση των ανθρώπινων σχέσεων, η αρμονική συνύπαρξη του ανθρώπου με την φύση, όλα αυτά είναι ζητήματα που δεν μπορούν να επιλυθούν μέσω κάποιου ετερονομικού, ιεραρχικού συστήματος, είτε του Δυτικού ιδιωτικού καπιταλισμού, είτε του Σταλινικού/Τροτσκιστικού κρατισμού.

_________________________________

[1] Τί προπαγανδίζει σήμερα η εθνικιστική δεξιά και οι συντηρητικοί; Πως αυτό που πυροδότησε την έκρηξη του νεοφασισμού στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης οφείλεται στην καταρράκωση των εθνικών τους ταυτοτήτων από το «διεθνιστικό πείραμα που απέτυχε» και πως «το διεθνιστικό πνεύμα εξανεμίστηκε με την κατάρρευση του καθεστώτος, οδηγώντας τους πληθυσμούς των χωρών αυτών στην μοιραία αναζήτηση της χαμένης τους εθνικιστικής ταυτότητας». Αυτό επαγγέλλεται σήμερα ένας από τους βασικούς εκφραστές της Βρετανικής ακροδεξιάς, οΝίγλεκ Φαράντζ, ο οποίος μάλιστα στην γνωστή ομιλία του στην Ευρωβουλή δεν δίστασε να διατυπώσει πως «αν στερήσετε από τους λαούς την ταυτότητά τους, τη δημοκρατία τους, τότε το μόνο που τους απομένει είναι ο εθνικισμός και η βία». «Οι πιο light εθνικιστές αρέσκονται να εμφανίζονται στην τηλεόραση, όπως είπαμε, ως «πατριώτες». Η διαφορά είναι, λέει, ότι πατριώτης είναι όποιος αγαπάει την πατρίδα του», (Αυτονομία η βαρβαρότητα, Το έθνος, η ιστορία και η αλήθεια), ότι ακριβώς επικαλείται και ο λαϊκιστής Φαράντζ. «Επειδή η πατρίδα του όμως, λέμε εμείς, είναι κατά δήλωσίν του το έθνος-κράτος του, καλά θα κάνει να παραδεχθεί ότι είναι εθνικιστής. Πατρίδα, από την άλλη, θα μπορούσε να ονομαστεί η πόλη όπου γεννηθήκαμε και με την οποία μας συνδέουν συναισθηματικοί δεσμοί, αναμνήσεις από την παιδική ηλικία και προσωπικές σχέσεις με τους υπόλοιπους πολίτες. Αυτό είναι το περιεχόμενο ενός πατριωτισμού αρχαιοελληνικού ή αναγεννησιακού. Μιά τέτοια νοηματοδότηση της πατρίδας φαίνεται περισσότερο λογική, καθώς δε βασίζεται στην υπερβατικότητα φαντασιακών κατασκευών όπως το Έθνος».

Η τακτική του Νίγλεκ Φαράντζ δεν διαφέρει στην ουσία καθόλου από την γκαιμπελιστική στάση της εθνο-λαϊκιστικής αριστεράς που αδυνατεί να έρθει σε πλήρη ρήξη με τις τετριμμένες κυρίαρχες ιδεολογίες της καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων, αποριζοσπαστικοποιείται και τελικά συμβιβάζεται με τον αντιδραστικό εθνικισμό. Ο Φαράντζ μας καλεί να συμβιβαστούμε με την έννοια του έθνους, φοβούμενος πως η σύγκρουση με αυτό θα επιφέρει χειρότερα αποτελέσματα. Πρόκειται ίσως για ένα από τις πιο επικίνδυνες συντηρητικών ευρωσκεπτικιστών δεξιών.

Το πρόβλημα στην Ελληνική εθνικιστική αριστερά δεν είναι ο Ευρωσκεπτικισμός, ούτε η αρνητική στάση της απέναντι στο ΝΑΤΟ. Απεναντίας, η έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει μακροπρόθεσμα να δρομολογηθεί. Η στάση των ρεφορμιστικών κομμάτων, που συμβιβάζονται με την ιδέα της Ε.Ε είναι εξίσου επικίνδυνη και μοιρολατρική, όσο οι πολιτικές τοποθετήσεις του Φαράντζ και της εθνικιστικής αριστεράς. Η απομάκρυνση από την ΕΕ δεν θα πρέπει να γίνει με γνώμονα την απομάκρυνση από τον «εθνοκτόνο μπαμπούλα» της Δύσης και τις «μυστικές συνωμοσίες που στόχο έχουν βάλει την καταρράκωση της εθνικής μας καθαρότητας»Δεν τίθεται σύγκριση μεταξύ εθνικισμού ή Ευρωπαϊσμού, μια παγίδα στην οποία η όλη η αριστεράκαι το συντηρητικό ευρωσκεπτικιστικό κίνημα πέφτει, (εκτός της Ανταρσία). Η χώρα θα πρέπει να αποδεσμευτεί από τις πολιτικές της Ε.Ε που αγνοούν την λαϊκή κυριαρχία, μετατρέπουν την γηραιά μας ήπειρο σε φρούριο για λίγους (στην ουσία η ίδια η ΕΕ επιβάλει ρατσιστικές πολιτικές) αυξάνουν την καταστολή και τον κοινωνικό έλεγχο και αντι να ενώνουν τους Ευρωπαϊκούς λαούς, δημιουργούν αποδιοπομπαίου τράγους («οι τεμπέληδες Έλληνες, οι κλέφτες Ισπανοί που εκμεταλλεύονται τους σκληρά εργαζόμενοι Γερμανούς»). Πρόκειται για έναν τρομοκρατικό μηχανισμό που οδηγεί σταδιακά στον ολοκληρωτισμό. Η Ε.Ε πρέπει να διαλυθεί οριστικά και να αντικατασταθεί από ένα δίκτυο αλληλεγγύης και ελεύθερης μετακίνησης, δίχως ιεραρχία και οικονομικά κίνητρα.

Αν προσπαθήσουμε να δούμε τα γεγονότα από μια πιο καθαρή ματιά, οι εθνικές ταυτότητες δεν αντικαταστάθηκαν από κάποιον διεθνισμό αλλά από τον ιμπεριαλισμό της ΕΣΣΔ και την υποταγή των χωρών αυτών στην «Σοβιετική υπεροχή». Κανένα διεθνιστικό στοιχείο δεν υπήρξε στον Σταλινισμό. Άλλωστε δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε πως τόσο η φιλελεύθερη Δύση, όσο και οι Σταλινικοί, Τροτσκιστές, Μαοϊκοί χρησιμοποίησαν τις ίδιες μεθόδους εξάπλωσης της κυριαρχίας τους σε άλλες χώρες, αντιμετώπισαν με την ίδια περιφρόνηση τον «τρίτο κόσμο». Για πολλούς το πρόβλημα ήταν απλώς οι Σταλινικές ηγεσίες. Ωστόσο όμως, περισσότερες στρατιωτικές επεμβάσεις πραγματοποιήθηκαν μετά την αποσταλινοποίηση, όπου ο Χρουστσόφ ανέλαβε την προεδρία του ΚΚΣΕ. Η περιβόητη αποσταλινοποίηση λοιπόν, μείωσε σχετικά τον κρατικό έλεγχο και την καταστολή, παραχωρώντας μερικές υποτυπώδης ελευθερίες στους λαούς των Σοβιετικών κρατών. Βλέποντας όμως η κομματική ελίτ πως η παραχώρηση αυτών των ελευθεριών σηματοδοτούσε τον περιορισμό – ως ένα μικρό, έστω, βαθμό – της απόλυτης κυριαρχίας της κρατικής εξουσίας, προκειμένου να επανακτήσουν την χαμένη τους δύναμη, οργανώνουν και προγραμματίζουν εισβολές σε άλλες χώρες, όπως το Αφγανιστάν, με σκοπό την εγκαθίδρυση Σταλινικών καθεστώτων με το αζημίωτο. Οι πρακτικές αυτές δεν διαφέρουν στην ουσία καθόλου από τις πολιτικές εκμετάλλευσης που εφάρμοσαν οι Δυτικές κυβερνήσεις (η γενοκτονία στο Βιετνάμ και στο Ιράκ, οι σφαγές και οι βομβαρδισμοί Αμάχων στην Γιουγκοσλαβία και το Αφγανιστάν, η υποστήριξη δικτατορικών καθεστώτων στην Βόρεια Αφρική και τον Αραβικό κόσμο). Οι Δυτικές κυβερνήσεις με την ανοχή της παγκόσμιας και ντόπιας ελιτ παραχωρούν πολιτικές ελευθερίες στις μάζες, καταδυναστεύοντας όμως άλλους πληθυσμούς σε αντάλλαγμα. (Αναζητείστε περισσότερα στο άρθρο «Διεθνισμός και πολυπολιτισμικότητα vs παγκοσμιοποίηση!»)

[2] Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ως εθνισμό την ιδεολογική στάση που προωθεί και υπερασπίζεται την πολιτισμική κληρονομιά, τα ήθη και τα έθιμα ενός πληθυσμού που κατοικεί εντός συγκεκριμένων γεωγραφικών περιοχών όπου τα εθνικά σύνορα ορίζουν ένα έθνος-κράτος, ενός πληθυσμού που έχει γαλουχηθεί ωστόσο με τις πολιτισμικές αυτές αξίες. Ο εθνισμός δεν δείχνει περιφρόνηση απέναντι στην ιστορία και την ταυτότητα άλλων εθνών, ούτε θέτει ως κεντρικό του άξονα την εθνική υπόσταση ενός πληθυσμού ή την φυλετική καθαρότητα και αρτιότητα του, όπως ο εθνικισμός. Χαρακτηριστικό παράδειγμα Έλληνα εθνιστή, είναι ο Οδυσσέας Ελύτης.

[3] Ο Γ. Οικονόμου ασκεί μια εμπεριστατωμένη κριτική στην Ελληνική αριστερά, στο άρθρο του τοΤέλος της Αριστεράς: «Οι σημερινές συνθήκες χρειάζονται άλλη νοοτροπία, απαιτούν άλλο τρόπο ύπαρξης, σκέψης και δράσης, άλλες ιδέες και πρακτικές, που θα εμπνέονται και θα εκκινούν από την αυτοδιεύθυνση και τον αυτοπροσδιορισμό, θα προσανατολίζονται και θα καταλήγουν στην αυτοσυγκρότηση και την αυτοοργάνωση, θα έχουν ως μέσο και ως σκοπό την αυτοκυβέρνηση, την (άμεση) δημοκρατία. Αυτόν τον προσανατολισμό δεν μπορεί να τον προσφέρει η παραδοσιακή Αριστερά λόγω της φύσεώς της και της ιστορίας της, λόγω της αντιθέσεώς της προς τον αντιγραφειοκρατικό και άμεσο χαρακτήρα της δημοκρατίας, λόγω του ότι βρίσκεται σε αγεφύρωτη αντίθεση με την αυτοκυβέρνηση των ανθρώπων. Ο δημοκρατικός δρόμος διέρχεται λοιπόν έξω από τους χώρους της Αριστεράς και εναντίον της, την αμφισβητεί στα βασικά ιδεολογικά, πολιτικά και οικονομικά συμφέροντά της, την καθιστά άχρηστη και περιττή. Ως εκ τούτου το δημοκρατικό κίνημα θα την βρει απέναντί του, και ιδίως την σταλινική, η οποία, όπως κάθε εξουσία, δεν θα εγκαταλείψει αμαχητί».

[4] «Μπροστά στο φαντασιακό συμφέρον του «έθνους» ή του «λαού» (φαντασιακό, γιατί οι τραπεζίτες του Δουβλίνου ουδέποτε είδαν με τα μάτια τους τους εργάτες του Μπέλφαστ, για να είναι ενήμεροι τι πιστεύουν πως τους συμφέρει – και το αντίστροφο), οτιδήποτε άλλο φαντάζει πάντα μερικό, ιδιοτελές, εξω-εθνικό, ακόμα και υπονομευτικό για το –δήθεν- κοινό καλό. Κι αντί η έκκληση για εθνική ενότητα να αποκαλύπτεται, ιδίως σ΄αυτές τις περιόδους όξυνσης των κοινωνικών διαφορών, ως αυτό που είναι (κατασταλτική και διαλυτική των διαφορών αυτών), μοιάζει να γίνεται ακόμα πιο επίμονη. Είτε διατυπώνεται από τις κυβερνήσεις, είτε από τους διαφόρων ειδών φίλους του λαού». (Red Notebook, Από μακριά φαίνεται καθαρότερα). Για περισσότερα, αναφορικά με τον ρατσισμό στην Ιρλανδία, (Ιρλανδία… αυτά που δεν μας είπαν… ποτέ!!!, Ποτέ ξανά ρατσισμός, Θλίψη και οργή!)

[5] Αν και ο Μαρξισμός δεν είναι ουσιαστικά έγκυρος σήμερα, (δίχως να αμφισβητώ την πάλη των τάξεων), αυτό που αξίζει να κρατήσουμε από τον Ντεμπόρ και όλη την κληρονομιά των καταστασιακών δεν είναι ο Μαρξισμός τους, ούτε η κριτική στην Σταλινική γραφειοκρατία. Είναι η αναγνώριση πως ο σοσιαλισμός σαν πρωταρχική ιδέα δεν μπορεί να εδραιωθεί μέσω κάποιας συγκεντρωτικής εξουσίας που τόσο ο Λένιν, όσο και ο Τρότσκι υπερασπίστηκαν. «Ο σοσιαλισμός είναι η εξουσία των αυτόνομων οργάνων των μαζών και των κοινοτήτων» λέει ο Κ.Καστοριάδης (Καιρός, 2000) «Ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να εγκαθιδρυθεί μέσω της εξουσίας ενός Κόμματος που θεωρεί πως είναι η ηγεσία της εργατικής τάξης και της επανάστασης». Οι καταστασιακοί λοιπόν, ήταν οι πρώτοι που συνέβαλαν στο γεφύρωμα του χάσματος μεταξύ αναρχισμού και Μαρξισμού, στην ουσία αναίρεσαν τον δογματικό μαρξισμό υιοθετώντας μια πιο ελευθεριακή προσέγγιση σε ότι αφορά την επανάσταση και την οργάνωση της κοινωνίας. Η κοσμοθεωρία τους, αν και βασίστηκε στον Μάρξ [ο ίδιος ο Ντεμπορ είχε πει πως η κοινωνία του θεάματος είναι μια σύγχρονη εκδοχή του κεφαλαίου του Μαρξ, (ανατρέξτε εδώ)], στην ουσία καθιέρωσαν μια τελείως ανεξάρτητη κοσμοαντίληψη. «Εξουσία εναντίον ποίησης»

[6] «Η επανάσταση της καθημερινής ζωής» του Ραούλ Βανεγκέμ, μέλος της Καταστασιακής Διεθνούς. Εκφράζει εξίσου συνεκτικά την καταστασιακή θεωρία, ασκώντας κριτική στο θεάμα και της εμπορευματικής κοινωνίας, κριτική της εργασίας και των ρόλων, κριτική των διαχωρισμών και της ιεραρχημένης εξουσίας με πρόταγμα τη γενικευμένη αυτοδιεύθυνση.

πηγή : http://eagainst.com/

 

 

 

 

 

Advertisements

1 Response to “Η δικτατορία της ασημαντότητας (μέρος πρώτο)”


  1. Μαρτίου 3, 2011 στο 9:08 μμ

    Μια πολυ κακή αναπαραγωγή των κεντρικών νοημάτων των «Η φαντασιακή θεσμιση της Κοινωνίας» και «Η Άνοδος της Ασημαντότητας» του Κορνιλιου Καστοριάδη Βρίθει απο ανακρίβειες με προφανή σκοπό να αναδείξει την καρικατούρα της μόδας που ακούει στο όνομα «Καταστασιακη Διεθνής»
    ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ !


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Μαρτίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.   Απρ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  
Χαοτικές Επιλογές

RSS Villa Amalias

  • 3/5/2017 - ΔΙΚΗ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ/ΕΙΣΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΤΗΣ VILLA AMALIAS (20/12/2012) Μαΐου 1, 2017
    ΕΠΙΛΕΞΑΜΕ: να ζήσουμε σε κατάληψη, να το προτάξουμε και να εναντιωθούμε στο εκβιαστικό καθεστώς του ενοικίου και στην οικονομική αφαίμαξή μας.να δημιουργήσουμε αυτοοργανωμένες και αυτοδιαχειριζόμενες, πολιτικές και πολιτιστικές δομές και υποδομές ενάντια σε κάθε τύπου ιεραρχία και εξουσία.να συμπορευτούμε και να παλέψουμε μαζί με τους εργάτες, τους άνεργους, […]
    noreply@blogger.com (Villa Amalias)

RSS EAGAINST.com

  • Fame Over Απρίλιος 11, 2015
    Κατόπιν μεταξύ μας συνεννοήσεων, ενημερώνουμε τους αναγνώστες/στριες και τους ακόλουθους/θες της σελίδας ότι στο eagainst δε θα αναρτηθούν άρθρα ξανά, κι έτσι ο ιστοτόπος τερματίζει την πορεία του στο σημείο αυτό. Ωστόσο, θα παραμείνει ανοιχτός για να έχουν πρόσβαση όλοι/ες όσοι/ες επιθυμούν. Ενώ, το eagainst κλείνει τον κύκλο του, μέλη της ομάδας ξεκινούν ν […]
    Eagainst

RSS Άγνωστο κανάλι

  • Παρουσιάστηκε σφάλμα. Το κανάλι ίσως είναι εκτός λειτουργίας. Δοκιμάστε αργότερα.

RSS Ράκος «Lumpen» Κουρελάριος

  • Γιατί «Ο τάδε φιλόσοφος αγαπά τους Τατάρους»; Απρίλιος 21, 2016
    Μία καταφανέστατα επίκαιρη παρατήρηση του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ [Αιμίλιος]:   Μην εμπιστεύεστε αυτούς τους κοσμοπολίτες που θα αναζητήσουν πολύ βαθιά μέσα στα βιβλία τους καθήκοντα που οι ίδιοι απαξιούν να εκπληρώσουν προς τον περίγυρό τους. Ο τάδε φιλόσοφος αγαπά τους Τατάρους για ν’ αποφύγει ν’ αγαπήσει τους γείτονές του.  Στο:Αφορισμοί, Βιβλία […]
    Ράκος "Lumpen" Κουρελάριος

RSS Άνθρωπος – Απάνθρωπος

  • Μέλλον Από Σχέδιο Αύγουστος 7, 2014
    Απο το transcript των .υποτίτλων του Future by design .Η φιλοσοφία πίσω απο τον σχεδιασμό του σχέδιου του Jacque Fresco.Απο το transcript των υποτίτλων του Future by design. Ιστορική αναδρομή:... Υπήρξε μια εποχή που οι περισσότεροι νόμιζαν... ότι οι αποφάσεις τής πλειοψηφίας ανταποκρίνονταν αρκετά στην πραγματικότητα. Υπήρχε όμως και μια εποχή όπου η πλειον […]
    noreply@blogger.com (Άνθρωπος - Απάνθρωπος)

RSS Ζωογονία

  • ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ Φεβρουαρίου 9, 2012
    ''....΄Ετσι εγκαταστάθηκαν οι τριάκοντα, όταν ήταν άρχοντας ο Πυθόδωρος. Μόλις έγιναν κύριοι της πόλης αγνόησαν τις προηγούμενες αποφάσεις σχετικά με το πολίτευμα και διόρισαν πεντακόσιους βουλευτές και τους άλλους αξιωματούχους από  ένα κατάλογο χιλίων ατόμων και εξέλεξαν οι ίδιοι απ' ευθείας δέκα άρχοντες από τον Πειραιά, έντεκα δεσμοφύλακες […]
    noreply@blogger.com (Αλέξανδρος Χάλαρης)

RSS THE HERETIC MIND

  • Η ΕΚΘΕΤΙΚΗ ΕΞΙΣΩΣΗ ΚΙ Η ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ Σεπτεμβρίου 10, 2011
    Ο καθηγητής φυσικής Albert Bartlett αποδομεί την αριθμητική της Ανάπτυξης στους τομείς του σύγχρονου οικονομικού συστήματος, της ενέργειας και του ανθρώπινου πληθυσμού και αποκαλύπτει τη ζοφερή αλήθεια για το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας. […]
    thehereticmind

RSS ΡΕΣΑΛΤΟ

Blog Stats

  • 15,353 hits

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 14 ακόμα followers

stats for wordpress

Αρέσει σε %d bloggers: